نقشه جدید زمین زنگ خطری برای ایرلند است

شاید متوجه شده باشید که ایرلند خیلی کوچکتر شده است. سازمان ملل متحد رسما نقشه Equal Earth را تأیید کرده است که اعوجاج نقشه‌ای را که همه ما قرن‌ها از آن استفاده کرده‌ایم تصحیح می‌کند. از جمله این اظهارات نادرست، بزرگ کردن جزیره زمرد بود. ایرلند اکنون در حال کاهش است.

برای 500 سال، اطلس با استفاده از برجستگی مرکاتور، کره زمین را در دو بعد نشان می داد. این نیمکره شمالی را بسیار بزرگتر از جنوب و قاره های غربی را بسیار برجسته تر از شرقی نشان می دهد. در نتیجه، تصوری متورم از جایگاه ایرلند در جهان در مغز ما حک شد. به ما ایده هایی داد.

برای مثال، در این نقشه قدیمی، ایرلند تقریبا دو سوم اندازه ماداگاسکار است. ایرلند 84421 کیلومتر مربع مساحت دارد. ماداگاسکار 587041 کیلومتر مربع مساحت دارد که هفت برابر وسعت ماست. که در نقشه جدید تقریبا به نظر می رسد.

اما این تغییر دیدگاه فقط در مقیاس نسبی نیست. در مورد موقعیت است. نقشه مرکاتور ما را در وسط سیاره به صدا در می آورد. در نقشه Equal Earth، ایرلند بسیار شمالی تر و بسیار کمتر مرکزی به نظر می رسد. از آنجایی که تصویر واقعی تری از اندازه نیمکره جنوبی ارائه می دهد، ایرلند را به سمت بالا می راند، بسیار نزدیکتر به حاشیه قطب شمال.

که به طرز ناخوشایندی برند جهانی ما را کاهش می دهد. در سال 2017، لئو وارادکار، مدیر وقت تائوئیس، روی جلد مجله تایم با نقل قولی جسورانه از مصاحبه در داخل ظاهر شد: "جزیره ای در مرکز جهان".

پیام او این بود که "صد سال پیش ما جزیره ای در حاشیه اروپای غربی بودیم. در صد سال آینده ما ملتی خواهیم بود در قلب خانه مشترک اروپایی که به ساختن آن کمک کردیم؛ جزیره ای در مرکز جهان." این تصویر به ویژه توسط IDA Ireland گرفته شده است.

از قضا، این خودشیفتگی توپوگرافی، نه فقط با ترفند بصری نقشه مرکاتور، بلکه با میراث امپریالیسم بریتانیا تأیید شد. عمر طولانی بریتانیا به عنوان قدرت جهانی مسلط باعث شد که موقعیت مرکزی آن در نقشه مرکاتور مانند واقعیتی به نظر برسد، نه جغرافیای صرف، بلکه به سرنوشت تاریخی خدادادی.

این ایده در زمان و مکان رسمیت یافت. در سال 1884، کنفرانس نخست مریدین نقطه طول جغرافیایی صفر درجه را در رصدخانه سلطنتی در گرینویچ تعیین کرد و لندن را به نقطه مبدایی تبدیل کرد که هم سفرهای جهانی و هم مناطق زمانی جهانی از آن منحرف می شوند.

و اگر ایرلند دقیقا در این مرکز نبود، فقط یک سایه از آن بود. ایرلند نیز می تواند نقطه ثابت یک سری دایره های متحدالمرکز باشد. در پرتره‌ای از هنرمند در جوانی، استفن ددالوس، شخصیت جایگزین جیمز جویس، کودکی که در اوج امپراتوری بزرگ می‌شود، آدرس خود را در کتاب کپی خود می‌نویسد: «کلاس عناصر کلنگووس وود کالج سالینز شهرستان کیلدر ایرلند اروپا جهان، جهان هستی».

ما امپراتوری را ترک کردیم اما از این طرز فکر دور نشدیم. پشت کتاب‌های آجری رنگ مدرسه‌ام، پر از علاقه مرکب، افعال نامنظم و روزهای کنار دریا، نقشه‌ای از جهان بود. در مرکز آن ایرلند قرار داشت و خطوطی که مانند ستاره‌های تیرانداز از ایرلند خارج می‌شدند، خطوطی بودند که به استرالیا، آمریکای شمالی، آرژانتین، آفریقا منتهی می‌شدند - خطوطی از یک فتح معنوی که در سال 1802 زمانی که ادموند ایگناتیوس رایس برادران مسیحی را در واترفورد تأسیس کرد، آغاز شده بود. ستاره پنج پر درخشنده لوگوی برادران بر همه چیز می درخشید.

