نقد کتاب: «به من قول بده، آمریکا» نوشته جو بایدن

هنگامی که از طریق سایت ما کتابی را خریداری می کنید که به طور مستقل بررسی شده است، ما یک کمیسیون وابسته دریافت می کنیم.

جو بایدن می‌خواهد بدانید که او به خودش افتخار می‌کند - و اگر خاطرات جدیدش نشانه‌ای باشد، فکر می‌کند بقیه هم باید به او افتخار کنند. «به من قول بده، آمریکا» با اعلامیه‌های سر به فلک کشیده درباره «پیش‌رفت طولانی تاریخ» و «خوبی اساسی» ایالات متحده آغاز می‌شود، قبل از اینکه به گزارش دقیقی از دستاوردهای ریاست‌جمهوری او تبدیل شود. نتیجه مانند ترکیبی از پوشش نامه و سخنرانی مبارزات انتخاباتی است - یکی که بیش از 400 صفحه است.

لازم نبود اینطور باشد. خاطرات پس از ریاست جمهوری یک ژانر ناهموار است. مشارکت در تأمل مستمر مستلزم فروتنی است، کیفیتی که رؤسای جمهور سابق معمولا با آن شناخته نمی شوند. و بایدن، که این هفته 84 ساله می‌شود، می‌تواند به‌طور مشروع در یک زمان فوق‌العاده دشوار ادعای موفقیت‌های زیادی در سیاست داخلی داشته باشد. امداد رسانی به بیماری همه گیر، زیرساخت ها، انرژی پاک، تولید نیمه هادی: او به طور قابل درک می خواهد کار سخت پشت این دستاوردها و موارد دیگر را شرح دهد.

اما شمردن بردها آسان است. آزمون واقعی چنین کتابی این است که آیا نویسنده آن نیز مالک ضررهای خود خواهد بود یا خیر. بایدن، به نوبه خود، این کار را نمی کند. او به قدری درگیر حفظ میراث خود است که هنگام پرداختن به دو موضوعی که بسیاری از خوانندگان بیشتر در مورد آنها کنجکاو هستند، بی دست و پا می شود و حالت تدافعی به خود می گیرد: مدیریت او در جنگ در غزه و تصمیم او برای نامزدی برای دور دوم.

از فصل اول، «تاریخ می‌کوبد»، کتاب در دو مسیر اجرا می‌شود: عمل‌گرایی ثابت و بزرگ‌نمایی شتاب‌دهنده. بایدن تلاش می کند تا نشان دهد که چگونه به عنوان یک فرمانده 78 ساله، یک «تیم بزرگ» را تشکیل داده است، و بسیار مایل است در جایی که اعتبار لازم است، اعتبار ببخشد. او مطمئن می شود که نام کارکنان خود را بررسی می کند و تمام پاراگراف ها را صرف فهرست کردن افرادی می کند که با او سفر کرده اند یا در یک جلسه شرکت کرده اند. چنین مجموعه‌هایی سخاوتمندانه هستند، اگر به صورت روایی کشنده باشند. حفظ شتاب در میان طوفان نام ها سخت است.

نه اینکه مسیر کتاب هرگز مورد تردید باشد. از 6 ژانویه 2021، زمانی که حامیان ترامپ به ساختمان کنگره یورش بردند، آغاز می شود. (بایدن بدون تردید این رویداد را یک «شورش» می نامد که «باید» دونالد ترامپ را «تا قبرش» دنبال کند.) با بازگشت ترامپ به قدرت به پایان می رسد. بایدن می‌گوید هنگام اعلام نامزدی خود برای دور دوم، ترجیح داد بر این نکته تأکید کند که مخالفش تهدیدی برای دموکراسی است: «او گفت که در روز اول دیکتاتور می‌شود. او قصد داشت قانون شورش را مورد استناد قرار دهد که به او اجازه می‌دهد نیروها را در خیابان‌های آمریکا مستقر کند.

او کسانی را که با او مخالفت می‌کردند «موذی» خطاب می‌کرد. او در مورد «خون» آمریکا به عنوان «مسموم‌شده» صحبت می‌کرد و همان زبانی بود که در آلمان نازی استفاده می‌شد.»

