نقد و بررسی «Fuxi: Four Tales of Feasting»: فیلم چینی غریب اسطوره و تاریخ را از طریق مجموعه ای از خوراکی های خوشمزه کاوش می کند

کیو جیونگجیونگ، نویسنده و کارگردان چینی که در سیچوان پرورش یافته است، پس از نمایشنامه 2021 که به خوبی مورد استقبال قرار گرفت، به استفاده از شیوه‌های هنری و شبه تئاتری (مجموعه صحنه‌های نقاشی شده، پارچه‌های موج‌دار که نشان‌دهنده آب است، بازیگرانی با لباس‌های حواس‌پرور و حیرت‌انگیز در حال بازی کردن با سگ‌های او) ادامه می‌دهد. جدیدترین اعتیادآور، Fuxi: Four Tales of Feasting.

اگرچه Fuxi 135 دقیقه در مقایسه با زمان سه ساعته New Old Play اجرا می‌کند، اما Qiu همچنان بیش از 2000 سال اسطوره، تاریخ و تاریخ اسطوره‌ای را با مجموعه‌ای از داستان‌ها که حول وعده‌های غذایی و ضیافت‌های خاص می‌چرخد، پوشش می‌دهد. (کلمه «fuxi»، که میان‌نویس‌ها به خوبی توضیح می‌دهند، می‌تواند اسمی به معنای غذای لذیذ باشد یا فعل‌ای باشد که به معنای لذت بردن از چنین غذاهای لذیذی است.) داستان‌های مرتبط فیلم‌ها اریک باوزا به‌عنوان یک استعداد «یک بار در نسل» به یاد می‌آید که به لونی تونز صدای جدیدی داده است.

Ovations in Red States (اختصاصی) Fuxi: Four Tales of Feasting The Bottom Line تند و اعتیادآور است، اگر به راحتی قابل هضم نباشد. محل برگزاری: جشنواره فیلم توکیو (مسابقه) بازیگران: لی کانگ شنگ، لی هونگ چی، آنی چن، فن گوانگ یائو، وانگ تالو، وانگ ییتونگ، ژو زوچون، وانگ های، ژو جیاروی کارگردان/فیلمنامه نویس: کیو جیونگجیونگ 2 ساعت 15 دقیقه

بخش‌های مختلف، که هر کدام آمیزه‌های متفاوتی از کمدی اسلپ استیک و وقار یادگاری ارائه می‌دهند، از نظر داستانی ارتباط چندانی با یکدیگر ندارند. بنابراین کیو همه چیز را با یک دستگاه قاب بندی در مورد یک گروه فیلمبرداری که هر قسمت را می سازد، جمع می کند، داستان هایی که با حضور خورشید یا سول (ون که) و لونا با نام مستعار ماه (شیائو لوکسی) به هم مرتبط هستند. هر دو بازیگر سرپیچ های عظیمی به شکل خورشید و ماه را تکان می دهند.

بله، همه چیز به همان اندازه که به نظر می رسد عجیب و غریب است، اما بریو بصری بی امان کیو سوفله را بالا نگه می دارد در حالی که هدف جدی آن طعمی پیچیده و اوامی را با طعمی از طعم بی حس کننده و بی حس کننده که در غذاهای سیچوان متمایز است، اضافه می کند.

در واقع، بسیاری از دیالوگ‌ها در اینجا به گویش سیچوانی گفته می‌شود، تفاوت ظریفی که گویشورهای بومی احتمالا بیشتر از تماشاگران بین‌المللی که ممکن است در جشنواره فیلم توکیو، جایی که در رقابت برای اولین بار در آن نمایش داده شد، قدردانی کنند. با این وجود، اجراها و زیرنویس‌های انگلیسی زبان موفق می‌شوند با ترکیبی از فرهنگ‌های بالا و پایین که در اینجا نمایش داده می‌شوند، عبور کنند، زیرا هر فصل دهقانان و اشراف، موجودات عامیانه و خارق‌العاده، بازیگران و فیلمسازان را در یک آشفتگی گیج‌کننده دور هم جمع می‌کند.

این اثر کمی یادآور کمدیا دل آرته با آن همه چیزهای شکستن دیوار چهارم است، به خصوص که میزانسن صحنه در اینجا بسیار تآتری است.