این امپراتوری ما بود، پاسخ ما به نقشه‌های بریتانیایی جهان که در آن مستعمرات در هر قاره‌ای به رنگ قرمز مایل به قرمز می‌درخشیدند، در حالی که کشورهای بدبخت بیشتر در رنگ‌های کسل‌کننده و آبکی غرق بودند. و قابل توجه است که این ایده از یک امپراتوری معنوی چقدر پایدار بوده است، از اعتقاد Éamon de Valera مبنی بر اینکه ایرلند چراغ راه یک جهان سقوط کرده است تا ادعای Varadkar در سال 2017 که: "من دوست دارم ایرلند به چیزی تبدیل شود که مایکل کالینز به عنوان نوری درخشان برای جهان توصیف کرد."

با این حال، این تصویر اغراق آمیز از خود، عدم اطمینان عمیق را در مورد اینکه ایرلند به کجا تعلق دارد پوشانده است. نقشه Myles na Gopaleen از ایرلند در An Béal Bocht، Corcha Dhuibhne را بسیار نزدیک‌تر به اسپرینگفیلد، ماساچوست، نسبت به دوبلین دارد - که به نوعی همینطور بود. در سال 2000، مری هارنی، به عنوان tánaiste، اظهار داشت که "از نظر جغرافیایی، ما به برلین نزدیکتر از بوستون هستیم. از نظر معنوی، احتمالا به بوستون بسیار نزدیکتر از برلین هستیم." در همین حال، روشنفکران پسااستعماری دوست داشتند اینطور بگویند که ایرلند واقعا بخشی از جهان سوم است و بنابراین حتی در نیمکره شمالی نیست.

بنابراین، از یک سو، ایرلند را می توان به عنوان مرکز ثابت جهان و از سوی دیگر، به عنوان لاپوتا، جزیره پرنده جاناتان سویفت تصور کرد که می تواند اینجا، آنجا و همه جا فرود بیاید. به‌ویژه، البته، ما در مورد اینکه آیا جزیره‌ای در نزدیکی اروپا هستیم یا در نزدیکی آمریکای شمالی، ابهام مداوم داریم.

"بهترین شهر جهان" بعدی کجاست؟ (و متاسفم، در ایرلند نیست)

هذل گویی و اضطراب از علائم یک روان رنجوری هستند. دستگاه‌های مکان‌یابی ذهنی ما بیش از حد بارگذاری شده‌اند، و تلاش می‌کنیم در رابطه با جهان مسیحیت، امپراتوری، جهان سلتیک، اروپا، آمریکا، دیاسپورا، مأموریت‌ها، جامعه بین‌المللی، راه‌حلی پیدا کنیم. پناه بردن به هیبرنوسنتریک دنیای خارق العاده راحت تر بود.

پل گیلسپی: اگر جمعیت جهان مانند ایرلندی ها زندگی می کردند، ما به 3.3 زمین نیاز داریم تا ما را در خود جای دهد.

قبل از گالیله، یک جهان زمینی وجود داشت - خورشید و تمام سیارات به دور زمین می چرخیدند. سپس یک جهان خورشید مرکزی وجود داشت - همه چیز به دور خورشید ما می چرخید. و سپس یک جهان بی مرکز وجود داشت که در آن زمین فقط یک سنگ کوچک است که به دور یکی از تعداد بی پایان خورشید می چرخد. به همین ترتیب، دنیای هیبرنومرکزی ما با دنیایی جایگزین می‌شود که در آن کل ایده یک مرکز به‌طور ریشه‌ای واژگون شده است.

در یک کلام ... جمعیت

همانطور که در واقع باید باشد. دنیای چندقطبی دنیایی است که در آن حتی قدرت های بزرگ دیگر نمی توانند مدعی باشند که مرکز همه چیز هستند. نقشه زمین برابر نه تنها به ما نشان می دهد که کجا هستیم، بلکه چه کسی هستیم - یک قطعه کوچک اما هنوز قابل مشاهده از موزاییک انسان، یک قطعه ضروری از پازل بزرگ زندگی در یک سیاره ناامن.