«نمی‌خواهم دوباره به تنهایی برگردم»: با جمعیت مسن‌تر ایرلند در حال گسترش

جیمی گرانت 99 ساله بعد از اینکه هر روز صبح صبحانه را در رختخواب می آورند، وسایل حرکتی خود را برداشته و به پیاده روی می رود.

او مسیری معمولی دارد که دنبال می‌کند، بالا و پایین راهرو و سپس بیرون رفتن به باغ‌های اطراف خانه‌اش در کیلموگانی، کو کیلکنی.

ایان پارکهیل (77) هم خانه اش می گوید: «به بیرون از پنجره نگاه می کنم و او را می بینم و فکر می کنم: «اوه بهتر است قدم بزنم».

لیزا پرندرگاست، مدیر پرستاری در خانه مراقبت‌های تحت حمایت سنت جوزف، جایی که گرانت در آن زندگی می‌کند، می‌گوید: "تقریبا مانند تماشای راکی ​​در بیرون است. او دوره‌ای دارد که انجام می‌دهد و بالا و پایین می‌رود."

خانه های مراقبت حمایت شده مشابه خانه های سالمندان هستند، اما به طور خاص برای افرادی با نیازهای وابستگی کم تا متوسط ​​هستند. واحد 19 تختخوابی کیلکنی به ساکنان این امکان را می دهد که با حمایت مناسب در جامعه خود باقی بمانند.

گرانت دو سال پیش، پس از 97 سال زندگی در یک خانه، به سنت جوزف نقل مکان کرد. گرانت که در تمام عمرش کشاورز بود، وقتی برای اولین بار نقل مکان کرد، اشک ریخت، اما اکنون می‌گوید «نمی‌توانست چیز بهتری بخواهد».

او هر چهارشنبه به مراسم عشای ربانی می رود و مسابقات محلی GAA را از تلویزیون تماشا می کند. او هر یکشنبه به ملاقات همسرش می رود که به دلیل افزایش نیازهای پزشکی در خانه دیگری زندگی می کند. او می‌گوید: «یک فنجان چای می‌نوشند و گپ می‌زنند».

گرانت درباره زندگی در سنت جوزف می گوید: «خیلی عالی است. "کارکنان و بقیه [ساکنان]... همه خیلی دوست داشتنی هستند. بعضی روزها به نظر من روزها خیلی طولانی است و روزهای بیشتری را دوست ندارم." گرانت یکی از افراد 80 ساله و بالاتری است که در ایرلند زندگی می کنند.

مدل‌سازی اندیشکده دولتی، مؤسسه تحقیقات اقتصادی و اجتماعی (ESRI)، نشان می‌دهد که جمعیت ۸۰ ساله و بالاتر از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۳۰ تا ۹۴ درصد – یا ۱۳۵۰۰۰ نفر – افزایش خواهد یافت.

این نسبت رو به رشد افراد مسن منجر به افزایش نیازهای بهداشتی و پیچیده تر شده است.

تحقیقات انجام شده توسط مطالعه طولی ایرلندی در مورد پیری (تیلدا) نشان داد که بیش از سه چهارم بزرگسالان 58 ساله و بالاتر در ایرلند دارای دو یا بیشتر شرایط پزشکی هستند، در حالی که افراد بالای 80 سال بیشتر به پزشک عمومی مراجعه می کنند، مدت اقامت آنها در بیمارستان طولانی تر است و کمتر از خدمات سرپایی استفاده می کنند.

با توجه به این موضوع، دولت کمیسیونی را برای مراقبت از سالمندان ایجاد کرد که ماه گذشته اولین گزارش خود را در مورد بررسی خدمات موجود برای سالمندان منتشر کرد.

این گزارش پیشرفت‌های قابل‌توجهی را که در سال‌های اخیر، با افزایش عرضه ساعت‌های پشتیبانی در خانه و حرکت به سمت حذف تجمعات انجام شده است، تأیید کرد، اما گفت که خدمات «تکه‌تکه و ناسازگار» باقی مانده‌اند و مراقبت‌ها اغلب «در سیلو» ارائه می‌شوند.

پروفسور آلن بارت، پروفسور ESRI، که این تحقیق را رهبری کرد، خاطرنشان کرد که ساعات پشتیبانی در خانه و خانه های سالمندان وجود دارد، اما او به کمبود گزینه های میانی بین این دو اشاره کرد.

