نمایشگاه ADAA بازگشته است، و گاهی اوقات کوچکتر واقعا بهتر است

نمایشگاه‌های هنری باید دو کار انجام دهند: به بازدیدکنندگان اجازه دهند هنر را ببینند، در حالت ایده‌آل چیزهایی را که قبلا ندیده‌اند، و کمک به فروشندگان برای فروش آن هنر به افرادی که می‌خواهند آن را بخرند. به اندازه کافی ساده و با این حال، جایی در طول مسیر، نمایشگاه‌ها به قدری عظیم شدند که دیدن همه چیزهایی که ارائه می‌شد شبیه یک ورزش استقامتی شد.

این یکی از دلایلی است که نمایشگاه تازه نامگذاری شده انجمن دلالان هنر آمریکا که پنجشنبه شب در اسلحه خانه پارک اونیو افتتاح شد، بسیار لذت بخش بود. تنها با 63 غرفه‌دار، به اندازه‌ای کوچک است که بدون نقشه پیمایش کنید، به اندازه‌ای قابل مدیریت است که واقعا وقت خود را به تماشای هنر بگذرانید، و به اندازه‌ای متنوع است که به کمی سرگردانی پاداش دهد. اینها ممکن است دستاوردهای کوچکی به نظر برسند، اما هرکسی که شش ساعت را در یک مرکز همایش گذرانده باشد، از آنها قدردانی خواهد کرد.

تنظیم کمک می کند. Park Avenue Armory هنوز هم جذابیت های قدیمی نیویورک خود را دارد، چیزی که به طور فزاینده ای در یک نمایشگاه هنری به سختی به دست می آید. سازمان‌دهندگان نیز نوار را به مرکز سالن نمایشگاه منتقل کرده‌اند که باعث بهبود چشم‌اندازها و ایجاد احساس بازتر در کل ماجرا می‌شود. شما در واقع می توانید آنچه را که در سراسر اتاق در حال رخ دادن است، به جای پیمایش در پیچ و خم غرفه ها ببینید.

البته بازگشت نمایشگاه کاملا ساده نبود. جولای گذشته، AADA به طور ناگهانی نسخه 2025 خود را لغو کرد و این تصمیم را "مکث استراتژیک" نامید. سازمان متعاقبا نام Art Show را بازنشسته کرد و به همکاری جمع آوری کمک های مالی چندین دهه خود با Henry Street Settlement که بیش از 38 میلیون دلار از طریق پیش نمایش مزایای نمایشگاه دریافت کرده بود، پایان داد. موزه هنر آمریکایی ویتنی اکنون ذینفع است و نمایشگاه با 12 غرفه‌دار کمتر و آنچه که به نظر می‌رسد بر عضویت ملی آن تاکید دارد، بازگشته است.

دلایل لغو ناگهانی همچنان یک راز باقی مانده است (و شایعاتی در مورد اتفاقی که با شریک قدیمی نمایشگاه، خیابان هنری رخ داده است، وجود نداشت) اما شرایط اختراع مجدد آن هر چه که باشد، نتیجه نمایشگاهی است که حداقل یکی از این دو چیز اساسی را به درستی نشان می دهد.

در مورد فروش، خوب، این به دلالان بستگی دارد.

کینسی راب، مدیر اجرایی ADAA، در مراسم جشن روز پنج‌شنبه بسیار خوش‌حال و خوش‌حال بود و حتی به معنای واقعی کلمه می‌درخشید، به لطف دامن‌اش، که با آنچه او به عنوان لوسترهای کوچک توصیف می‌کرد تزئین شده بود. این یک خرید جدید بود و حتی قبل از شروع عصر، مدتی را در خیاط گذراند. او توضیح داد که برگزاری یک نمایشگاه با فراز و نشیب های زیادی همراه است. Sometimes a little retail therapy helps.

راب که در سپتامبر 2024 اداره انجمن را بر عهده گرفت، بیشتر سال گذشته را صرف صحبت در مورد ارزشمندتر کردن نمایشگاه برای اعضای آن کرده است. اما وقتی از من پرسیدم که آیا این بدان معناست که غرفه‌داران در واقع هزینه کمتری برای شرکت می‌پردازند، او تعریف متفاوتی از ارزش ارائه کرد.