بایدن ایده های خود را دارد. او استدلال می‌کند که سیاست‌های خودش نمی‌توانست با آن ارتباطی داشته باشد. (در مورد کامالا هریس، او «به او و کمپینی که اداره می‌کرد افتخار می‌کرد.» او می‌گوید: «ما کارهای زیادی انجام داده بودیم. او تصمیم گرفت دوباره نامزد شود زیرا "می خواست کار را تمام کند." این کتاب علاوه بر توصیف پیروزی‌های قانون‌گذاری او، ضمیمه‌ای را برای چکش‌کاری این نقطه درج می‌کند. "قوانین امضا شده توسط رئیس جمهور جوزف آر. بایدن جونیور." فهرستی از «گزیده‌ای» از «بیش از 600 لایحه» را که امضا کرده است، به قانون می‌آورد.

در مورد سن و سلامتی او، او بارها ادعا می کند که اینها هم مشکلی نداشتند. او معتقد است که آمریکایی ها از او حمایت کردند و پیروزی اولیه در نیوهمپشایر را به عنوان "رای اعتماد قاطع" به دست آوردند. درعوض، او «مطبوعات و صاحبنظران» را سرزنش می‌کند که «روایت» را پیش می‌برند و چشم‌انداز تحقیر او را «بزاق می‌کنند». او با بغض می‌نویسد: «بله، مردم می‌توانند به لحظاتی اشاره کنند که من نام‌ها را به هم می‌زنم یا رشته افکارم را گم می‌کنم یا صدای ضعیفی داشتم یا آهسته راه می‌رفتم». اما آنها هرگز نتوانستند به چیزی از ریاست جمهوری اشاره کنند که من نتوانستم انجام دهم."

بایدن با یادآوری پیروزی خود در سال 2020، از افزایش نظارت ها شکایت می کند: «حالا چهار سال بعد بود و سر و صدای مربوط به سن من بلندتر شده بود» - گویی او چهار سال هم بزرگتر نشده بود. حتی او نمی تواند به طور کامل عملکرد مناظره افتضاح خود علیه ترامپ در سال 2024 را رد کند، و به همین دلیل از آن به عنوان چیز بزرگی چشم پوشی می کند.

او با اشاره به اولین مناظره باراک اوباما علیه میت رامنی می گوید: «بسیاری از روسای جمهور مناظرات بدی داشتند. تفاوت این بود که به هر رئیس‌جمهوری دیگر این فرصت داده شد که در مناظره دوم خود را نجات دهند. همانطور که معلوم شد، این فرصت برای من وجود نداشت.

عبوس در پایان آن نقل قول گویای است. صدای بایدن منفعل می شود او خود را قربانی درمانده حوادث به تصویر می کشد. او در هنگام بازگویی جنگ غزه به همین شکل حالت تدافعی به خود می گیرد. او می گوید: «من بارها به دنبال مهار اسرائیلی ها بودم. ارزیابی مجدد کمک های نظامی بی قید و شرط آمریکا به اسرائیل ظاهرا دور از ذهن بود. بایدن هیچ توضیحی برای چرایی این موضوع ارائه نمی دهد، جز اینکه می گوید او "همیشه احساس علاقه" به کشور داشته است.

بایدن اجازه می دهد: «بسیاری از فلسطینیان بی گناه کشته شدند. درد بسیار زیادی بر مردمی وارد شد که هیچ ارتباطی با حماس نداشتند. غذا و آب و دارو و سوخت بسیار کم برای مدت طولانی وارد غزه شد. دوباره به صدای منفعل توجه کنید. در همان فصل، با عنوان «7 اکتبر»، او با اشاره به نام چند نفر، در مورد درد و رنج غیرنظامیان اسرائیلی با جزئیاتی تکان دهنده می نویسد. با این حال، وقتی در مورد غیرنظامیان فلسطینی می نویسد، هیچ نامی درج نمی کند، و رنج آنها را تنها با کلی ترین عبارات به تصویر می کشد و مصیبت آنها را "یک تراژدی" می نامد.

بایدن معتقد است که در کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال 2024 "پیروز" می شد. او می گوید که در نهایت از فشارها تسلیم شد و به خاطر "وحدت حزبی" از رقابت کنار رفت.

در ماه مه 2025، او متوجه شد که سرطان پروستات مرحله 4 دارد. او در پایان نامه خود به این موضوع اشاره می‌کند، اگرچه او چیزی نمی‌گوید که چگونه چنین تحولی می‌توانست بر او و احتمالا کشور تأثیر بگذارد، اگر او راه خود را طی کرده بود و به عنوان رئیس‌جمهوری دوباره به او اجازه داده شد. شما باید از چنین قدرت های سهمگین تقسیم بندی شگفت زده شوید: بایدن همچنان می خواهد ما بدانیم که او می توانست برنده شود.

جنیفر زالای منتقد کتاب غیرداستانی تایمز است.