دقایق اول با کمی تجارت کمی گیج کننده شروع می شود که شامل تعامل سول و لونا با گروه فیلمبرداری فیلمی است که احتمالا در حال تماشای آن هستیم - اگرچه اسامی افرادی که نقش های "مستر پروپ" و "طراح لباس" و غیره را بازی می کنند با نام افراد واقعی که واقعا آن نقش ها را در لیست نهایی برای Fuxi ایفا کرده اند مطابقت ندارد.

به هر حال، ما به زودی به فصل اول می پردازیم، که "خیلی پیش" اتفاق می افتد، زمانی که اجداد ما، انسان های شبیه به انسان، در جنگل زندگی می کردند و دم های بلندی داشتند که آنها معتقد بودند "مواد مقدسی است که باید در مهم ترین لحظات زندگی تقدیم شوند." و منظور ما از پیشنهاد، خورده شده است، همانطور که در مورد دم یک مادربزرگ سالخورده با بازی لی کانگ-شنگ، بازیگر کهنه کار تایوانی، یک همکار مکرر با نویسنده مولف تسای مینگ لیانگ، صادق است.

در حالی که مادربزرگ در حال مرگ است، دم او را می برند، مثل دم گاو خرد می کنند، خورش می دهند و برای جامعه سرو می کنند، غذایی که اگر از خود خواری ناراحت نباشید، بسیار خوشمزه به نظر می رسد. بعد فصل دوم می آید که در دوره کشاورزی اولیه اتفاق می افتد، جایی که شاه وانگ، چهارمین پادشاه سیچوان، از تاج و تخت کناره گیری کرده و به فاخته تبدیل شده است، اما هنوز به خانه پرواز می کند تا از غذاهای خوشمزه ای که سالانه برای او تهیه می شود لذت ببرد.

چیزی در ترجمه در اینجا گم می‌شود، اما جلوه‌های بصری هنوز هم نسبتا باشکوه هستند و به دلیل وقار فن گوانگ یائو در نقش وانگ است که در حالی که بال‌های ساختگی غول‌پیکر و کلاه گیس بزرگی از موهای سفید پوشیده است، به دست می‌آورد.

در نهایت، فصل‌های سوم و چهارم بیشترین حجم را به‌طور چشمگیری دارند، و باعث می‌شود که داستان‌های قبلی مانند سرگرمی‌های فراموش‌شدنی دلپذیر به نظر برسند. فصل سوم که در دوره قرون وسطی چین اتفاق می‌افتد، چهارگانه‌ای از موجودات خارق‌العاده را به تصویر می‌کشد که برای یادآوری زندگی شاعر و خوراک‌شناس سو دانگپو (لی هونگ چی)، مردی با استعدادهای فراوان، اما صداقتش اغلب او را با قدرت‌ها دچار مشکل می‌کرد و در نتیجه چندین دوره تبعید را به وجود می‌آورد.

پسر کتاب سو (وانگ ییتونگ) غذاهای اختراع شده یا نزدیک به اربابش را برای یک مهمانی شام آماده می کند که شامل یک دروگر (شوو زوچون) است که ارواح را به عالم اموات می برد، روح آب یاکشا (وانگ های)، یک زن مسن به نام گرنی اسپرینگ رویا (ژا سینجی)، و یک روباه به شکل انسان (وانگ تالو). با اجرای صحنه هایی از زندگی سو دانگپو، همه از این جشن لذت می برند.

داستان نهایی حول محور پسر خدمتکار ژانگ سانکسینگ (ژو جیاروی) می‌چرخد که در اوایل قرن بیستم زندگی می‌کند و شاهد سقوط سلسله چینگ، آخرین پادشاهی است که قبل از صعود کمونیسم سلطنت کرده است. بار دیگر، هاروستر، یاکشا و فاکس نوش با ژنگ جوان، که در حال انتقال به سرزمین مردگان است، در حال انتقال به سرزمین مردگان هستند، کل این نمایش یک بار دیگر توسط سول و لونا قبل از عقب نشینی نهایی برای نشان دادن بازیگران و خدمه در حال جشن گرفتن با غذا و نوشیدنی در پارتی جمع‌آوری شده است.

در حالی که ممکن است همه اینها در اولین تماشا خیلی معنی نداشته باشد، لذت حسی غیرقابل شکی از دکورهای نقاشی کیو، لباس های مسخره و خود سبک غذا وجود دارد. به بینندگان توصیه می شود با ذهنی باز و شکم پر تماشا کنند.