نوئل مک نامارا در مخالفت با پیتر اوماهونی، دیدگاه روشن خود را برای نحوه بازی تیم هایش به من نشان داد.

من یک داستان آموزنده در مورد نوئل مک نامارا دارم. چند سال پیش، در یک هفته پایین در طول شش ملت، تیم بزرگسالان ایرلند با نوئل زیر 20 ساله ها در Carton House بازی کرد.

به دور از چشمان کنجکاو، مسائل فیزیکی جدی شد. بچه‌های جوان هیجان زده می‌شوند، بنابراین، ناگزیر، دسته‌ها به هم می‌رسند. یک قفل 19 ساله می داند که وقتی جیمز رایان او را به یقه می بندد نمی تواند عقب نشینی کند.

پس از پایان جلسه، اندی فارل در یک جمع بزرگ، زمین را برای بازیکنانش باز کرد تا توصیه‌هایی را به نسل بعدی منتقل کند. پیتر اوماهونی صحبت کرد. پیت پیشنهاد کرد که مهاجمان زیر 20 سال باید کمی عمیق تر به سمت توپ بیایند. یک سر بخار بلند کن

نوئل مداخله کرد: "می شنوم که شما چه می گویید، اما نه، این سبک ما نیست. ما می خواهیم به سمت توپ بدوم. این طوری می خواهیم بازی کنیم."

مک نامارا می‌توانست منتظر بماند تا بازیکنان و مربیان ارشد از گوششان خارج شود تا با پیت مخالفت کند. اما نه، او دید روشنی از نحوه بازی تیمش داشت.

ما با غلبه بر "مربی اوماهونی" خوش گذشت. هفته‌ها بعد، هنوز صدای جیر جیر یک نفر را می‌شنوید: «آه پیت، تو باید روی آن توپ صاف‌تر باشی». مک نامارا جایگزین کالن در فصل آینده، انتصاب بیانیه‌ای از سوی دیوید هامفریس، مدیر اجرایی IRFU و شین نولان، مدیرعامل لینستر است.

فیلیپه کونتپومی به عنوان یک بازیکن افسانه ای و دستیار مربی که تجربه ارزشمندی به عنوان سرمربی آرژانتین کسب می کند، موارد زیادی را مشخص کرد، اما لینستر نمی تواند تا نوامبر 2027 صبر کند. فصل اول مک نامارا با کارهایی که او در طول جام جهانی انجام می دهد تعریف می شود.

نام‌های دیگری مانند ژاک نینابر و اسکات رابرتسون وجود داشت، اما لینستر مناسب می‌دانست که یک مرد مانستر را استخدام کند. فقط شوخی مک نامارا ممکن است اهل کلر باشد، اما او نمونه کاملی از سیستم مربیگری لینستر است که خط پیشرفت واضحی از مدارس تا بالای هرم دارد.

او که یک مربی هجومی برجسته بود، سبک خود را در حین کسب جام در کالج کلنگووس وود توسعه داد - به بازیکنانی مانند بیرن، شیهان، اد بیرن و ویل کانرز کمک کرد تا به رده‌های حرفه‌ای نفوذ کنند.

من می‌توانم بگویم دوران حضورش در آکادمی لینستر و با تیم زیر 20 ساله‌های ایرلند به او اجازه داد تا بهتر از همه نامزدهای دیگر مصاحبه کند. او دانش دایره المعارفی از بازیکنانی که قرار است به ارث ببرد داشته باشد.

اکنون تنها کاری که باید انجام دهیم این است که پنج مرد دیگر مانستر را که در تبعید مربیگری می کنند به خانه بیاوریم.

به طور جدی، رونان اوگارا مجموعه ای چشمگیر از کار در La Rochelle ساخته است، و Rog همیشه یک نهاد جداگانه برای بقیه ما بوده است. اما دوناچا رایان مربی گروه در لاروشل، فلیکس جونز و جری فلانری با بوکس، و مایک پرندرگاست که اخیرا به باث رفته است، همگی خواهند دید که چگونه مک نامارا تصمیم گیرندگان در IRFU را متقاعد کرد که در یکی از خودشان سرمایه گذاری کنند.

همیشه اینطور نبود نام بزرگ از نیمکره جنوبی برای گرفتن سر استفاده می شود. آنچه در حال حاضر مهم است این است که یک مربی بومی مانند مک نامارا، فلیکس و بقیه می توانند بروند، زندگی مناسبی کسب کنند و در نهایت، اگر زمان مناسب باشد، دانش خود را به خانه بازگردانند.

شان یانسن قصد دارد از فرصت ایرلندی به عنوان سکوی پرشی برای جام جهانی راگبی استفاده کند

به هر حال، موتورهای خود را برای افتتاحیه مسابقات قهرمانی ملل در استادیوم آویوا روشن کنید.