او گفت: «فکر می‌کنم، مطمئنا فروش است، اما فایده واقعی این بود که فروشندگان با یکدیگر و کلکسیونرها ارتباط برقرار می‌کنند.» او یک فضای دانشگاهی را در حین نصب توصیف کرد، با دلالان که از دیدن دوستان قدیمی خود بسیار خوشحال بودند و در واقع به آنچه همسایگان خود نشان می دادند علاقه داشتند.

این ممکن است کمی احساساتی به نظر برسد، اما راب به یک نکته منطقی اشاره می کند. این انجمن نشان دهنده شبکه بزرگی از گالری ها است که بسیاری از آنها کسب و کارهای کوچکی هستند که دغدغه های آن ها با دغدغه های غول های چند ملیتی این صنعت متفاوت است. او استدلال کرد که نمایشگاه جایی برای ملاقات، تبادل نظر و به اشتراک گذاشتن تخصص خود به آنها می دهد.

او گفت: «این انصاف من نیست. “It’s the members’ fair.”

خوشبختانه، شواهدی وجود داشت که نشان می‌داد اعضا نیز تجارت می‌کردند.

بر اساس آمار فروش منتشر شده توسط ADAA در پی پیش‌نمایش پنجشنبه، جاناتان بوس دو مورد از بزرگ‌ترین تراکنش‌های آن شب را گزارش کرد: «چاه صلح» اثر اگنس پلتون (1932)، با قیمت درخواستی 2.4 میلیون دلار و یک تابلوی نقاشی «بیفورد دیلینی» با قیمت 1.6 میلیون دلار.

این اقدام به پایان میلیون دلاری بازار محدود نمی شد. AH Arts یک اثر هلن فرانکتالر را روی کاغذ به قیمت 75000 دلار فروخت، در حالی که James Barron Art آثاری از Beverly Pepper، Kenneth Noland و Kikuo Saito را با قیمت‌های درخواستی از 40000 تا 85000 دلار عرضه کرد.

هنر معاصر نیز خریدارانی پیدا کرد. جسیکا سیلورمن از فروش هشت اثر جولی بوفالوهد با قیمتی بین 22000 تا 50000 دلار خبر داد، در حالی که چارلز موفت هر چهار تابلوی لیلی استاکمن خود را به قیمت 20000 دلار و چهار اثر از جولیا جو را با قیمت بین 30000 تا 40000 دلار فروخت.

در همین حال، گالری Kraushaar دو فروش شش رقمی را در کنار چندین اثر با قیمت زیر 2000 دلار گزارش کرد. این یک گسترش نسبتا قابل توجه است و شاید بهتر از یک سخنرانی دیگر در مورد اهمیت جامعه، نشان دهنده جذابیت ADAA باشد.

البته، اینها فروش های گزارش شده توسط فروشنده هستند و قیمت های درخواستی لزوما منعکس کننده آنچه که خریداران واقعا پرداخت کرده اند نیست. با این حال، آنها پیشنهاد می کنند که حداقل برخی از مجموعه داران برای انجام بیشتر از تحسین هنر و لذت بردن از بار باز آمده اند.

و چیزهای زیادی ارزش تحسین داشت. Here are five booths that caught my eye.

گاولاک

جزئیاتی از کار جدید لیتا آلبوکرکی در غرفه Galvan. کارل پوچلیک

در Gavlak، دو نسل از هنرمندان برداشت های بسیار متفاوتی از نور، رنگ و کیهان ارائه می دهند. لیتا آلبوکرک، کهنه‌کار جنبش‌های نور، فضا و سرزمین کالیفرنیا، مجموعه‌ای از نقاشی‌های درخشان را ارائه می‌کند که در آنها به نظر می‌رسد دیسک‌های طلایی در برابر زمین‌های آبی، مشکی و زرشکی اشباع شده شناور هستند.

در «نفس اول گویا» (2025)، یک بیضی طلایی کم رنگ در پس زمینه سیاه می درخشد و چیزی شبیه به سیاره ای دوردست است که در تاریکی نگاه می کند.

