نقد و بررسی "What Remains": پرتره ای آرام و به طرز ماهرانه ای قدرتمند از یک زوج خلاق در ترکیه که از لبه برمی گردند

شعرهای زندگی واقعی، و شعرهایی که در دفتر یادداشت می‌کنید یا در ذهنتان می‌خوانید، در «آنچه باقی می‌ماند» (آرتاکالان)، آخرین ویژگی فیلمساز کهنه‌کار ترکیه، یشیم اوستاوغلو (کلیر ابسکور) به شیوه‌های قدرتمندی با هم برخورد می‌کنند.

به دنبال یک زوج غیرمتعارف از استانبول که هم به صورت خلاقانه و هم شخصی به دیوار برخورد کردند، این درام کم‌سوز زمان زیادی را صرف می‌کند تا توپ را به حرکت درآورد، اما تبدیل به یک پرتره صادقانه از هنرمندانی می‌شود که راه خود را از تاریکی پیدا می‌کنند. پس از اکران در رقابت در سن سباستین، تور جشنواره و احتمالا تئاترهای کتاب در سراسر اروپا را ادامه خواهد داد، اگرچه ممکن است برای نمایش گسترده بیش از حد مینیمالیستی باشد.

داستان‌های مرتبط Business Cineplex هنگام نام‌گذاری فیلم‌های مدیر عامل جدید، علامت «برای فروش» قرار می‌دهد که جسی آیزنبرگ از بازیگری «نظر منفی» داشت: «آن‌ها به ما خیلی پول می‌دهند، ما بیهوده هستیم» آنچه در پایان باقی می‌ماند یک درام آرام با احساسات عمیق. مکان: جشنواره فیلم سن سباستین (انتخاب رسمی) بازیگران: اویکو کارائیل، متین آکدولگر، علی کایرا کول، الیاس سلمان کارگردان فیلمنامه نویس: یسیم اوستاوغلو 2 ساعت و 6 دقیقه

داستان با دستی ظریف اما مطمئن با زوج الیف (اوکیو کارایل) و مهمت (متین آکدولگر) شروع می‌شود که پسرشان سلیم (علی کایرا کول) را در آپارتمانی راحت در استانبول پر از کتاب، پرونده، نقاشی، اسباب‌بازی‌های دست ساز و دیگر نشانه‌هایی از یک زندگی فکری غنی بزرگ می‌کنند. و با این حال به نظر می رسد که این زندگی برای الیف، شاعر محترمی که برای مدت طولانی در رکود گیر افتاده است، متوقف شده است.

در همین حال، مهمت به نظر می‌رسد که با ضبط آهنگ‌های آوانگارد در شب با گروه جم خود سرگرم می‌شود، اگرچه از کار روزانه خود به عنوان معلم موسیقی اخراج می‌شود و او را بدون درآمد ثابت می‌گذارد.

بنابراین، وقتی برای اولین بار آنها را می بینیم، این زوج در میانه یک بحران میانسالی هستند و به نظر می رسد که با گذشت روزها اوضاع بدتر می شود. صحنه‌های اولیه در «آنچه باقی می‌ماند» می‌تواند کمی تلاش‌کننده باشد، شاید به این دلیل که سعی می‌کنند وفادارانه به بن‌بست رسیدند، چیزی که اغلب برای هنرمندانی مانند الیف و مهمت اتفاق می‌افتد، زمانی که ساکن شده‌اند و سعی می‌کنند خانواده‌ای بسازند، جاه‌طلبی‌های خلاقانه‌شان را با ضرورت امرار معاش متعادل می‌کنند.

همه چیز در نهایت در طول یک صحنه طولانی و دشوار به سر می رسد که در آن دو راه حل دیگری جز جدایی نمی بینند، حتی اگر به نظر می رسد هنوز همدیگر را دوست دارند.

پس از اینکه الیف تصمیم می‌گیرد سوار ماشینش شود و به سمت قسمت‌های ناشناخته حرکت کند، فیلم هم از نظر روایی و هم از نظر معنوی بالا می‌رود. او سلیم را به سرپرستی مهمت می‌سپارد، که به کارهای روزمره ادامه می‌دهد تا اینکه با او تماس می‌گیرند که پدرش مصطفی (الیاس سلمان) در زادگاهشان در حال مرگ است.

آنچه که با داستان دو نفر شروع شد که به یک بن بست می رسند، به زودی به یک فیلم جاده ای تبدیل می شود که در آن هر دو به سرچشمه خود سفر می کنند، از هم جدا می مانند و در عین حال با کسانی که قبلا بودند ارتباط برقرار می کنند. در مورد مهمت، این به معنای رویارویی با پدرش در مورد یک تراژدی خانوادگی طولانی مدت است، در حالی که برای الیف مستلزم سفر به روستای دورافتاده کنار صخره در مرکز ترکیه است، جایی که پدربزرگ و مادربزرگش سال‌ها پیش در آن زندگی می‌کردند.

اوستاوغلو سفر دومی را محور فیلمی قرار می‌دهد که به آرامی اما مطمئنا نشان می‌دهد که چگونه چنین سفرهایی می‌تواند یک روند شفابخش برای افرادی باشد که از خود و یکدیگر جدا شده‌اند، به‌ویژه وقتی می‌خواهند در کلانشهری مانند استانبول به آنجا بروند. برای شاعری مانند الیف، این به معنای تجربه فضای باز و زیبایی های آرام خانه مادری خانواده اش است، جایی که به نظر می رسد همه چیز مانند صد سال پیش عمل می کند.

کیریل پرودانوف، فیلمبردار، این زیبایی را در مناظر زیبای صفحه عریض به تصویر می‌کشد و الیف را در برابر مناظر پر برف و نور طبیعی ملایم قاب می‌کند. علیرغم اینکه فیلمی با محوریت یک شاعر و یک نوازنده است، چه باقی می ماند، کمتر درباره کلماتی است که آنها به زبان می آورند تا تصاویری که آنها را احاطه کرده اند، چه خلوص کوه هایی که الیف به آن پناه می برد یا آپارتمانی که خاطرات مهمت را زنده می کند که او از پدرش در روزهای آخر مراقبت می کند.

صدا نیز در این داستان نقش دارد و مهمت نفس های مرگ پدرش را برای یکی از قطعات تجربی خود ضبط می کند.

کارائیل و آکدولگر هر دو در نقش‌هایی قوی هستند که باید آشفتگی عمیق را بدون دیالوگ زیاد یا درام آشکار به تصویر بکشند. این می تواند فیلم را برای کسانی که به دنبال چیزی انفجاری تر هستند ناامید کند، زیرا درگیری ها در آنچه باقی می ماند بیشتر در داخل اتفاق می افتد. و با این حال، با بیرون رفتن - بیرون از آپارتمان، شهر و روال معمول - این دو شخصیت شروع به درمان خود می کنند، راهی برای ادامه زندگی و کار پیدا می کنند و به جای ماندن در جای خود، به جلو حرکت می کنند.