نقد و بررسی «Clayface»: استودیوی دی سی، داستان اصلی Batman Villain یک لذت بدنی و ترسناک است

شاید ما در مورد این فیلم کمیک بوک اشتباه کرده ایم. مطمئنا تماشای فیلم‌هایی درباره قهرمان‌ها، خواه سوپرمن، بتمن یا مرد عنکبوتی، سرگرم کننده است. اما گاهی اوقات کاوش در قسمت تاریک بسیار لذت بخش تر است. به نظر می رسد که این مورد برای آخرین تلاش استودیو دی سی است، که نشان دهنده یک نوسان بزرگ است که قطعا نتیجه می دهد.

Clayface با تمرکز بر یکی از کم‌شناخته‌ترین و طولانی‌ترین شخصیت‌های شرور بتمن - او اولین بار در سال 1940 شروع به کار کرد - Clayface به عنوان یکی از شگفتی‌های بزرگ سال ظاهر می‌شود. بیشتر یک فیلم ترسناک تا یک فیلم کمیک - به طور دقیق ترسناک بدن - همچنین کاملا زمان‌بندی شده است تا از شیدایی کنونی مخاطبانی که به دنبال یک زمان خوب ترسناک هستند، سود ببرد.

داستان‌های مرتبط، ستاره تلویزیونی «کری»، آلیسون تورنتون، دقیقا می‌داند که شما در مورد فیلم‌های شخصیت قطبی‌کننده‌اش چه احساسی دارید، جیمز گان و پیتر سافران از استودیوی دی‌سی به یاد می‌آورند که جزئیات برنامه‌های بلندمدت برای رئیس جدید دیوید الیسون کلیفیس را به‌خاطر می‌آورند. تاریخ اکران: جمعه، 23 اکتبر بازیگران: تام ریس هریس، نائومی آکی، دیوید دنسیک، مکس مینگلا، ادی مارسان، نانسی کارول، جاشوا جیمز کارگردان: جیمز واتکینز فیلمنامه نویسان: مایک فلانگان، حسین امینی با رتبه R، 1 ساعت و 48 دقیقه

بازیگر کوچک ولزی تام ریس هریس (قندهار، بازگشت)، که این فیلم باید پله اصلی برای او باشد، نقش اصلی را بازی می‌کند، اگرچه زمان زیادی طول می‌کشد تا این شخصیت به طور کامل نام اصلی را به خود بگیرد. در ابتدا، او ستاره جوان و خوش تیپ فیلم مت هاگن است که در حال حاضر حرفه اش با نامزدی اسکار داغ است. مت که قبل از شروع ساخت فیلم بعدی اش، سفری کوتاه به زادگاهش گاتهام می کند، این اشتباه را مرتکب می شود که در پیست رقص یک کلوپ شبانه تسلیم پیشرفت های یک زن جوان زرق و برق می شود.

مت که صبح روز بعد از خواب بیدار می شود و او برهنه در رختخواب کنارش دراز کشیده است، چند مهمان ناخوانده از جمله دوست پسر این زن، مارکوس سابوس (دیوید دنچیک)، سلطان جنایت گاتهام را می یابد. مارکوس با برش دادن صورت مت با تیغه سوئیچ انتقام می گیرد و او را به طرز وحشتناکی از هم می پاشد و اساسا حرفه بازیگری او به پایان می رسد.

مت که در شهری با اداره پلیس و قوه قضائیه کذب هیچ راه حل قانونی پیدا نمی کند، تسلیم ناامیدی می شود. تا اینکه او درباره دکتر کیتلین کور (نائومی آکی)، دانشمندی باهوش که تحقیقات پیشگامانه‌اش در زمینه نانوتکنولوژی توسط حامیان مالی او از بین رفت، می‌شنود. او با اکراه موافقت می‌کند که از مهارت‌های خود برای بازگرداندن ویژگی‌های مت استفاده کند، با چنان نتایج شگفت‌انگیزی که مت به زودی می‌تواند فرش قرمز را بریزد و اعلام کند که بازگشته است.