این هنوز هم سری نوامبر است، اگرچه هویج رویارویی با All Blacks یا Springboks در Twickenham در پایان ماه، بعد دیگری را به بازی بین المللی می بخشد.

به یاد دارم نوامبر 2022، 12 ماه قبل از آخرین جام جهانی. ما به تازگی برنده یک سری تست در نیوزلند شده بودیم. درست بیرون دروازه، آفریقای جنوبی را قبل از دیدن فیجی و استرالیا شکست دادیم. یک گرند اسلم در ماه مارس دنبال شد.

با فکر کردن به گذشته، آنها بهترین زمان ها بودند. سه سال طول کشید تا بگویم: علاوه بر 20 دقیقه ابتدایی مرحله یک چهارم نهایی جام جهانی، ما یک تورنمنت عالی داشتیم.

به همین دلیل است که من معتقدم این گروه ایرلند این حق را به دست آورده است که انتظار داشته باشد آرژانتین، فیجی و آفریقای جنوبی را در دوبلین در این ماه شکست دهد. این از داخل کمپ نمی آید، اما پیروزی 42-21 مقابل انگلیس در فوریه گذشته در تویکنهام در ذهن من تازه تر از شکست در پاریس یا حتی شکست مقابل نیوزیلند در تابستان گذشته است. تیم فارل که جمعه شب به مصاف پوماس می رود، ترکیبی دلگرم کننده از مردان با سابقه و استعدادهای تازه دارد، حتی با مصدومیت کیلان دوریس، جک کانن و گری رینگروس، و جیمیسون گیبسون پارک و جاش ون در فلایر روی نیمکت.

من شان یانسن را دیده ام که خودش را برای Connacht مطرح می کند. با بیرون رفتن کیلان و جک، یانسن فرصتی نادر در رتبه هشتم پیدا می کند. ممکن است ببینیم که دن شیهان در پشت صحنه تمام می شود. کاپیتان تمایل دارد 80 دقیقه بازی کند و احتمالا این تفکری بود که لنستر اخیرا او را از هوکر به شماره هشت تغییر داد.

از نظر فنی، رایان کنار گذاشته شده است. می‌دانم که مربیان به این موضوع نگاه نمی‌کنند. رایان پشت سر جو مک کارتی و تادگ بیرن نیست. باندی آکی هم پشت استو مک‌کلاسکی و رابی هنشاو نیست.

اینها واحدهایی هستند که روز به روز با هم کار می کنند تا اطمینان حاصل کنند که انتقال یکپارچه است.

هر سه قفل مرد 80 دقیقه ای هستند. اندازه جو و گردش های تذگ ممکن است در نیمه اول ارزش بیشتری داشته باشند.

بازی تمام وقت مقابل آرژانتین، و احتمالا 15 روز بعد آفریقای جنوبی، می تواند تام اوتول، رونان کلهر، سام ایلو، مک کارتی، رایان، بیرن، ون در فلیر و شیهان باشد. XV شروع فضای زیادی برای مانور می گذارد. مک هنسن در بال باز می گردد. البته، ماک به سبک نامتعارف خود پرسه می زند و حملات ایجاد می کند. او احساس می کند یک خرید جدید است. بازگشت اندرو پورتر از مصدومیت نیز همینطور است.

همه نگاه ها به سم پرندرگاست مقابل آرژانتین خواهد بود. چه خبر، سام؟ پاسخ او به حذف شدن از هر دو تیم در روز مسابقه ایرلند و لنستر در فصل گذشته نشان دهنده شخصیت واقعی او است.

در یک محیط راگبی متفاوت، این می توانست او را سال ها به عقب برگرداند. پرندرگاست پس از از دست دادن فینال جام قهرمانان، به جای اینکه برای خود متاسف باشد، جایگاه خود را به دست آورد و لینستر را با غلبه بر سه تیم آفریقای جنوبی به عنوان قهرمانی URC هدایت کرد.

Ciarán Frawley شایستگی شروع در اوتلف را دارد، احتمالا در برابر فیجی، اما نام دیگری در رادار outhalf وجود دارد که اکنون جک کراولی در دسترس نیست.

جوی کاربری، شریک سابق من در مونستر، در لینستر به میدان رفته است. فراخوان ایرلند A در برابر فیجی A به خوبی به دست آمده است.

کاربری یک بازیکن کلاس راگبی است. نمی‌توانم تأکید کنم که هدایت لینستر در باران کناری در گالوی هفته دیگر چقدر دشوار بود. بازی او پس از آسیب دیدگی در مونستر و بوردو بگل تکامل یافته است.

هنوز فقط 31 سال دارد، می دانم که جوی در پست های کلیدی راگبی ایرلند طرفدارانی دارد. لئو کالن هرگز نمی خواست او را به مانستر از دست بدهد (همانطور که مدام در تلویزیون به سایمون زبو یادآوری می کند). و من شک ندارم که نوئل مک نامارا او را در بوردو می خواست.