نقشه ای برای عشق به آمریکا

لباس S tevie Wonder در ابتدا انتخاب عجیبی به نظر می رسید. سپتامبر 1976 بود، و برنده 26 ساله گرمی، که در آن زمان بیشتر به خاطر ظاهر شدن روی جلد آلبومش با آفرو کوتاه یا کتانی و تونیک شناخته می شد، لباس کابویی پوشیده بود: پیراهن یقه ای کرم رنگ و شلواری همسان، یک کلاه سفالی با کلاه گشاد دور گردنش. او همچنین یک غلاف دوتایی دور باسنش پیچیده بود که روی آن نوشته شده بود: شماره یک با گلوله.

مورین اورت که در آن زمان نویسنده جوانی برای نیوزویک بود، گیج شده بود. او همراه با گروهی از روزنامه‌نگاران دیگر به مزرعه‌ای به مساحت 145 هکتار در بروکفیلد شمالی، ماساچوست، برای یک مهمانی گوش دادن به آهنگ‌های کلیدی زندگی (Songs in the Key of Life) - آلبوم جدید 17 آهنگی واندر، که او به همراه یک EP چهار آهنگ منتشر می‌کرد، برای مجموع 105 دقیقه صدای روح‌انگیز، منتشر می‌کرد. شمایل نگاری غربی در فهرست غذا نبود، یا او فکر می کرد. "مثل اینکه چیه؟ استیوی، تو یک گاوچران هستی؟ چرا؟" اورث پادکست 2024 The Wonder of Stevie را به یاد آورد که من آن را ساختم و تولید کردم.

(تولید اجرایی شگفت انگیز.) "ما هنوز آهنگ ها را نشنیده ایم، اما هیچ آهنگ گاوچرانی در ضبط وجود ندارد."

حق با اورت بود: هیچ چیز در آلبوم از راه دور شبیه آهنگ کابوی نبود. اما برانگیختن واندر آنقدر برای برقراری ارتباط با محتوای اثرش نبود، بلکه در مورد ادعای بازیگوشی زمینه پیرامون آن بود. و آن زمینه این بود که او، نماد منحصربه‌فرد و درخشان وعده‌های آمریکایی، به دنبال چیزی منحصربه‌فرد و درخشان آمریکایی بود و به آن دست یافت.

پنج دهه بعد، پیام سانگز - یکی از خوش‌بینی، عزم، و خودباوری در سایه سیاست‌های فراحزبی و جوامعی که از هم جدا می‌شوند - هنوز ضروری است. به نظر درست می رسد که واندر اخیرا یک تور 17 شهر در سراسر اروپا و ایالات متحده را به مناسبت پنجاهمین سالگرد انتشار آلبوم آغاز کرده است و برنامه هایی را اجرا می کند که در آن او کل آلبوم را می نوازد.

زمانی که Songs منتشر شد، چیزهای زیادی در کشور می گذشت. این دویستمین سالگرد ایالات متحده بود، و اگرچه این کشور دلیلی برای جشن گرفتن داشت، مردم نیز چیزهای زیادی برای سوگواری داشتند: شورش های نژادی، رکود اقتصادی، ناهنجاری های مکرر از ریاست جمهوری فاسد ریچارد نیکسون. در آن زمان، واندر غم و اندوه و سرخوردگی در مورد سیاست و سیاست خارجی ایالات متحده را تجربه می کرد، به طوری که به طور جدی به فکر ترک تجارت موسیقی و نقل مکان به غنا بود، جایی که قصد داشت با کودکان معلول کار کند.

او در اوایل دهه 70 گفته بود: «می‌توانی درباره چیزها بخوانی و درباره چیزها صحبت کنی، اما اگر اعمالت بلندتر از حرف‌هایت نباشد، چیزی نیستی».

واندر تا آنجا پیش رفته بود که یک تور "خداحافظی" را اعلام کرده بود. (برخی بر این باور بودند که این تاکتیکی برای دستیابی به یک معامله بهتر بود، زیرا او قرارداد خود را با لیبل خود، Tamla، یکی از بخش‌های Motown Records مذاکره می‌کرد.) پس از آن، به نظر می‌رسید که زمانی که Songs وارد شد، این امر نشان‌دهنده برتری او در فرهنگ عامه آمریکا و شاید اعتقاد او به خود آمریکا بود. مجله تایم گزارش داد که تولید این آلبوم بیش از دو سال طول کشید.

آنقدر پخته شد که مدیران موتاون تی شرت هایی با این عبارتی که واندر وقتی در مورد وضعیت پروژه پرسیده می شد به کار می برد: ما تقریبا تمام شده ایم. چیزی که آن‌ها نمی‌دانستند این بود که واندر، به‌جای تقلا، پیام ساده‌ای را در قلب آلبوم کامل می‌کرد – که ابراز عشق به آمریکا نه تنها مستلزم جشن گرفتن آن با آتش‌بازی و پرچم است، بلکه به اعتراف به اشتباهات و شکست‌های آن نیز نیاز دارد.