متأسفانه، همه چیز آنطور که برنامه ریزی کرده بود پیش نمی رود، زیرا چهره او زمانی که تحت استرس عاطفی قرار می گیرد، تمایل نگران کننده ای به فرو ریختن دارد. با بازگشت به کیتلین، او این اختیار را به خود می گیرد که مقدار زیادی از فرمول او را به خود تزریق کند. و همانطور که هر کسی که تا به حال یک فیلم علمی-تخیلی دیده است می داند، مگادوزها راهی برای نتیجه معکوس دارند.

مت به زودی متوجه می‌شود که اکنون می‌تواند چهره‌اش را به دلخواه تغییر دهد و فورا به هر کسی که می‌خواهد ظاهر شود تبدیل شود. این مهارتی است که برای مقابله با کسانی که به او خیانت کرده‌اند، از جمله مدیر تجاری سابقش (ادی مارسان ) و بهترین دوستش (جاشوا جیمز) که از شهادت دادن به جای او امتناع می‌کند، بسیار مفید است.

فیلم‌نامه‌ای که با همکاری مایک فلانگان (کری، جن‌گیر: شهدا) و حسین امینی (بال‌های کبوتر، درایو) نوشته شده‌اند، به طرزی هوشمندانه تفویض اختیار مت را چه از لحاظ فیزیکی و چه از نظر احساسی ترسیم می‌کند، زیرا خشم و تمایل فزاینده‌اش برای انتقام از جنون او را به انتقام می‌کشاند. با این وجود، او تا حد زیادی به لطف حضور جذاب و کاریزماتیک هریس در صفحه نمایش، چهره ای دوست داشتنی و دلسوز باقی می ماند، در حالی که دوستی/ معاشقه فزاینده بین مت و پزشکش به تأثیر عاطفی فیلم کمک می کند.

همچنین رابطه بین کیتلین و نامزد دیرینه‌اش جان (مکس مینگهلا)، یکی از معدود پلیس‌های فاسد گاتهام که اتفاقا در حال تحقیق در مورد رشته قتل‌هایی است که بعد از مت دنبال می‌شود، به خوبی ترسیم شده است. جان با آگاهی از صمیمیت فزاینده بین کیتلین و بیمار آشفته اش، حتی با افزایش سوء ظن او در مورد نقش مت در مرگ، آنها را با احتیاط اما با احتیاط نگاه می کند.

کارگردان جیمز واتکینز (دریاچه Eden) با جنبه‌های ترسناک بدنی فیلم که با بریدن صورت مت و جراحی پلاستیک بعد از آن شروع می‌شود، کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهد، که قطعا برای افراد بدجنس نیست. Clayface با استفاده از جلوه‌های عملی فوق‌العاده تا حد زیادی، علاوه بر CGI، نوعی تجربه هنگفت لذت‌بخش است که باعث می‌شود مخاطبان هر دقیقه چشمان خود را برگردانند و در صندلی‌های خود جابجا شوند.

یکی از سکانس‌هایی که در آن مت ناامیدانه سعی می‌کند پوستی را که شروع به پوشاندن چشم‌هایش کرده است، در حالی که در توالت هواپیما در هنگام تلاطم شدید است، کند، یک کلاس استاد در تنش سینمایی است.

و زمانی که مت در جستجوی مارکوس وارد یک کلوپ شبانه شلوغ می شود و در حالی که شکل از یک شخصیت به شخصیت دیگر تغییر شکل می دهد، فیلمساز واقعا از خودش پیشی می گیرد. این صحنه با هماهنگی و فیلمبرداری عالی این فرصت را برای بسیاری از بازیگران حامی فیلم فراهم می کند تا زمانی که مت هویت آنها را به دست می گیرد لحظات خود را در کانون توجه قرار دهند.

Clayface با جلوه‌های بصری تلخ و دیالوگ‌های مهیج خود که از کتاب‌های کمیک به هیجان‌انگیزترین شکل می‌آیند، نوعی عمق روان‌شناختی و طنین احساسی را ارائه می‌دهد که آن را قادر می‌سازد تا با آثار استادان ترسناک بدن مانند دیوید کراننبرگ و سام ریمی مقایسه شود.