نقد و بررسی Big Baby - کابوس های یک فیلمنامه نویس در یک خطای متا ترسناک به واقعیت تبدیل می شود

آخرین شوکر Spider One دارای چند ایده خوب و یک عملکرد مرکزی قوی است، اما سخت است که به بدبختی وحشتناکی که بر این شخصیت های نامطلوب و نازک کشیده شده است اهمیت دهیم.

در این اسلشر به کارگردانی مایکل کامینگز، خواننده AKA Powerman 5000 اسپایدر وان، آدام لوئیس (براندون اسکات) فیلمنامه نویسی است که زمان زیادی را صرف نگرانی درباره آنچه که منتقدان فیلم او ادعا می کند درباره آثارش متنفر هستند، می گذرد و وقت کافی برای نوشتن ندارد. در ابتدا کمی سخت است که بفهمیم این نوشته دقیقا کجاست: آیا قرار است باور کنیم که او نابغه ای است که سوء تفاهم شده است یا در واقع بازبینان درست هستند؟ وقتی Big Baby اکران می‌شود، جدیدترین فیلم آدام توسط چند نفر در یک پادکست ترسناک مورد نقد منفی قرار می‌گیرد، سپس او بعدا با فیلم‌هایش عصبانی می‌شود.

دوست دختر بسیار صبور و حامی (کرسی فاکس) وقتی جرات می کند بگوید که ممکن است هرگز جایزه اسکار را نبرد. به نظر می رسد که او به دنبال شغلی مانند جوردن پیل است، اما نشان می دهد که او از تلاش برای چیزی بیشتر در آثار شان اس کانینگهام بالاتر نیست.

برای نیمه اول Big Baby، الگویی ایجاد می‌شود: آدام تلاش می‌کند بنویسد یا به دنبال الهام بگردد، اما یک رؤیا یا رؤیایی درباره یک شرور اسلشر در ماسک کودک تسخیر می‌شود. اسکات، همانطور که اتفاق می‌افتد، بازیگر شایسته‌ای است و در صحنه‌های بدون دیالوگ کار خوبی انجام می‌دهد، اما خود کلمات مشکل‌ساز هستند: این مواد هوشمندانه‌ای است که شخصیت را به‌عنوان یک شادی خودپسندانه و لمس‌کننده آویزان می‌کند و به سختی می‌توان فهمید که چرا بیشتر افراد در زندگی او می‌خواهند در تماس باشند.

کاریزمای اسکات کمک می کند، اما نمی تواند به طور کامل با شخصیتی که به طور غیرمستقیم طراحی شده است مقابله کند. به خواندن ادامه دهید...