Songs یک آلبوم عمیقا شخصی برای میلیون ها نفر است. (آری خواننده و ترانه سرا، هندی.آری، متولد 1975، آن را به‌عنوان آلبومی توصیف می‌کند که «احساس خانواده است.») در واقع، در ابتدا به این فکر می‌کردم که این مقاله را با توصیف این که چگونه این آلبوم موسیقی متن اصلی زندگی‌ام بود شروع کنم - از بعدازظهرهای آخر هفته کودکی‌ام، زمانی که نت‌های خطی آلبوم را به‌عنوان نت‌های زیرزمینی مطالعه کردم، و نت‌های خطی آلبوم را به خوبی تغییر دادم. یک سال پرفراز و نشیب در طول 20 سالگی ام، زمانی که به دلیل جدایی، خودم را در اتاق خوابم بستم، دیسکی را داخل سی دی پلیرم گذاشتم و آهنگ "I Wish" را خواندم.

"، "شادی درون اشک های من" و "As."

با گذشت سالها، متوجه شدم که این آلبوم بیشتر قدرت پایدار خود را مدیون ارتباط آن به عنوان منبع خوش بینی شخصی و سیاسی است. این نامه ای عاشقانه به شنونده است، اما پیامی است که با علامت فوری به یک ملت مشخص شده است. وقتی من می گویم که Songs in the Key of Life - که پیوسته به عنوان یکی از بهترین آلبوم های تمام دوران انتخاب می شود - منحصر به فرد آمریکایی است، منظورم این است که هم از آمریکا و هم متعلق به آن است.

در آن مزرعه در سال 1976، لباس واندر یک بازی هوشمندانه در مورد بحث او در مورد کشورش بود، اما آهنگ‌های او محتوا را فراهم کردند. از عشق و امید و ایمان و تاریخ و خانواده و حتی ترس می گفتند. اولین آهنگ، «عشق امروز به عشق نیاز دارد»، بازکننده‌ای آرام با پیامی ویرانگر ارائه کرد: کشور از ایده‌آل تصوری خود دور می‌شد. واندر می‌خواند که «بغض می‌رود»، «شکستن قلب‌های بسیاری / لطفا آن را متوقف کنید/ قبل از اینکه خیلی دور شود».

سومین آهنگ آلبوم، "Village Ghetto Land" جایی بود که همه چیز شروع به واقعی شدن کرد. این یک کیفرخواست تقریبا سه و نیم دقیقه ای از تفکیک اقتصادی و جغرافیایی بود که در رشته های الکترونیکی کم اقبال آمریکا دیده می شد و به رشته های الکترونیکی هوشیارانه و تقریبا غم انگیز تبدیل شده بود. از آنجا، رکورد مانند نقشه ای از روان ایالات متحده آشکار شد، موسیقی متن مردمی (خب، برخی از مردم) که با شکاف بین وعده اعلام شده این کشور و واقعیت هشیار کننده آن دست و پنجه نرم می کردند.

هشتمین آهنگ آن، "Pattime Paradise" - که بعدها الهام بخش آهنگ Coolio در سال 1995 "Gangsta's Paradise" بود - در مورد کنار آمدن با گذشته ایده آلی بود که هرگز وجود نداشته است. اشعار مردمی را سرزنش می‌کند که زمان‌هایی را که «خیلی گذشته پشت سر گذاشته‌اند» تجلیل می‌کنند، آن‌هایی که «بیشتر روزهای خود را تلف می‌کنند/به یاد جهل، قدیمی‌ترین ستایش». واندر به کسانی که با دیدگاهی رمانتیک از تاریخ زندگی می کنند، هشدار می دهد که تسلیم اینرسی نشوند. او کسانی را که دلتنگی آنها را به حال کور می کند دعوت می کند تا با حقیقت گذشته روبرو شوند و به سوی آینده ای روشن تر حرکت کنند. "به من بگو، کدام یک از آنها خواهد شد؟" او آواز خواند.

"من و تو چند نفر از آنها هستیم؟"

سپس «مرد سیاه» وجود داشت، شاید صریح‌ترین ترانه‌ی سیاسی آلبوم: ادعایی کوبنده و متمایل به فانک درباره مشارکت رنگین پوستان در ایجاد آمریکا. چهره‌های جذاب از جمله Squanto و Sacagawea، Benjamin Banneker و Harriet Tubman، Wonder آواز خواندند:

ما بیعت می کنیم

تمام زندگی ما

به رنگ های جادویی

قرمز، آبی و سفید

اما باید به همه ما داده شود

آزادی که ما از آن دفاع می کنیم

زیرا با عدالت نه برای همه مردان

تاریخ دوباره تکرار خواهد شد

وقت آن است که یاد بگیریم

این دنیا برای همه مردان ساخته شده است

چند سال پیش، شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه واندر ده ها یا حتی بیش از 100 آهنگ را برای گنجاندن در آلبوم در نظر گرفته است، که بسیاری از آنها هرگز نمی شنیدند. بنابراین خوشحالیم که در تاریخ سالگرد آلبوم امسال، 28 سپتامبر، او دنیای موسیقی را با انتشار در سرویس‌های استریم Songs in the Key of Life—The EP، یک کوارتت از آهنگ‌های منتشرنشده قبلی مربوط به دورانی که در حال ضبط آلبوم اصلی بود، شگفت‌زده کرد.

