نمایش دهه 90 تیت بریتانیا تمام صحنه است، بدون ماده

اخیرا یک منبع تنش در سراسر دنیای هنر موج می‌زند: تضاد بین دسترسی و ضد روشنفکری، زیرا موزه‌ها با این چالش روبرو هستند که هنر را کمتر نخبه‌گرایانه، کمتر سرد و خسته‌کننده‌تر کنند، بدون اینکه تا حدی بی‌معنا شوند. آخرین نمایشگاه تیت بریتانیا، "دهه 90: هنر و مد"، به شدت در کنار ضد روشنفکری بی معنی قرار می گیرد.

نمایشگاه توسط ادوارد انینفول، که اخیرا سردبیر مجله بریتانیایی ووگ بود، برگزار می‌شود، اما مهم‌تر از آن برای این نمایشگاه، در 18 سالگی در سال 1990 مدیر مد مجله i-D شد و آن را در دهه پرتلاطم و پویایی که موضوع نمایش او است، هدایت کرد. تیت پیش از این هرگز با کیوریتور مشهور به این شکل کار نکرده بود و حضور انینفول به طرز عجیبی در سراسر نمایشگاه احساس می شود. هدیه عروسی که او از استیو مک کوئین دریافت کرد - عکسی از دستان مک کوئین - روی دیوار آویزان شده است.

تعداد بسیار زیادی از پخش‌های i-D در مواردی در سراسر گالری‌ها وجود دارد، برخی از آنها شامل عکس‌های Enninful هستند. تمرکز قابل توجهی بر مردانگی سیاه پوستان وجود دارد، که منشوری است که انینفول از طریق آن دهه 90 را تجربه کرد. با این حال، ذهنیت او به وضوح بیان نشده است، و انسان را به تعجب وا می دارد: آیا این صدای او است که ما از طریق متون دیواری و برچسب های اشیاء حس می کنیم، یا صدای خنثی تری «موزه» است؟ آیا انینفول موضوع نمایشگاه از طریق حضورش در زندگی هنرمندان و مدل هایی است که در اینجا حضور دارد یا کیوریتور است؟

نمای نمایشگاه 2026 "دهه 90: هنر و مد" در تیت بریتانیا. عکس لوسی گرین

موزه دار بودن شغلی است که در واقع به تخصص نیاز دارد. (من با تعصب خودم صحبت می کنم). این نقشی قدرتمند و اغلب نامرئی است که ادراکات حقیقت و معنای فرهنگی را شکل می دهد. گرایش به تلقی آن به عنوان یک سرگرمی افراد مشهور یا یک پروژه پرشور، نشانه ای از فوبیای اجتماعی گسترده تر فعلی کارشناسان و روشنفکران است. در سراسر این نمایشگاه، انینفول با خود مخالفت می‌کند: دهه 90 در بریتانیا درباره «نقد تجاری‌گرایی» بود، اما درباره کمپین‌های تبلیغاتی پیشگامانه نیز بود.

این در مورد «به چالش کشیدن استانداردهای زیبایی» و همچنین «دموکراتیزه کردن زیبایی» بود. هیچ نقطه تمایزی بین هنرهای زیبا و فرهنگ بصری در نمایش Enninful مشخص نشده است، بنابراین مد، عکاسی تجاری و شخصی، و هنرهای زیبا فضای مشترکی دارند. این می تواند جالب باشد - می تواند یک انتخاب حیاتی باشد - اما در عوض به نظر یک سهل انگاری است.

نمای نمایشگاه 2026 «دهه 90: هنر و مد» در تیت بریتانیا، که کارهای جنی ساویل (سمت چپ) و تریسی امین (راست) را نشان می دهد. عکس لوسی گرین

هنر و فرهنگ بصری در این نمایش عموما کاری انجام می دهد. یا تجاری گرایی را می پذیرد یا رد می کند. این داستان جدید، گاهی مهم، نژاد، طبقه یا جنسیت در بریتانیا را روایت می کند. آنچه را که یکی از متن های دیوار به طور مبهم به عنوان "اهمیت صمیمیت در زمان های آشفته" توصیف می کند برجسته می کند. اما آیا خوب است؟ نه به خصوص. به نظر می رسد انینفول برای انتخاب آثار بد از راه خود خارج شده است. هلن چادویک، هنرمند تا حد زیادی خوب، با دو اثر که در میان ضعیف‌ترین آثار او قرار دارند، نمایش داده می‌شود.

بازیگران یک بطری آب گرم که نمایانگر نیم تنه توسط ریچل وایترید، یک هنرمند واقعا خوب است، به نوعی موفق می شود بهترین چیز در نمایش باشد (همراه با نقاشی کریس اوفیلی در سال 1998 بدون زن، بدون گریه). کوچک، معمولی و لمسی، غیبت و حضور را به یکباره تداعی می کند، زودگذری تلخ زندگی مدرن.

اما بیشتر موارد موجود در این گالری ها؟ عکس‌های فوری بی‌پایان مهمانی‌ها، کاغذدیواری‌های پوشانده شده با لبه‌ها، عکس‌های فراوان کیت ماس، ویدیوهای نمایش‌های مد، عکس‌های کمپین تبلیغاتی بزرگ‌شده - بسیار کمی از آنها خوب هستند. این یک نوستالژی خاص را برای یک دوره پر سر و صدا منتقل می کند، و دلیل محکمی برای ارتباط Enninful با آن است. به نظر می رسد او هر کسی را که هر کسی است می شناخت. اما این باعث نمی شود که او چه چیزی را برای نشان دادن هنر خوب یا حتی هنر انتخاب کرده است.

عجیب است، زیرا دهه 90 سال‌های خوبی برای هنر بریتانیا بود: دوران YBA و تغییر و تغلیظ حس هویت بریتانیایی، خوش‌بینی و پیشرفت. این دهه به تأسیس تیت مدرن و فریز لندن در اوایل دهه 2000 دامن زد و به موقعیت فعلی لندن به عنوان پیوندی از هنرمندان بین‌المللی و فضاهای هنری تاریخی و معاصر برجسته منجر شد. این را از این نمایشگاه نمی دانید.

مدل در مجموعه باند پاییز 1998 الکساندر مک کوئینز قدم می زند. Photo Guy Marineau/Vogue

موزه‌های هنری باید مانند هر چیز دیگری برای ارتباط در اقتصاد توجه جدید ما بجنگند. دائما از ما خواسته می شود که از آنها دفاع کنیم، برای هدف آنها پرونده سازی کنیم. با این نمایشگاه، تیت موزه را در کنار اقتصاد نفوذ افراد مشهور قرار می دهد. ظاهرا جشن گرفتن آخرین دهه «آنالوگ»، در عوض مانند یک عمل تسلیم در برابر زرنگی درک شده عصر دیجیتال است.

به نظر من که قدیمی است، فکر نمی‌کنم هنر را با «محتوا» یکی بدانیم. همیشه میل به هنر عالی وجود دارد، و همچنین همیشه این اشتها وجود دارد که بدانیم آیا و چرا هنر عالی است یا نه. پیوستن به موج ضد روشنفکری که از جدی گرفتن این موضوع یا مقابله با این چالش سر باز می زند، همانطور که تیت با این نمایشگاه انجام داده است، شرم آور است.