نقد و بررسی The Strokes in Dublin: Last Nite و پلیس های شهر نیویورک تاول زده، لحظه ای خارج از بدن را به 3Arena می آورند.

سکته مغزی

3 آرنا، دوبلین

★★★★☆

در سرتاسر نمایش فروخته‌شده The Strokes در 3Arena در چهارشنبه‌شب، تضادی بین بی‌حوصلگی گروه مستقل نیویورکی و شور و شوقی که موسیقی آن‌ها توسط تماشاگرانی پخش می‌شود که به‌طور متوسط ۲۵ سال جوان‌تر از نوازندگان روی صحنه به نظر می‌رسند، وجود دارد.

سرد بودن بیش از حد برای مدرسه کلید جذابیت The Strokes از ابتدای ظهور تماشایی آنها در اوایل قرن بیست و یکم بود – با توجه به اینکه مدرسه ای که اعضای اصلی گروه در آن ملاقات می کردند، موسسه Le Rosey در سوئیس بود که سالانه 175000 یورو درآمد داشت.

اما، در حالی که نشان دادن بی‌تفاوتی مطالعه‌شده وقتی در حال بازی در یکی از کلوپ‌های تیره‌انگیز نیویورک هستید، جایی که The Strokes دندان‌هایشان را می‌برند، خوب است، ممکن است زمانی که شما ۱۰۰ یورو به ازای هر سر از مردم می‌خواهید که بیایند و شما را در یک میدان مسابقه ببینند، بهتر است.

آنها چند روز قبل از دوبلین، زمانی که طرفداران در نیوکاسل از اینکه گروه ظاهرا نوبت خود را برای رعایت مقررات منع رفت و آمد کوتاه کرده بود، ناامید شدند، آنها به سبکی تماشایی از طناب خود افتادند. در آن روزگاری که ممکن بود با چسباندن دو انگشت به مرد مواجه شود. اما وقتی قیمت‌های خون دماغی را که استروکس در این تور به دنبال آن هستند محاسبه می‌کنید - صندلی من (با مناظر کمتر از ستاره‌ای) 113 یورو قیمت دارد - باید نمایشی به نمایش بگذارید و بخشی از شور و شوق را که مدت‌ها کریپتونیت آنها بوده است، جعلی کنید.

به نظر می‌رسد که آن‌ها این پیام را در نمایش دوبلین خود دریافت کرده‌اند، و نوستالژی‌ای را ارائه می‌کنند که اکثریت مخاطبان Gen Z آن‌ها هوس می‌کنند، در حالی که تا حد زیادی از آخرین آلبوم وحشتناک خود، Reality Awaits چشم پوشی می‌کنند.

گروه به اولین بازی خود در سال 2001، Is This It، نامه ای عاشقانه به پست پانک قدیمی نیویورکی بازمی گردد که برای آنهایی که خیلی جوان هستند، تبدیل به یک اثر با ارزش شده است تا دوران Y2K را به خاطر بسپارند، چه رسد به ریشه های این ژانر در دهه 1970 دیستوپیایی.

این آهنگ ها واقعا خاص هستند - به ویژه به دلیل بی دردسر ظاهری آنها. Hard to Explain که با آهنگ‌های گیتار ماهرانه آلبرت هاموند jnr ساخته شده است، یک جادوی مستقل را به نمایش می‌گذارد که شما را از برزخ شرکتی بی‌روح 3Arena دور می‌کند و به هر آلت راک در حال فروپاشی‌ای که برای اولین بار در آن شکل گرفته است، می‌برد.

یک فوریت شدید در Reptilia، برجسته‌ترین آلبوم Room on Fire، دومین آلبوم آنها، از سال 2003، رخ می‌دهد، رکوردی که در تلاطم خیزش یک شبه به وجود آمد که گروه Strokes را به شیک‌ترین گروه روی کره زمین تبدیل کرد تا زمانی که عدم علاقه ظاهری آنها متوجه آنها شد.

بررسی واقعیت: آیا جولیان کازابلانکا و The Strokes واقعا می توانند راک اند رول را نجات دهند؟

جولیان کازابلانکا همچنان ستاره اصلی گروه و همچنین پاشنه آشیل آن است. او به نظر می رسد که واقعا در کل موضوع راک استار حضور دارد. وقتی او در ابتدا می‌گوید «دوبلین، بیایید راآآاوک کنیم»، به وضوح دارد این کار را انجام می‌دهد. اما شما نمی توانید باحال جعل کنید. او حتی زمانی که تماشاگران لحظه‌ای بیرون از بدن را دارند که گروه در Last Nite و پلیس‌های شهر نیویورک تاول‌زده می‌کنند، نشاط می‌افکند.

امشب دو انکور وجود دارد. همانطور که مجموعه به پایان می رسد، به نظر می رسد کازابلانکا در واقع چیزی را احساس می کند. او در پایان می گوید: «شما بهترین هستید، مرد. "تغییر نکن." فقط برای یک لحظه، تقریبا انگار به او اهمیت می دهد.