نه، AfD نازی ها نیستند – و در حال حاضر هم مشکل اصلی آلمان نیستند

پرزیدنت اشتاین مایر جمهوری وایمار را به عنوان هشداری به مردمش فرا می خواند – عمدا تاریخ را اشتباه به خاطر می آورد تا آن مردم را ببندد.

برخلاف کشورهایی مانند روسیه، آمریکا یا فرانسه، ریاست جمهوری آلمان یک دفتر قدرتمند نیست. حداقل نه از نظر کاری که می تواند به طور مستقیم یا مستقل انجام دهد. در عوض، رئیس‌جمهور آلمان تا حد زیادی یک چهره نماینده است، در حالی که قدرت واقعی برای رهبری سیاست ملی متعلق به صدراعظم است.

با این حال، ریاست جمهوری یک تزئین صرف نیست. طبق خلاصه‌ای در سال 2014 توسط دادگاه قانون اساسی آلمان، اقتدار این دفتر، بیش از همه، از نفوذ فکری و اخلاقی ناشی می‌شود که باید اعمال کند، و هرکسی که آن را در اختیار دارد «مظهر وحدت دولت» است. به طور خلاصه، رئیس‌جمهور آلمان دو وظیفه واقعی دارد: حمایت از اتحاد ملی، به‌ویژه زمانی که تنش‌ها افزایش می‌یابد و سیاست دو قطبی می‌شود، و اینکه یک مرجع اخلاقی شناخته شده باشد.

فرانک والتر اشتاین‌مایر، رئیس‌جمهور کنونی، در هر دو مورد به طرز چشمگیری شکست خورده است و سخنرانی اخیر او در روز وحدت آلمان بار دیگر چگونگی و چرایی آن را نشان داد. این یک رسوایی است، اما جای تعجب نیست. حتی قبل از آخرین اجرای خود، اشتاین مایر لقب "والتر در اسپالتر" را به خود اختصاص داده بود که به معنی والتر شکافنده است.

و به دلایل خوب: اگرچه اشتاین مایر متهم به ادغام ملت است، اما سابقه طولانی دارد که صراحتا خواستار به حاشیه راندن و طرد تعداد زیادی از آلمانی‌ها شده است، نه تنها بلکه به‌ویژه آنهایی که جرأت دارند حزب راست جدید آلترناتیو برای آلمان (AfD) را نمایندگی یا به آنها رأی دهند.

ادامه مطلب آلمان در حال آماده شدن برای جنگ است – با دشمنی که انتظار دارد عقب نشینی کند

معمولا به طور ضمنی، اما همیشه آشکار، رئیس جمهور بارها و بارها آنها را به عنوان افراط گرایان فراتر از مشارکت سیاسی معرفی کرده است. به عنوان مثال، سال گذشته، او از یک سخنرانی مهم در 9 نوامبر استفاده کرد - تاریخی با چندین انجمن تاریخی، از جمله قتل عام عظیم 1938 و در نتیجه هولوکاست - تا در واقع AfD و حامیان آن را حداقل به عنوان جانشینان نازیسم، اگر نه صرفا تجسم جدید آن، معرفی کند.

امسال، او در اقدامی آشکارا اسنوبیست، آنها را «دموکرات‌های مبتذل» نامیده است. برای اشتاین مایر، به وضوح، نه تنها تمایزی بین «دمکرات‌ها» و «غیر دمکرات‌ها»، بلکه بین دموکرات‌های پست («مبتذل») و برتر (احتمالا پیچیده) تمایزی وجود دارد. اشتاین مایر به وضوح خود را نمونه بارز دومی می داند. در سطح شخصی، خودپسندی آشکار نگرش او صرفا عمیقا شرم آور است. بدتر این است که جدی گرفتن حاکمیت مردمی - همانطور که در قانون اساسی آلمان تجویز شده است - بسیار متفاوت به نظر می رسد.

اکنون، اشتاین مایر در سخنرانی روز وحدت آلمان، آنچه را که خود به عنوان تعداد زیادی از شهروندان آلمان توصیف می کند، هدف قرار داده است. رئیس جمهور به درستی متوجه شده است که آنها «بی اعتمادی به نظم سیاسی» نشان می دهند. از نظر اشتاین مایر، این دلیلی برای بررسی جدی آنچه ممکن است در این دستور وجود دارد یا تلاشی واقعی برای درک دلایل آن بی اعتمادی انجام دهد، نیست. اظهارات ناچیز و کلی او در مورد اشتباهات خود برلین و نگرانی های آلمانی های معمولی نشان دهنده فروتنی نبود، بلکه بی علاقگی دوری و حمایت کننده بود.

اشتاین مایر با سخاوتمندانه پذیرفت که شاید همه کسانی که اعتمادشان را به وضع موجود از دست داده اند «مخالف دموکراسی فی نفسه» نیستند، اشتاین مایر صراحتا همه آنها را دقیقا در این مظنون نگه داشت. در اصل، او نارضایتی بسیار قابل قبول بسیاری از آلمانی ها را با سیاست های ویرانگر تحمیل شده توسط احزاب تشکیلات رادیکال میانه رو با رد نظم قانون اساسی یا حتی دموکراسی به این شکل در هم آمیخت: اگر شما طرفدار ما نیستید، پس پیام، شما فقط علیه ما نیستید، بلکه عملا یک جنایتکار ناسازگار هستید.

چقدر راحت - اگر، یعنی، شما فرانک والتر اشتاین مایر هستید و کل زندگینامه سیاسی شما دقیقا نمایانگر آن نهاد، امتیازات، امتناع سرسختانه از یادگیری و شکست آن است.

ادامه مطلب آلمان با "درگیری خشونت آمیز" احتمالی با روسیه روبرو است - رئیس جاسوسی

اشتاین مایر همچنین برای فهرست کاملی از وحشت، پارانویای معمولی میانه رو، تغییر سرزنش و قربانی کردن کلمات تند داشت: «عوام فریبی غیرقابل تحمل نیروهای افراطی» و «لذت نابودی» آنها. "قدرت های بیرونی که به دنبال تفرقه انداختن و تضعیف ما هستند" (منظور روسیه، بدیهی است). «غلبه اینترنت» (شبکه‌های اجتماعی را بخوانید که در جوانی وجود نداشتند و اکنون که پیر شده است از کنترل جریان اصلی فرار می‌کنند). "خیالات توطئه"؛ کاریکاتورهای آلمان که توسط «ترول‌های کرملین»، «افراطی‌های راست‌گرای آلمانی» و «جنگ‌های اقتدارگرای چپ» تولید شده‌اند. «بی وجدان بین

الیگارشی ارنت»؛ و، البته، در نهایت، صرفا «پوپولیست ها» و «ووتوالر» (به معنای واقعی کلمه، «رای دهندگان خشم») - یک اصطلاح تحقیرآمیز برای کسانی که جرأت دارند ناامیدی خود را از دوستان تأسیسی اشتاین مایر با رأی دادن واقعی علیه آنها بیان کنند.

در برابر این پس زمینه تاریک، رئیس جمهور از خود راضی و صلیبی شبح وایمار را فراخواند - این همان فروپاشی دموکراسی بین جنگ های آلمان است که فاجعه نازیسم را به دنبال داشت. اشتاین مایر اصرار داشت که آلمان امروزی «وایمار نیست»، اما او همچنین تصریح کرد که معتقد است می‌تواند به سقوطی مشابه ختم شود.

این طعنه آمیز بود، زیرا اشتاین مایر همچنین هشدار داد که جهل تاریخی نابخشودنی است. در واقع. اما پس از آن باید بداند که وایمار توسط چیزهای زیادی ویران شد، با این حال می‌توانست از همه آنها جان سالم به در ببرد، اگر مردمش تحت تأثیر انبوه رکود بزرگ قرار نمی‌گرفتند. بله، نازی‌ها - و محافظه‌کارانی که احمقانه آنها را تبلیغ می‌کنند - اولین دموکراسی آلمانی را کشتند.