در سراسر غرفه، جسیکا کانن رویکرد پیچیده تری را اتخاذ می کند. نقاشی‌های او از فرم‌های هندسی روی هم افتاده و هزاران علامت ریز ساخته شده‌اند که سطوحی درخشان و تقریبا بافته را ایجاد می‌کنند. در آگوست Radii (2026)، نوارهای هلویی، نارنجی، صورتی و سبز در اطراف یک نقطه مرکزی مارپیچ می‌شوند، در حالی که Razor Moon (2026) ترکیب سردتری از رنگ‌های آبی و بنفش را ارائه می‌دهد.

این دو هنرمند یک جفت عالی ایجاد می کنند. به نظر می رسد که نقاشی های آلبوکرک نور را از درون ساطع می کنند، در حالی که به نظر می رسد کانن آن را می گیرد و پراکنده می کند. آن‌ها همچنین از آن دسته آثاری هستند که دیدن آن‌ها را به صورت حضوری پاداش می‌دهند و در حین حرکت در اطرافشان به‌طور نامحسوس تغییر می‌کنند. تابلوهای آلبوکرک بین 90000 تا 125000 دلار قیمت دارند، در حالی که قیمت Cannon بین 25000 تا 40000 دلار است.

گالری پیتر بلوم

الکس کاتز یکی از آن هنرمندانی است که کارهایش به قدری فورا قابل تشخیص است که به راحتی می توان فراموش کرد که چقدر فکر می کند تا چیزی بسیار بی دردسر به نظر برسد.

غرفه پیتر بلوم که به طور کامل به آثار کاتز روی کاغذ اختصاص دارد، یادآوری بسیار لذت بخشی را ارائه می دهد. این ارائه که تقریبا هفت دهه را در بر می گرفت، کلاژهای اولیه کاغذ بریده شده و بعدها نقاشی های زغال چوب و گرافیت را گرد هم آورد.

یک کولاژ کوچک بسیار جذاب، بدون عنوان (حدود ۱۹۵۷–۱۹۵۸)، چهار چهره را نشان می‌دهد که در ساحلی تقریبا متروک در حال استراحت هستند. نوار نازکی از منظره سبز تیره در سراسر افق می‌گذرد، در حالی که شکل‌ها که در تکه‌های کوچک کاغذ رنگی ارائه شده‌اند، تنها کسری از ترکیب را اشغال می‌کنند. Most of it is simply sand.

با وجود اندازه گیری فقط پنج در هشت اینچ، همه چیز بسیار کاتز است. چیز شگفت انگیزی در مورد اینکه چقدر او برای ایجاد یک صحنه نیاز دارد وجود دارد.

نقاشی‌های جدیدتر، از جمله مطالعات گل‌ها، همان اقتصاد خط را نشان می‌دهد. اطلاعات غیر ضروری بسیار کمی است، اما به نوعی همه چیزهایی که نیاز دارید وجود دارد.

گالری اریک فایراستون

الیز آشر، چیزی که قلب را می خورد (1960) در اریک فایرستون.

اریک فایرستون، طبق معمول، یک غرفه عالی متشکل از هفت زن مرتبط با مدرسه نیویورک، از جمله هلن فرانکنتالر، پت پاسلوف، الیز آشر، میریام شاپیرو، ساری داینس، آدالین کنت، و جین رینال را گرد هم آورد.

این مجموعه ای متقاعد کننده از هنرمندانی است که مشارکت آنها در هنر آمریکای پس از جنگ غالبا تحت الشعاع آثار معاصران مرد آنها قرار گرفت. مهمتر از آن، خود آثار فوق‌العاده هستند، و ارائه‌اش دلیل قانع‌کننده‌ای است برای اینکه چقدر آزمایش‌ها فراتر از نام‌های آشنای اکسپرسیونیسم انتزاعی اتفاق می‌افتد.

از جمله نکات برجسته، منظره کوچکی است که قبلا در سال 1951 توسط Frankenthaler به نمایش گذاشته نشده بود، که با روغن و مداد روی یک تکه کاغذ پالت ساخته شده است. این یک نگاه اجمالی جذاب از هنرمند قبل از موفقیتی است که سال بعد تمرین او را متحول کرد.

