نقشه نشان می دهد که فقر در ایالت شما چقدر بد است

داده‌های جدید فدرال نشان می‌دهد که سهم آمریکایی‌هایی که در فقر زندگی می‌کنند در سال گذشته به پایین‌ترین حد خود رسیده است، اما میلیون‌ها نفر در تمام 50 ایالت زیر خط فقر هستند.

ارقام تیتر یک معیار از وضعیت خانواده های آمریکایی در سال اول دوره دوم ریاست جمهوری دونالد ترامپ است، زیرا دولت او به افزایش درآمد و کاهش فقر به عنوان نشانه هایی از بهبود اقتصادی اشاره کرده است.

اولیویا ویلز، سخنگوی کاخ سفید در رابطه با این ارقام به نیوزویک گفت: «برنامه اقتصادی اثبات شده رئیس جمهور ترامپ در اولین سال ریاست جمهوری او، با درآمد واقعی بالا و فقر کم رکورد، رونق تاریخی طبقه کارگر را به ارمغان آورد و رکوردهایی را که در دوره اول ریاست جمهوری خود به ثبت رساند، شکست. رئیس‌جمهور با پیروزی قاطعانه‌ای انتخاب شد تا صفحه بحران تورم جو بایدن را برگرداند، و او همچنان بر روی دوبرابر کردن برنامه اقتصادی پیروز خود در کاهش مالیات، مقررات‌زدایی و فراوانی انرژی در خانه متمرکز است تا رونق اقتصادی را برای آمریکایی‌های روزمره به ارمغان بیاورد.»

معیار رسمی فقر (OPM)، که برای ارقام دولتی زیر نیز استفاده می‌شود، درآمد نقدی قبل از مالیات یک خانواده را با آستانه فقر ملی مقایسه می‌کند. مزایایی مانند اسنپ یا اعتبارات مالیاتی، هزینه‌های پزشکی و کار، یا تعدیل تفاوت در هزینه‌های مسکن در سراسر کشور را در نظر نمی‌گیرد. مقیاس گسترده تر فقر تکمیلی اداره سرشماری (SPM) که این عوامل را در بر می گیرد، در سال 2025 به 13.1 درصد رسید و از نظر آماری تفاوتی با سال قبل نداشت.

با این حال، حتی بر اساس معیارهای رسمی، فقر به طور مساوی توزیع نشده است. آخرین داده‌های سرشماری نشان می‌دهد که میلیون‌ها نفر در بزرگترین ایالت‌های کشور در سه سال گذشته زیر خط فقر زندگی می‌کنند، در حالی که برخی از ایالت‌های بسیار کوچک‌تر برجسته هستند زیرا فقر بر بخش بزرگی از ساکنان تأثیر می‌گذارد.

کالیفرنیا بیشترین تعداد افرادی را داشت که در دوره OPM در فقر زندگی می کردند، به طور میانگین حدود 4.17 میلیون نفر در دوره سه ساله. پس از آن تگزاس با 3.61 میلیون نفر قرار دارد. فلوریدا، 2.82 میلیون و نیویورک، 2.13 میلیون. مجموع این چهار ایالت حدود 12.7 میلیون نفر یا تقریبا 36 درصد از میانگین ملی سه ساله جدول 35.84 میلیون نفری را تشکیل می دهند.

بالاترین مجموع بعدی کارولینای شمالی با 1.43 میلیون نفر بود. گرجستان، 1.37 میلیون; ایلینوی، 1.31 میلیون. اوهایو، 1.30 میلیون; پنسیلوانیا، 1.19 میلیون نفر; و میشیگان، 1.15 میلیون.

کالیفرنیا، تگزاس، فلوریدا و نیویورک از نظر جمعیت یکی از بزرگترین ایالت های کشور هستند، به این معنی که جمعیت فقر زیاد لزوما به یک نرخ فقر غیرعادی بالا تبدیل نمی شود. به عنوان مثال، برآوردهای جمعیت تگزاس را در حدود 31.7 میلیون نفر در سال 2025 نشان می دهد، در حالی که نیویورک حدود 20 میلیون نفر داشت.

برخی از ایالت‌های دارای جمعیت بسیار کوچک‌تر به دلیل نسبت افراد فقیر برجسته هستند. لوئیزیانا با حدود 4.62 میلیون نفر در سال 2025، نرخ رسمی فقر 28.1 درصدی در میان کودکان، 17.5 درصدی در بین افراد 18 تا 64 ساله و 15.4 درصدی در میان سالمندان داشت.

می سی سی پی با جمعیتی در حدود 2.95 میلیون نفر دیگر برجسته بود: 24.9 درصد از کودکان، 15.7 درصد از بزرگسالان در سن کار و 14.7 درصد از سالمندان در فقر بودند. نیومکزیکو، با تنها 2.1 میلیون نفر، نرخ 20.9 درصد برای کودکان و 15.4 درصد برای بزرگسالان 18 تا 64 سال را ثبت کرده است.

تگزاس از نظر کودکانی که در فقر زندگی می‌کردند در سال‌های 2023 تا 2025 از کالیفرنیا پیشی گرفت. داده‌های سرشماری نشان می‌دهد که به طور متوسط ​​حدود 1.24 میلیون کودک فقیر در تگزاس در مقایسه با 1.12 میلیون کودک در کالیفرنیا. فلوریدا با 678000 نفر سوم، نیویورک با 501000، جورجیا با 446000، کارولینای شمالی با 418000 و اوهایو با 410000 نفر در رتبه های بعدی قرار گرفتند.

باز هم، ارقام درصد داستان متفاوتی را بیان می کنند. نرخ فقر کودکان در لوئیزیانا با 28.1 درصد بالاترین میزان در بین ایالت ها بود و پس از آن می سی سی پی با 24.9 درصد قرار گرفت.

کالیفرنیا با 743000 نفر بیشترین تعداد افراد 65 سال و بالاتر را در فقر داشت و پس از آن فلوریدا با 575000 نفر، تگزاس با 525000 و نیویورک با 461000 نفر قرار گرفتند.

پنسیلوانیا حدود 255000 سالمند در فقر داشت و پس از آن ایلینوی با 223000 نفر و کارولینای شمالی با 218000 نفر قرار دارند.

اما بالاترین نرخ فقر در سالمندان دوباره در جاهای دیگر متمرکز بود. نرخ لوئیزیانا 15.4 درصد، می سی سی پی 14.7 درصد و آلاباما 13.5 درصد بود که نشان دهنده تفاوت بین داشتن تعداد زیادی از مردم در فقر و فقر بر سهم غیرعادی بزرگی از جمعیت یک ایالت است.

نبردهای سیاستی آتی بر روی اجرا و تجدید نظر احتمالی کاهش‌های اخیر SNAP و الزامات کاری، از جمله تقسیم هزینه پیشنهادی دولت برای مزایا که از سال 2027 شروع می‌شود، و همچنین تلاش‌ها برای بازیابی یا اصلاح کمک‌های تغذیه از طریق قوانین آتی متمرکز خواهد بود.

در بعد مالیاتی، قانونگذاران احتمالا در مورد ساختار و دسترسی اعتبارات قابل استرداد و سایر مزایای مالیاتی برای خانواده‌های کم درآمد و متوسط، در کنار سؤالات گسترده‌تر در مورد نحوه تعامل سیاست مالیاتی با برنامه‌های فقر بحث خواهند کرد.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: دانیل اورتون و جیمز دبنز