نقد کراوات زرد - جان مالکوویچ به عنوان یک استاد برجسته افسانه ای که از رکورد متنفر است

این بیوگرافی سرگیو سلیبیداچه، رهبر ارکستر مشهور رومانیایی که همه ضبط ها را رد کرد، یک کار محکم عاشقانه به کارگردانی پسرش است.

در اینجا یک فیلم زندگی‌نامه قدیمی از اروپای مرکزی است که کار عاشقانه کارگردانش نیز هست: کمی متین و باشکوه، بله، اما قوی ساخته شده، صمیمانه و با روحیه بالا، با اجراهای کارگری و جلوه‌های بصری مناسب. این داستان رهبر ارکستر و آهنگساز رومانیایی، سرجیو سلیبیداچه، موسیقیدان برجسته ای است که در سال های پس از جنگ جهانی دوم به دلیل اعتقاد منحصر به فرد و خالصانه اش - برگرفته از مطالعات ذن بودایی اش - در میان خبره های موسیقی شهرت یافت که موسیقی هرگز نباید ضبط شود.

او معتقد بود که ال‌پی‌ها و سی‌دی‌ها بی‌حرکت و مرده هستند، و باید موسیقی را به‌طور زنده و در زمان حال واقعی تجربه کرد.

کارگردان، پسر موزیسین، سرژ ایوان سلبیداچی است، و به عنوان یک مرد مسن در دوران بازنشستگی روستایی خود در فرانسه، جان مالکوویچ با شخصیتی بی‌ظاهر دمدمی مزاج بازی می‌کند، به‌ویژه در صحنه ابتدایی نادرست که در آن او بر سر مدیران ژاپنی فریاد می‌زند که تصور می‌کردند به او قرارداد ضبط می‌دهند. بن اشنتزر سلبیداچی جوان‌تر است، اعجوبه‌ای که جاه‌طلبی‌های موسیقایی‌اش خشم پدر قدیمی‌اش (شان بین) را برمی‌انگیزد، کارمندی خوش‌نام که تصور می‌کرد پسرش به دنبال او در مناصب دولتی خواهد رفت.

سلبیداچ پدر از این رو خواهان بازگرداندن هدیه تولدش است، نوعی کراوات زرد رنگ که مورد پسند نسل‌های مردان خانواده قرار گرفته است، و در اینجا تبدیل به فتیش نیاز سرجیو جوان دلشکسته برای راضی کردن پدرش و همچنین جدا شدن از او می‌شود. ادامه مطلب...