نقد و بررسی The Night Is Fading Away – ادای احترام هیپنوتیزمی به سینما به عنوان نیرویی برای خیر عمومی

یک سینمای محلی پس از انتخابات خاویر مایلی که دوران محافظه‌کاری راست افراطی در آرژانتین را آغاز می‌کند به پناهگاهی تبدیل می‌شود.

سالن‌های سینما – یا کاخ‌های رویایی، که با محبت به آن‌ها گفته می‌شود – یک عقب‌نشینی به قلمرو ساختگی ارائه می‌دهند، و مشقت‌های روزمره پشت در باقی می‌ماند. فیلم هیپنوتیزمی رامیرو سونزینی و ازکیل سالیناس با وجود اینکه در یک سالن تئاتر تک پرده در شهر کوردوبا آرژانتین می گذرد، رابطه متخلخل تری را بین نمایشگر و تماشاگرش تداعی می کند. در اینجا، آشفتگی زندگی به طرز وسوسه‌انگیزی به این حوزه از خیال‌پردازی‌ها نفوذ می‌کند و مرزهای بین فضاهای عمومی و خصوصی را محو می‌کند.

در حالی که فیلم‌برداری سیاه و سفید درخشان، تیرگی رویایی به تصاویر می‌بخشد، نگرانی‌های روایی مبتنی بر واقعیت‌های اقتصادی خاردار است. یک پروژکتور فیلم در سینمای محلی خود به نام پلو (اکتاویو برتونه) به دلیل کاهش بودجه در شهرداری شهر به سمت نگهبان شب منصوب می شود. سینما به زودی پناهگاه واقعی او می شود: او از آپارتمان اجاره ای تنگ خود نقل مکان می کند و مخفیانه در محل کارش مشغول به کار می شود.

او سپس از انبوهی از افراد خارجی، از جمله هم اتاقی بیکارش، یک پیرزن کهنسال و یک کارگر جنسی که نمایش های شهوانی او را از سینما پخش می کند، استقبال می کند. هر شب، آنها فیلم‌های کلاسیک از استادان قدیمی - ژان رنوار، یاسوجیرو اوزو و رابرت برسون را تا ساعات اولیه تماشا می‌کنند. به خواندن ادامه دهید...