گزارش سفارش دولت نشان می‌دهد که اکثر سالمندان در خانه‌های سالمندان به دلیل شکاف‌هایی در حمایت جامعه هستند، نه به این دلیل که مراقبت‌های سازمانی ترجیح داده یا مناسب‌ترین گزینه آنهاست. این چیزی است که سنت جوزف به دنبال آشتی دادن آن است. مدیر پرندرگاست می‌گوید استقلال و استقلال بخش مهمی از زندگی در خانه است.

St Joseph's که توسط ناظر خدمات بهداشتی ایالتی، اداره اطلاعات و کیفیت سلامت (Hiqa) تنظیم می شود، یک موسسه خیریه ثبت شده است که ساکنان آن 240 یورو در هفته پرداخت می کنند و بقیه توسط اداره خدمات بهداشتی (HSE) تکمیل می شود.

عکس های ساکنان بر روی دیوارهای اتاق نشیمن قاب شده است. یک تابلوی اعلانات برای فعالیت‌ها در راهرو آویزان است، تبلیغات زمان زیبایی، شب‌های سینما و هنر و صنایع دستی و غیره.

یک کلیسای کوچک در خارج از ساختمان اصلی قرار دارد که به طور منظم برای جمع آوری استفاده می شود. باغی در بیرون وجود دارد که برخی از ساکنان آن به گیاهانی که کاشته اند تمایل دارند.

پرندرگاست می‌گوید: «فعالیت‌هایی وجود دارد، اما «ما آنها را مجبور نمی‌کنیم».

"این در پایان روز خانه آنهاست. برخی افراد درونگراتر هستند و برخی افراد برونگراتر.

او می گوید: "ما در تابستان یک کوکتل می گیریم. یکی از آقایان عاشق قوطی گینس خود در عصر است، بنابراین آن را میل می کند. بالاخره آنها بزرگسال هستند، تا زمانی که دلیلی مانند دارو یا سلامتی آنها وجود نداشته باشد، اگر بخواهند می توانند یک نوشیدنی بنوشند."

ساکن کاتلین کلی (79) عاشق پخش موسیقی است. او بلند می شود و شروع به رقصیدن می کند. اما یکنوع بازی شبیه لوتو نیز یک موفقیت بزرگ است.

او می‌گوید: "من ماشین را بیرون دارم و اگر چیزی نیاز داشته باشم، می‌توانم بروم و آن را بگیرم یا هر چیز دیگری. و بعد مطمئن شوم که وقت ناهار است. ممکن است بازدیدکنندگان داشته باشم."

خانه مراقبت حمایت شده به عنوان یک مدل جایگزین برای مراقبت برای افرادی که در حال پیری هستند دیده می شود. گزارش کمیسیون به تعدادی از عوامل کلیدی اشاره می کند که مراقبت از این جمعیت را دشوارتر از دهه های گذشته می کند. در حال حاضر 25 درصد از هزینه مراقبت از سیستم حمایتی در خانه سالمندان از درآمد و دارایی ساکنان به دست می‌آید، با یک خانه خانوادگی، دارایی اصلی برای تأمین بودجه نسبت ساکنان از هزینه استفاده می‌شود.

با این حال، تعداد فزاینده ای از افراد مسن در حال اجاره هستند.

در گزارش کمیسیون آمده است: «از آنجایی که نرخ مالکیت خانه در آینده کاهش می‌یابد، نسبت هزینه‌هایی که می‌تواند توسط ساکنان متحمل شود نیز ممکن است.

دولت به شدت به مراقبان خانواده متکی است، اما ساختار و پویایی خانواده در حال تغییر است.

این گزارش می‌افزاید: «با تعداد خانواده‌های کوچک‌تر، سطوح بالای اشتغال، و فاصله بیشتر بین اعضای خانواده - این اتکا به مراقبت از خانواده چالش‌های بزرگی را در سال‌های آینده ایجاد خواهد کرد».

کمیسیون می گوید که دسترسی به توانبخشی برای افراد مسن "به شدت ناکافی است".

"بدون دسترسی به توانبخشی، افراد مسن دچار افت عملکرد قابل پیشگیری می شوند که اغلب منجر به قرار دادن مراقبت های طولانی مدت زودرس یا نامناسب می شود."

زوال عقل یکی دیگر از چالش های پیش رو است که این شرایط فشارهای بیشتری را بر سیستم سلامت وارد می کند.

مطالعه محققان کالج ترینیتی دوبلین (TCD) که در سال گذشته منتشر شد، نشان داد که در صورت رفع تعدادی از عوامل خطر قابل درمان، از جمله کاهش شنوایی، فعالیت بدنی و کلسترول بالا، می‌توان از بیش از 100000 مورد بیماری در ایرلند طی یک دوره 12 ساله پیشگیری کرد.

