نمایش SFMOMA RM نظر من را نسبت به موزه داران مشهور تغییر داد

نمایشگاهی که با همکاری یک سوپراستار کی پاپ برگزار می‌شود، نمایشی نیست که اکثر منتقدان هنری برای مرور عجله دارند. اما نتونستم مقاومت کنم اسمش را کنجکاوی یا شاید کمی FOMO بگذارید. حتی آمادگی من برای نوشتن این بررسی متفاوت بود: به‌جای بررسی مقاله‌های مورخان هنر و متصدیان، در قرقره‌های ساخته‌شده توسط طرفداران، راهنماهای مجازی و ویدیوهایی که شامل گزیده‌هایی از راهنمای صوتی RM بود، مرور کردم. زمانی که من رسیدم، نمایش به طرز عجیبی آشنا بود.

اعداد به تنهایی آن را حس می کنند. از زمان افتتاح «RM x SFMOMA: Between You and Me» در سانفرانسیسکو در ماه گذشته، بیش از 66000 بلیت فروخته شده است، فروش پیش فروش شش برابر بیشتر از هر نمایشگاه قبلی موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو بوده است و کالاها ظرف چند ساعت ناپدید شدند. در کره، این نمایش به یک داستان فرهنگی بزرگ تبدیل شده است. با این حال، زمانی که من این نقد را مطرح کردم، مطبوعات هنری به طور شگفت‌آوری توجه انتقادی کمی به نمایشگاه کرده بودند. همه در حال شمارش جمعیت بودند. چه کسی به دیوارها نگاه می کرد؟

بی میلی را درک می کنم. سلبریتی ها می فروشند و نام های معروف به طور فزاینده ای نمایشگاه ها را از طریق مجموعه ها، هنر و کالاهایشان برگزار می کنند. زمانی که شهرت به نقش اصلی تبدیل می شود، چه اتفاقی برای هنر می افتد؟

نمای نصب «RM x SFMOMA: Between You and Me»، 2026، در موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو. عکس دان راس

RM، متولد کیم نامجون، سخت تر است که اخراج شود. پس از بازدید از موسسه هنر شیکاگو در سال 2018 که نشان داد چقدر او درباره هنرمندان کره ای می داند، شروع به جستجو، یادگیری و جمع آوری کرد. بازدیدهای او از موزه، که از طریق وبلاگ‌ها و رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته می‌شود، طرفداران خود را به «تورهای RM» خود در سراسر جهان فرستاده است. اکنون، با متصدیان SFMOMA، آمریکا کاستیو و هیوئون کیم، او نزدیک به 180 اثر از مجموعه خود و دارایی های موزه را در هشت اتاق که پیرامون رنگ، خانه، دوستان و مردم سازماندهی شده اند، ترتیب داده است. آیا سلیقه شخصی می تواند نمایشگاه موزه را حمل کند؟

نمایشگاه با قدرت شروع می شود. اولین گالری، «آب آبی» با میدان نقطه‌های آبی ریز کیم وانکی در سال 1970 افتتاح می‌شود، نقاشی که بیوه هنرمند به SFMOMA اهدا کرد. رنگ آبی در اطراف آن مدام تغییر شکل می دهد: رنگدانه اشباع شده ایو کلاین، قطرات آب کیم تشانگ یول، بطری های پلاستیکی تونی فهر، شیشه ضخیم رونی هورن، به طرز عجیبی مانند آب یا یخ. رنگ رشته‌ای شل و حتی واضح است، اما روی چشم کار می‌کند: همان آبی به صورت بی‌وزنی، مایع، متراکم یا غیرممکن است.

RM در راهنمای صوتی خود شگفت زده می شود که نقاشی یک هنرمند کره ای که در نیویورک درگذشت می تواند او، موزه و غریبه ها را از سراسر جهان گرد هم آورد.

کیم وانکی، 26-I-70، 1970. ©Whanki Foundation • موزه وانکی/عکس کاترین دو تیل/موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو

"Friendscape" آرامش را با جذابیت مبادله می کند. ماهی برنزی اوگو روندینون بالای سرش آویزان است. در زیر، غازهای چوبی کره‌ای قدیمی روی زمینی موج‌دار و طرح‌دار آب نشسته‌اند که هر پرنده به شکل متفاوتی مانند یک خویشاوند عجیب و غریب حک شده است. اشیاء ریز روی پایه های کاشی کاری شده شبیه کوسن های کف کره ای نشسته اند. در راهنمای صوتی نمایشگاه، RM با محبت از غازهایی صحبت می کند که به طور سنتی با مراسم عروسی مرتبط هستند، به عنوان اشیایی که باعث می شود او احساس کند در خانه است.

ببرها و حیوانات دیگر در نقاشی‌ها و سرامیک‌های اطراف پراکنده می‌شوند، در حالی که کوه خالدار Bugaksan لی دایوون (1976)، اولین خرید RM، نقاشی‌های Pointillist از Seurat را به یاد می‌آورد که او را مسحور کرده بود.

در «PhotoBuddha»، بازدیدکنندگان در کنار بودای نم جون پیک که در حال تماشای تلویزیون است، عکس سلفی می‌گیرند، آینه‌ای بی‌پرده برای زندگی‌های شیفته نمایشگر ما، در حالی که بودای منزوی از کوون جینکیو در گوشه‌ای از آن نگه داشته شده است. دست RM همه جا است: متن های دیواری کره ای دست نویس، تابلوهای مودبانه «لطفا دست نزنید»، یک آهنگ صوتی پر از خنده و گهگاه سر و صدا. عنوان یکی از گالری‌ها به سادگی، «نمی‌دانم اما آن را دوست دارم» است.

نمای نصب «RM x SFMOMA: Between You and Me»، 2026، در موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو. عکس دان راس

این عنوان یا نقطه ضعف نمایش است یا مانیفست آن. من شک دارم که هر دو باشد منتقدان طوری تربیت شده اند که فراتر از علاقه صرف نگاه کنند. اما هواداری از آنجا شروع می شود: شما ابتدا به چیزی علاقه دارید و بعد آن را مطالعه می کنید. مخاطبان RM داستان یک غاز چوبی را همانطور که در پشت آلبوم یاد گرفتند، داستان غاز چوبی را یاد خواهند گرفت، زیرا کسی که به او اعتماد دارد اول از همه مراقبت می کند. به‌عنوان یک منتقد، این نوستالژیک عجیب را دیدم. این چیزی است که اکثر ما شروع کردیم.

نمایش زمانی در بهترین حالت خود قرار می گیرد که RM این صراحت را به سمت خود می کشد. "خانه" شبیه یک اتاق نشیمن است: مبلمان چوبی فرسوده، قفسه های سرامیک، یک مبل، نقاشی های کوچک، یک نور معلق از Minjae Kim. چانگ اوچین و پارک سو کیون با جورجیو موراندی شرکت داخلی دارند. پس از آن، شهر مصنوعی سون سانگکی (1987) می آید، یک اتاق نشیمن مجلل با نقاشی روی دیوارش. سون که با معلولیت زندگی می‌کرد و سختی‌های قابل‌توجهی را تحمل می‌کرد، اغلب محله‌های سئول را در معرض بازسازی نقاشی می‌کرد. اکنون بوم او در فضای داخلی بسیار شبیه آنچه که به تصویر می کشد آویزان است.

"آیا من یک فرد ثروتمند خسته کننده هستم؟" RM می پرسد و امتیاز خودش را زیر سوال می برد. "این واقعا من را ناراحت می کند، و من آن را دوست دارم." راحتی نمایشگر ناگهان به نقد آن تبدیل می شود.