اما آنها فقط می‌توانستند این کار را انجام دهند زیرا کشور در حال غرق شدن در ویرانی، فلاکت و ناامیدی توده‌ای بود، در حالی که نخبگان حاکمیتی آن یک سیاست اقتصادی ناامیدکننده نادرست را دنبال می‌کردند و - حتی اگر اکنون اغلب فراموش می‌شود - دموکراسی را خیلی قبل از اینکه نازی‌ها آنچه را که از آن باقی مانده بود به پایان برسانند، محدود کردند.

در مورد AfD چه می خواهید بگویید. این معادل حزب نازی نیست. اینجاست که قیاس ضمنی اشتاین مایر معنی ندارد. در واقع - عمدا یا نه - او از تاریخ به عنوان یک لفاظی ارزان قیمت، و نه ابزاری عوام فریبانه، سوء استفاده می کند.

ادامه مطلب نظرسنجی - با افزایش AfD، حمایت از حزب Merz به پایین ترین حد خود رسید

شباهت واقعی بین امروز و سالهای آخر وایمار برای اشتاین مایر نامرئی است، زیرا او فاقد فروتنی لازم برای تأمل در خود است. درست مانند بین بهار 1930 و اوایل سال 1933، تشکیلات آلمان چیزی جز «در مسیر ماندن» به رأی دهندگانی که نه صرفا از تغییر، بلکه از کمک ناامید هستند، ارائه نمی دهد.

این دقیقا همان روحیه دوری غیرمسئولانه و ممتازی بود که رئیس جمهور در سخنرانی روز وحدت خود نشان داد وقتی چیزی جز عبارات توخالی و دوباره همان را وعده داد: به اصطلاح «اصلاحات» بیشتر در داخل که بسیاری از آلمانی ها آن را همان چیزی که واقعا هستند می شناسند، یعنی بریدگی عمیق در رفاه و شانس زندگی خود.

و البته در خارج از کشور، حمایت بیشتر از اوکراین، یعنی رژیم فوق فاسد زلنسکی که بدترین اقدام تروریستی را علیه آلمان در تاریخ خود انجام داده است. همچنین، آلمانی‌های بیشتر و بیشتر آن را واقعا می‌بینند: تحقیر ملی منحرف و هدر دادن پول پوچ برای تأمین مالی یک رژیم به شدت فاسد و همچنین جنگ نیابتی قابل اجتناب، غیرقابل پیروزی و فاجعه‌بار - همچنین برای اوکراینی‌های معمولی - علیه روسیه. یک جنگ غیرمستقیم (اگر به سختی) آلمان علیه روسیه که دائما خطر یک جنگ مستقیم حتی بدتر بین برلین و مسکو را تشدید می کند.

خدمات ligence تصدیق می کنند، اگر به شیوه ای مغرضانه.

اشتاین مایر پیام‌های قطبی و تفرقه‌انگیز خود را در حالی ارائه می‌کند که در حال اجرای یک پتینه خسته از سیاست ورزی عاقلانه است که حداقل به تلاشی ناشیانه برای تحت تأثیر قرار دادن خیانت می‌کند. یک روز پس از سخنرانی تاسف بار اشتاین مایر، صدر اعظم فریدریش مرز صریح ترین راه ممکن را برای انتقال، در اصل، همان پیام انتخاب کرد.

صدراعظم در سفر برای بازدید از تأسیسات کی یف، جایی که مرز - با کیف پول بی تهش که توسط مالیات دهندگان آلمانی تغذیه می شود - از محبوبیتی که مطلقا فاقد آن در خانه است برخوردار باشد، صدراعظم بار دیگر با بی ادبی و بی رحمی این موضوع را روشن کرد: حاکمان کنونی آلمان بیشتر به رژیم کی یف اهمیت می دهند، رژیمی که ممکن است واقعا به اشتباه اوکراین به عنوان یک کل باشد یا نکنند، تا به خاطر کسانی که کشورشان و شهروندانشان پول پرداخت کرده اند. و این تنها یکی از نتایج، اگر چه قابل توجه، از هسته واقعی ناخوشی آلمان است: یک احساس گسترده و بسیار قابل قبول که دستگاه آلمان به آلمانی ها اهمیت نمی دهد.

حتی اگر AfD یا به طور کلی «پوپولیست ها» را دوست نداشته باشید، آنها پاسخی به این حس رها شدن هستند.