نقد پیتر اشر: Everywhere Man – چهره موسیقی-بیز از بیتلز-بازی پاپ بادی تا تهیه کننده فوق ستاره

پیشینه یک کهنه‌کار متواضع صنعت که به‌عنوان نیمی از دو پاپ پیتر و گوردون کار خود را آغاز کرد و به تولید بازیگرانی مانند جیمز تیلور و لیندا رونشتات ادامه داد.

راک اند رول به خاطر داستان‌های رفتار بدش بدنام است: پرتاب کردن تلویزیون از پنجره، کوه‌های کوکائین، رژه‌های گروهی... اما هیچ‌کدام از آن‌ها را اینجا نخواهید یافت. پیتر آشر، برادر جین، نیمی از پیتر و گوردون، و تهیه‌کننده فوق‌العاده موفق بازیگرانی مانند جیمز تیلور و لیندا رونشتات، به نظر می‌رسد که مانند یک کهنه‌کار صنعت موسیقی دهه‌های 60 و 70، شهوانی و پاکیزه باشد.

اگرچه ممکن است این همان چیزی باشد که او می خواهد ما فکر کنیم. چه شانسی وجود دارد که اشر کاملا به دور از دوربین باشد و در پنهان کردن آن مهارت داشته باشد؟ عینک و ترکیب جلوی پیراهن ژولیده قطعا شما را به یاد کسی می‌اندازد که کمی شلخته‌تر است، حتی قبل از اینکه خود آشر در تیتراژ پایانی آن را به شما یادآوری کند.

حقیقت هرچه که باشد، آشر با هر معیاری مسیر شگفت انگیزی را تراشید و از حضور در مکان مناسب در زمان مناسب حداکثر استفاده را کرد. این فیلم با ساختاری هوشمندانه حول حکایات و نمایش زنده موسیقی اشر، مجموعه‌ای از کلیپ‌ها، اجراهای صوتی و موسیقایی را به هم پیوند می‌دهد که در پس‌زمینه‌ی شخصی او می‌چرخد.

البته خوش شانس ترین وقفه او این بود که شراکت اولیه او با دوست مدرسه گوردون والر (مثلا در Everly Brothers) از آهنگ‌هایی که دوست پسر خواهرش، پل مک‌کارتنی، تحویل داده بود، سود برد. لحظه ای سرگرم کننده وجود دارد که در آن ما طعنه جان لنون به غزلی را می شنویم که اولین و بزرگترین موفقیت پیتر و گوردون، جهانی بدون عشق خواهد بود: "لطفا مرا قفل کن..." "بله".

در حالی که فیلم به وضوح بدهی ترانه سرایی مک کارتنی را تایید می کند (که احتمالا لنون برای بیتلز وتو کرده است)، شاید کاملا آماده اعتراف نباشد که بدون این ارتباط، هیچ یک از اتفاقات بعدی اصلا رخ نمی داد. به خواندن ادامه دهید...