پروفسور رز آن کنی، رئیس بخش پیری شناسی پزشکی در TCD، و مؤسس محقق اصلی تیلدا، می گوید که مهم است که برای مقابله با افزایش موارد زوال عقل اقدام شود.

او می گوید: "شنوایی، بینایی، تنهایی، مدیریت کلسترول خطرات قابل تغییر هستند. چیزهایی که قابل تغییر نیستند مواردی مانند آموزش هستند، اما شما می توانید یادگیری مادام العمر را تشویق کنید."

کنی خواستار غربالگری، شناسایی ناهنجاری ها و مسیرهایی است تا اطمینان حاصل شود که می توان آن خطرات را مدیریت کرد.

او می‌گوید: «در حال حاضر، اگر تازه وارد ایرلند شده‌اید، دسترسی به پزشک عمومی ممکن است دشوار باشد، یا اگر قبلا هرگز پزشک عمومی نداشته‌اید و در دهه‌های 50، 60 یا 70 خود هستید و می‌خواهید پزشک عمومی داشته باشید، اما ما پزشک عمومی نداریم.

این عوامل خطر، آنها فقط بر زوال عقل تأثیر نمی‌گذارند. اگر به درستی عمل کنیم، می‌توانیم خطر سکته مغزی، خطر نارسایی قلبی و خطر نارسایی کلیه را کاهش دهیم.

"اگر ما بتوانیم این سه مولفه، عوامل خطر آنها را مدیریت کنیم و از این سه مولفه جلوگیری کنیم، تاثیر جدی بر کیفیت زندگی، زندگی مستقل طولانی‌تر و احتمال پیر شدن افراد در محل و همچنین کاهش هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی خواهد داشت."

کنی می گوید که اکثریت حمایت های متوسط ​​در حال حاضر توسط مراقبان غیررسمی مانند خانواده، دوستان و همسایگان ارائه می شود. اما او می‌گوید اگر آسیب‌پذیر هستید، اما به خانه سالمندان نیاز ندارید، «در برابر ضعف، آسیب‌پذیری در برابر افتادن و آسیب‌پذیری در برابر شکستگی هستید».

او می‌افزاید: «تشویق و فعال کردن فعالیت‌های بدنی و برنامه‌های بدنی و برنامه‌های حمایت اجتماعی و شبکه‌سازی، که کمک می‌کند.»

دولت اقداماتی را برای بهبود مراقبت از سالمندان انجام داده است. هزینه های مربوط به ساعات پشتیبانی در منزل به طور قابل توجهی افزایش یافته است، همانطور که بودجه برای طرح حمایت از خانه سالمندان و طرح های اجتماعی برای حمایت از افراد مسن افزایش یافته است.

با این حال، کمیسیون می‌گوید که وعده‌های داده شده تحت عنوان Sláintecare، استراتژی 10 ساله دولت برای بازنگری کلی مراقبت‌های بهداشتی و اجتماعی و حرکت به سمت مراقبت‌های بهداشتی همگانی، "تحویل ناقص" شده است که باعث تأخیر بیشتر در مراقبت‌ها به دلیل سیستم بیمارستان محور شده است.

این گزارش می‌گوید: «قول‌ها و ضرب‌الاجل‌هایی که در ابتدا تعیین شده بود، محقق نشدند و برنامه‌های جدید با خطر مستمر عدم تحقق این اهداف نیز تنظیم شده‌اند».

"درس ثابت این است که در حالی که ایرلند قصد سیاست قوی و شواهد روشنی در مورد آنچه کار می کند دارد، فقدان اجرای سیستماتیک، مکانیسم های هماهنگی و پاسخگویی به این معنی است که سالمندان همچنان مراقبت های پراکنده، واکنشی و اغلب سنی را تجربه می کنند." تام پرندرگاست از ماه جولای در سنت جوزف زندگی می‌کند، اما می‌گوید احساس می‌کند از او حمایت می‌شود تا مستقل زندگی کند.

او می‌گوید: «آن‌ها اینجا هر کاری از دستشان بر می‌آید برای شما انجام می‌دهند. اساسا این یک خانواده است. خانه بزرگی نیست.

کلی می گوید که "همیشه یک چهره دوستانه در اطراف وجود دارد تا بتوان با او صحبت کرد".

او می گوید: «شما با همه آشنا می شوید و این دوست داشتنی است. "این مثل یک خانواده بزرگ است. خانه هنوز در سر شما وجود دارد، اما من نمی خواهم دوباره به تنهایی برگردم."