نمونه پورتوریکو گونه های ایزوپود غول پیکر جدیدی را نشان می دهد که برای دهه ها ناشناخته مانده است.

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک ایزوپود غول پیکر از پورتوریکو که در انبار مجموعه دیرینه شناسی دانشگاه توبینگن دوباره کشف شد، مشخص شد که یک گونه ناشناخته است.

کاشفان آن -بندیکت کاستله، دانشجوی دیرینه شناسی و متخصص ایزوپود و متصدی مجموعه دیرینه شناسی، دکتر اینگمار ورنبورگ از مرکز تکامل انسان و محیط دیرینه سنکنبرگ در دانشگاه توبینگن- نام گونه جدید Bathynomus را به نام گونه دانشگاهی خود به نام Ingmar Werneburg برای تکامل انسان و محیط پالئونبرگ در دانشگاه توبینگن نامگذاری کردند. ریکو، بوریکن.

انتظار می رود مطالعه و توصیف آنها از گونه های تازه کشف شده به دانشمندان کمک کند تا تکامل همه ایزوپودهای اعماق دریا را درک کنند.

این مطالعه در مجله Scientific Reports منتشر شده است.

ایزوپودهای غول پیکر از جنس Bathynomus در تمام اقیانوس های جهان یافت می شوند و می توانند تا 50 سانتی متر (20 اینچ) طول و چندین کیلوگرم وزن داشته باشند. بنابراین این سخت پوستان از بزرگترین بی مهرگان هستند. آنها تا عمق 2500 متری (8200 پا) در دریا زندگی می کنند، جایی که به عنوان همه چیزخوار زندگی می کنند. از نظر شکل، این ایزوپودهای غول پیکر دریایی شبیه شپش های چوبی هستند، ایزوپودهای خشکی بسیار کوچکتر که در غارها و زیرزمین های مرطوب یافت می شوند.

بدن آنها در یک اسکلت بیرونی از قطعات آهکی و فلس مانند محصور شده است. ایزوپود توبینگن - نمونه‌ای از گونه‌ای که هنوز هم امروزه زندگی می‌کند - در دهه 1980 توسط پروفسور دیرینه‌شناس توبینگن، Dolf Seilacher (1925-2014) در یک ایستگاه تحقیقاتی در پورتوریکو به‌دست آمد و برای اهداف آموزشی به توبینگن آورده شد.

Kästle و Werneburg نمونه خشک شده را با استفاده از تکنیک های تصویربرداری پیشرفته مورد بررسی قرار دادند، آن را به عنوان نماینده یک گونه جدید شناسایی کردند و آناتومی آن را با سایر ایزوپودهای غول پیکر در سراسر جهان مقایسه کردند. یک تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک نشان داد که کل جنس Bathynomus احتمالا در خلیج مکزیک کنونی در طول میوسن، بیش از 15 میلیون سال پیش، سرچشمه گرفته است.

ورنبورگ می گوید: «در آن زمان تنگه پاناما باز بود و تنگه ای بین آمریکای شمالی و جنوبی باقی می گذاشت و جانوران دریایی می توانستند به سمت غرب، در ابتدا تا ژاپن پخش شوند».

در اقیانوس‌های هند و آرام، آنها به گونه‌های جدید گوناگونی تبدیل شدند. Kästle می افزاید: «این امر باعث پیدایش ایزوپودهای به اصطلاح غول پیکر با طول 15 سانتی متر (5.9 اینچ) و «ابرغول ها» با طول بدن بیش از 15 سانتی متر (5.9 اینچ) شد.

ایزوپودهای غول پیکر به استرالیا، شرق آفریقا و قبل از برخورد صفحات قاره ای عربستان و آفریقا، به اروپا نیز گسترش یافتند. اما در آنجا در پایان میوسن منقرض شدند.

با سرد شدن زمین در مرز میوسن-پلیوسن در 5.333 میلیون سال پیش، گروه منحصر به فردی از ایزوپودهای غول پیکر در هند و اقیانوس آرام تکامل یافتند: "این کلوسی های واقعی به طول بیش از 25.2 سانتی متر (9.9 اینچ) رشد کردند و از نظر فیزیولوژیکی کاملا با شرایط جدید سازگار شدند."

محققان می گویند این موجودات از استرالیا از طریق قطب جنوب به آمریکای جنوبی و مرکزی گسترش یافتند، جایی که با خویشاوندان کوچکتر و دورتر خود که پس از گسترش اولیه این جنس به سمت غرب باقی مانده بودند، مواجه شدند. کاستله می‌گوید: «نمونه توبینگن ما از پورتوریکو، با طول 32.2 سانتی‌متر (12.7 اینچ)، در رده «کلوسوژانت‌ها» قرار می‌گیرد.

این گونه جدید بسیار نزدیک به گونه غول پیکر دیگری است که در شبه جزیره یوکاتان در مکزیک یافت شده است. ورنبورگ اشاره می کند که این کشف بر اهمیت فراوان مجموعه های تاریخ طبیعی به عنوان آرشیوهای جهانی طبیعت تأکید می کند.

اینگمار ورنبورگ و همکاران، گونه ای جدید کارائیب از جنس همپای غول پیکر Bathynomus (Crustacea، Isopoda، Cirolanidae) با یادداشت هایی در مورد تاریخچه تکاملی آن، گزارش های علمی (2026). DOI: 10.1038/s41598-026-69097-y

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →