نقد Radie Peat: No Human Tongue Can Tell – آلبوم باشکوه از صدایی که آسیب پذیری، خشم و سرپیچی را به یکباره منتقل می کند.

اولین آلبوم انفرادی رادی پیت یک داستان ارواح ایرلندی است که با قرن‌ها آسیب انباشته سنگینی می‌کند و با صدایی بلند می‌شود که حتی در ملایم‌ترین حالتش، مانند باد بی‌رحمانه‌ای که از باتلاقی تنها می‌آید گاز می‌گیرد.

خواننده Lankum این رکورد را منعکس کننده آرزوی او برای شنیدن صدای "تاریک انیا" توصیف کرده است - اثری که او به طرز خیره کننده ای در یک LP به دست می آورد که به ترس و دردی می پردازد که مانند خطوط لی در بسیاری از موسیقی سنتی ایرلندی جریان دارد.

پیت از سال 2021 روی No Human Tongue Can Tell کار کرده است، دوره ای که در آن Lankum به نان تست منتقدان در بریتانیا تبدیل شد (جایی که نامزد جایزه مرکوری شد) و خواننده اهل آرتان در دوبلین پدر و مادر شد.

می‌توانید مراقبت و احتیاط او را در آن زمان در این پروژه در آهنگ افتتاحیه آلبوم، Hares on the Mountain، بشنوید. این آهنگ یک تصنیف ناراحت‌کننده است که توسط شرلی کالینز معروف شده است و یک سناریوی کابوس را ترسیم می‌کند که در آن مردان جوان مغرور به حیوانات تبدیل می‌شوند و زنانی که آنها را تعقیب کرده‌اند مشتاقانه فکر می‌کنند که آیا آنها را برای ورزش شکار کنند یا خیر.

این لحن درسی از قدرت سکوت است زیرا پیت، با همکاری جان «اسپاد» مورفی، تهیه‌کننده لانکوم، موسیقی را به ابزاری ساده تبدیل می‌کند تا راهی برای پیش‌زمینه کردن صدایی که دائما به نظر می‌رسد در حال ساختن به سمت نوعی کاتارسیس است.

این اثر آزاردهنده به نقطه اوج آلبوم می رسد، به شکل تقریبا هفت دقیقه ای ماه و ستاره ها. در اینجا یک تور تپنده وجود دارد که در زیبایی وحشتناکش نفس گیر است، زیرا آوازهای مشتاق پیت با درام های گروه مارش که به سبک تریپ هاپ محو می شوند جفت می شوند.

انیا تاریک؟ این بیشتر شبیه عبور Björk از Styx در یک قایق پارویی نشتی است (علاوه بر این که پیت به همکاری پیت با Kneecap، به ویژه شماره اولیه 3Cag) بازگشته است.

او در باغ ویلو به اعماق دنیای زیرین سفر می کند. بازگویی پرونده مردی که پس از قتل معشوقش با چوبه‌دار روبرو می‌شود، جرات شما را می‌گیرد و به روح «مردم جهش‌یافته» لنکوم می‌خورد. سپس صدای او با هجوم بی‌نظیر تارها، از لوئیسن غایب است. نور همان پیرمرد از میان مه عبور می کند. یک گیتار مارپیچ کیفیتی هیپنوتیزمی به آواز پیت می بخشد که او در حال مذاکره با آهنگی است که توسط کارن دالتون در سال 1971 معروف شد اما منشأ آن به مه های کوه های آپالاچی باز می گردد.

پس از آن فیلمی کوتاه از کتی کیم، همکار او در گروه سه گانه Øxn، در یک برداشت گیج کننده از فیلم هنوز هم من او را دوست دارم که در آن زنی از وفاداری خود به شوهری غافل ابراز تاسف می کند. تقریبا تمام آهنگ های آلبوم اعداد سنتی هستند. پیت گفته است که او به سمت مطالبی کشیده شده است که در آن «زنان اختیار دارند» نه اینکه صرفا «ابژه میل» باشند. اما، مانند Lankum، چشمگیرترین جنبه ضبط لزوما متن ترانه نیست که صدای پیت، با توانایی قابل توجه آن در انتقال آسیب پذیری، خشم و سرکشی به طور همزمان.

رادی پیت در اولین آلبوم انفرادی خود: "آواز خواندن من به آن فکر نمی کنم... این یک چیز کاملا احساسی است"

این ویژگی ها مزیتی تقریبا خیال انگیز به موسیقی می بخشد، به طوری که آهنگی درباره ناسیونالیسم ایرلندی، مانند Dark Horse on the Wind اثر لیام ولدون، به چیزی اثیری و خارق العاده تبدیل می شود.

اخطار آشکار این است که هیچ زبان انسانی نمی تواند بگوید کار سنگینی است - در جاهایی خفه کننده. در میان تاریکی بی امان، برخی از شنوندگان تعجب می کنند که آیا امکان ندارد چیز بدی بیش از حد داشته باشد.

این یک آلبوم باشکوه است. اما بعد از آن می‌خواستم استریویم را از برق بکشم، زیر آسمان آبی قدم بزنم و خورشید را در چشمانم حس کنم. این گواهی بر قدرت موسیقی پیت است. همچنین یادآوری است که، مانند سایر داروهای قوی، دوز ترجیحی شما ممکن است متفاوت باشد.