من اول هیجان زده بودم. اما پس از چند بار گوش دادن به EP، احساس کردم که الهام نمی‌گیرم. من بیشتر از چیزی که شنیده بودم می خواستم (اشعار بیشتر در مورد عشق، از دست دادن و پشیمانی). بنابراین، به سراغ منتقد فرهنگی وسلی موریس رفتم، یک استاد استیوی مثل من، و مجری «شگفتی استوی». برای او نوشتم که یکی از آهنگ‌های «جدید» («آسان‌تر است») کمی کهنه شده بود، یادآور اثر Wonder در سال 1971 Where I'm Coming From. آلبوم "I'm Into Livin" بسیار داغتر از جولای بود، آلبومی که واندر چهار سال بعد از Songs in the Key of Life منتشر کرد.

و بقیه به نظر تلاش‌های احساساتی-مرز-در-خالی برای گفتن چیزی بودند که - خوب، من کاملا نتوانستم آن را بفهمم.

برای روشن شدن، حالم وحشتناک بود. وعده آمریکا که واندر در آهنگ ها جشن گرفته بود، برای من دورتر از همیشه احساس می کرد. دولت ترامپ بسیاری از حقوقی را که نسل‌های پیشین برای تضمین آن‌ها سخت و طولانی تلاش کردند، از بین برده است. اجرای قانون خشونت آمیز را در شهرهای سراسر کشور به راه انداخته است. دامن زدن به شکار جادوگران سیاسی ; تلاش برای سخت تر کردن رای دادن و برخلاف «مرد سیاه پوست»، تلاش برای کنترل چگونگی روایت تاریخ ملی ما، تا حدی با کم‌اهمیت جلوه دادن نقشی که زنان و رنگین پوستان در عرصه‌های سیاسی و مذهبی بازی کرده‌اند.

پروژه تورال که آمریکاست.

من هم ناامید بودم. این همه کشمکش، همه راه هایی که دنیا در آن به عقب رفته است و واندر چهار آهنگ جدید درباره عشق منتشر کرده بود؟ سپس چیزی را به یاد آوردم که موریس در The Wonder of Stevie گفته بود: "هر وقت می شنوید که یک آمریکایی سیاهپوست در مورد عشق آواز می خواند، چیزی که می شنوید انتخابی است که در مورد ده ها چیز دیگر آواز نخوانید. فقیر بودن، سرزنش شدن، رفتن به دادگاه یا زندان، بردن برادر یا پسر عموی خود به دادگاه، ملاقات با آنها در زندان. صحبت کردن در مورد اینکه چرا باید در مورد حقوق خود صحبت کنید و صحبت کردن در مورد چگونگی پایان دادن به این حقوق است. مهم.”

وقتی اینها واقعیت هایی هستند که مردم با آن روبرو هستند، آهنگی در مورد عشق - عاشقانه، عشق به مردم، عشق به اجتماع - می تواند به اعلامیه استقلال خود تبدیل شود. موریس در پادکست گفت: "به روش آرام خودش، یک آهنگ عاشقانه سیاه پوست می گوید: اینجاست. قلب من است. و با وجود همه این چیزهای مزخرف دیگر - خیانت، غفلت، مبارزه، خشم، دیوانگی، وضعیت مخرب قدیمی." این کل این آلبوم است این داستان همه ماست.

آن داستان به شکلی تطبیق می‌یابد و شروع می‌شود، و قبل از حرکت به جلو، دوباره به سمت خود می‌چرخد - در الگویی که تا حدودی شبیه به جلد هنری Songs in the Key of Life است، که برای من مارپیچی از ابرهای گرم و آسمانی را تداعی می‌کند. واندر، یک گرووت مدرن، می‌داند که مردم برای درک دنیای پیچیده باید داستان بگویند و برای حفظ ایمان باید به آن داستان‌ها ایمان داشته باشند.

همانطور که او در "Sir Duke"، پنجمین آهنگ آلبوم و ادای احترام به ترانه سرایان و خوانندگان بزرگ آمریکایی مانند دوک الینگتون، کنت بیسی، لوئیس آرمسترانگ و الا فیتزجرالد می خواند، "موسیقی دنیایی در درون خود است." با Songs، واندر یک موسیقی متن نیز ایجاد کرد، تصویری از جهان همانطور که بود - و از آنچه که می توانست تبدیل شود.