جورجیو موراندی، فیوری، 1949. مجموعه RM

در "شور"، این ناراحتی عمیق تر می شود. یک انتزاع یدکی پارک ریحون، شکل شناور آن شبیه بادبان یا ماه، به نظر بی دردسر می رسد. این نبود. پارک چهار فرزند بزرگ کرد، به شوهر ناشنوا، نقاش کیم کیچانگ، کمک کرد تا با دیگران ارتباط برقرار کند، و بعد از خوابیدن همه نقاشی می‌کشید. ری سوندجا، که سه پسرش را در زمان جنگ در کره به جای گذاشت تا در پاریس نقاشی کند، هر ضربه قلم مو را مانند یک قاشق برنج برای فرزندانش تصور می کرد. ناگهان علائم مکرر او حاکی از جدایی، زایمان و اشتیاق است. بیوگرافی خطر تبدیل شیوه های پیچیده را به داستان های الهام بخش دارد.

با این حال، با گوش دادن به RM که در پرتو استقامت خود به امتیاز خود می پردازد، متوجه شدم که چرا بازدیدکنندگان تحت تأثیر قرار گرفتند. متصدیان نمایشگاه به من گفتند که برخی از بازدیدکنندگان گریه کرده اند و بیش از 700 نظر پس از بازدید به نقاشی دیواری دیجیتال موزه ارسال شده است.

نمای نصب «RM x SFMOMA: Between You and Me»، 2026، در موزه هنر مدرن سانفرانسیسکو. عکس متیو میلمن

این نمایشگاه با رنگ آبی آغاز می شود و با رنگ آمیزی به پایان می رسد. در اتاق آخر، نوارهای عمودی تیره یون هیونگ-کئون به بوم کنار روتکو ریخته می شود. یون مدت‌هاست که به‌عنوان «روتکو کره‌ای» معرفی شده است، یک کوتاه‌نویسی مناسب غربی که RM به سادگی با آویزان کردن این دو در کنار هم به چالش می‌کشد: رنگ روتکو در لبه‌ها شناور می‌شود و حل می‌شود، در حالی که یون در پارچه، متراکم و محصور در زمین فرو می‌رود. تاریخچه ها نیز متفاوت است. یون از جنگ، زندان و تهدید به اعدام جان سالم به در برد و نقاشی های او این وزن را دارند. RM اعتراف می کند که نمی تواند به طور کامل بفهمد که آن لکه های تیره چه چیزی را بلعیده اند.

بعد از غازها و سلفی‌ها، این یک خداحافظی غیرمنتظره و گواه این است که سلیقه یک طرفدار می‌تواند کار مهمی انجام دهد.

زمان قابل توجه است. این نمایشگاه چند روز پس از نمایش گذشته نگر ها چونگ هیون در موزه هنر آسیایی و نمایشگاه «کره» تحت حمایت سامسونگ در موزه بریتانیا و یک هفته قبل از کمیسیون Dia Beacon هیگو یانگ افتتاح شد. لحظه لحظه هنر کره بر دهه‌ها تحصیل، تلاش نهادی، و حمایت شرکت‌ها و دولت استوار است. RM چیزی را به ارمغان می‌آورد که هیچ‌یک از آن‌ها نمی‌توانست تضمین کند: مخاطبی که آماده است او را دنبال کند.

چانگ اوچین، جاده، 1986. © بنیاد چانگ اوچین / حراج سئول با احترام / مجموعه RM

البته طرفداران BTS در درجه اول قرار دارند و این باید باعث توقف ما شود. سلیقه یک کلکسیونر جایگزین تاریخ هنر نیست. پس از ورود به موزه، ذائقه خصوصی اقتدار عمومی را به دست می‌آورد و به این ترتیب هنرمندانی که دیده می‌شوند و به‌طور بالقوه، ارزش کارشان را شکل می‌دهد. نمایشگاه های ستاره محور نباید به یک عادت موزه تبدیل شود. با این حال، مخالفت معمول، که شهرت هنر را تحت الشعاع قرار می دهد، آنچه را که اینجا کار می کند از دست می دهد.

RM جلوی نقاشی ها نمی ایستد. او به آنها اشاره می کند. صدای شخصی او بینندگان را به اندازه ای نزدیک می کند که دلبستگی های خود را ایجاد کنند. ما همیشه نمی دانیم چرا چیزی را دوست داریم. گاهی از آنجا نگاه کردن شروع می شود.