همچنین توتم سوخته داینس (1961)، مجموعه‌ای به یاد ماندنی ساخته شده از کلاه‌های چوبی دور ریخته‌شده، و پاسلوف، یعنی Keeping Still Mountain، یک انتزاع بزرگ و بی‌قرار که عنوان آن از آی چینگ گرفته شده است.

این غرفه اشاره قاطعانه ای به این واقعیت است که تاریخ هنر زیادی وجود دارد که باید مورد بازنگری قرار گیرد، حتی زمانی که دوره مورد نظر تا حد مرگ مورد مطالعه قرار گرفته باشد.

گالری کریستین تیرنی

نمای نصب نمایشگاه ADAA (غرفه C2، نیویورک، نیویورک، 12-16 نوامبر 2026). عکس از میخائیل میشین.

نقاشی های مورین اولری در کریستین تیرنی به طرز شگفت انگیزی عجیب است. در نگاه اول، رنگ‌های روشن، چهره‌های ساده‌شده و صحنه‌های به ظاهر شاد خانگی او چیزی تقریبا شبیه به کتاب داستان را نشان می‌دهد. با این حال، یک دقیقه دیگر را صرف نگاه کردن کنید، و همه چیز به طور قابل توجهی ساده تر می شود.

در بهار (2026)، حیاط خلوتی که در اطراف یک باربیکیو جمع می‌شود، با کودکان، حیوانات و گیاهان در منظره‌ای شلوغ و رنگارنگ شلوغ می‌شود. شعله های آتش از کوره می پرند در حالی که به نظر می رسد چهره های اطراف در نسخه های کمی متفاوت از واقعیت زندگی می کنند. پژواک هایی از نابی ها و پست امپرسیونیست ها در چشم انداز مسطح و رنگ های غیرمحتمل وجود دارد، اما دنیای اولری به طور مشخص متعلق به اوست.

چیزی که باعث می شود نقاشی ها کار کنند تنش بین موضوع آشنا و فضای عجیبی است که او ایجاد می کند. اینها صحنه هایی از زندگی معمولی هستند، اما زندگی معمولی که در یک رویای واضح به یاد می آیند.

این ارائه همزمان با The Linden Trees، دومین نمایشگاه انفرادی O'Leary در گالری است که تا 19 دسامبر ادامه دارد.

پیرو آچوگاری

همدستی شماره 52 در پیرو آچوگاری اندرسون آستور

مجسمه سازی می تواند پیشنهاد دشواری در نمایشگاه هنری باشد، جایی که فضا محدود است و نقاشی ها بیشتر توجه را به خود جلب می کنند. اما ارائه انفرادی پیرو آچوگاری از هنرمند برزیلی تولیو پینتو ارزش جستجو را دارد.

پینتو با سنگ، فولاد و شیشه کار می‌کند و مواد را در پیکربندی‌هایی مرتب می‌کند که به نظر می‌رسد قوانین فیزیک را نادیده می‌گیرند بدون اینکه واقعا این کار را انجام دهد. سنگ سنگینی بر روی زنجیره ای از شیشه قرار دارد. در جای دیگر، به نظر می رسد که یک تیر فولادی عظیم به یک زنجیر شیشه ای ظریف دیگر برای ایستادن بستگی دارد.

در Complicity شماره 52، تیرهای فولادی زنگ‌زده شکل‌های شیشه‌ای کهربایی عظیم را می‌گیرند، در حالی که یک قطعه بزرگ از کوارتز رز به‌طور نامطمئن از یک طرف آویزان است. کل ساختار به نظر می رسد که انگار باید فرو بریزد، که دقیقا همان چیزی است که آن را بسیار قانع کننده می کند.

چهار اثری که در معرض دید قرار گرفته اند، چندین سال از تمرین پینتو را شامل می شوند، از جمله قطعاتی از مجموعه بردارهای همدستی او و مجسمه های جدیدتر Gravitas. آنها به تعادل، مقاومت و استحکام گاه غافلگیرکننده موادی که ما معمولا آن را شکننده می‌دانیم علاقه مشترک دارند.

این یک نمایشگاه هوشمندانه، از نظر فیزیکی جذاب و دقیقا همان چیزی است که یک نمایشگاه هنری کوچکتر ارزش بازدید را دارد.