نوا چین؛ زیرساختی برای انتقال ارزش، فراتر از مرزهای مالی

رونمایی از نخستین (زنجیره بلوکی) بلاک‌چین عمومی، غیرقابل‌تحریم و بومی که برای تمام صرافی‌های داخلی و بانک‌ها قابل استفاده باشد یک ضرورت است.

در شرایطی که محاصره مالی و تحریم‌های ظالمانه، شریان‌های تسویه ارزی و مبادلات بانکی سنتی و مدرن را هدف گرفته است، متخصصان و فناوران داخلی موفق به ساخت زیرساختی پیشرو شدند که مسیر تجارت خارجی را دستخوش تغییری بنیادین می‌کند: خلق نخستین بلاک‌چین عمومی و بومی با قابلیت اجرای بین‌المللی تراکنش‌ها.

این زنجیره بلوکی مبتکرانه به‌گونه‌ای طراحی شده که امکان تعادل میان دو اصل ظاهراً متضاد را فراهم آورده است: توزیع‌شدگی بین‌المللی برای بی‌اثر کردن تحریم‌ها و نظارت هوشمند برای ساخت زیست‌بوم امن مالی.

بزرگ‌ترین ویژگی این بلاک‌چین، عمومی بودن و انعطاف‌پذیری فنی آن در ایجاد رمزارزها و قراردادهای هوشمند اختصاصی است. این شبکه با بهره‌گیری از نودهای اعتبارسنج توزیع‌شده در گره‌های جغرافیایی مختلف در خارج از کشور، بستری را فراهم می‌سازد که تراکنش‌های ساخته‌شده روی آن در نقطه‌ای دیگر از جهان پردازش و تسویه شوند.

این پنهان‌سازی زیرساختی باعث می‌شود اثر انگشت جغرافیایی مبادلات کاملاً پوشش داده شده و امکان بلک‌لیست کردن یا فریز دارایی‌ها توسط شرکت‌های خارجی یا نهادهای نظارتی بین‌المللی به صفر برسد.

یکی از دغدغه‌های همیشگی صرافی‌ها و شبکه بانکی در پذیرش شبکه‌های عمومی، ریسک توکن‌های فیک، کلاهبرداری و رفتارهای مخرب سایبری است. این بلاک‌چین بومی برای حل این چالش، ساختار ردفلگ‌ها (Red Flags) و فیلترهای لایه‌بندی‌شده را در لایه پروتکل تعبیه کرده است:

صادرکنندگان و واردکنندگان می‌توانند توکن‌های دارای پشتیبانی کالایی یا پیمان‌سپاری ساختاریافته خلق کرده و بدون واسطه‌گری صرافی‌های خارجی معامله کنند.

بانک‌ها امکان صدور توکن‌های با پشتوانه ریال یا ارزهای معتبر را جهت تسویه سریع بین‌بانکی پیدا می‌کنند.

با حذف ریسک فریز شدن حساب‌های ایرانیان در شبکه‌های خارجی، امنیت روانی و سرمایه‌ای به فعالان اقتصاد دیجیتال بازمی‌گردد.

این زیرساخت ملی، نه‌تنها یک گام تکنولوژیک، بلکه ابزاری راهبردی برای تضمین تاب‌آوری مالی، ایزوله کردن سرمایه‌ها از ریسک‌های ژئوپلیتیک و گشودن روزنه‌های تازه در تجارت بدون مرز است.

اصلی‌ترین مزیت این بلاک‌چین بومی نسبت به شبکه‌های عمومی معروف مانند اتریوم یا ترون:

بزرگ‌ترین معضل ما در استفاده از شبکه‌های بین‌المللی، آسیب‌پذیری در برابر تحریم‌های زیرساختی و مسدودی حساب‌ها بود. در اتریوم یا ترون، شرکت‌های ناشر استیبل‌کوین به راحتی می‌توانند آدرس‌های منتسب به کاربران ایرانی را بلک‌لیست کنند. اما در این شبکه بومی، پروتکل‌ها به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که با توزیع نودهای اعتبارسنج در خارج از مرزها، هویت جغرافیایی تراکنش‌ها پوشش داده می‌شود. این یعنی صفر شدن ریسک فریز دارایی و بازگشت امنیت روانی به فعالان اقتصادی.

عمومی بودن شبکه به معنای بی‌قانون بودن آن نیست. ما در لایه پروتکل، فیلترها و ردفلگ‌های هوشمندی تعبیه کرده‌ایم که اجازه ساخت توکن‌های فیک یا پروژه‌های اسکم (Honeypot) را نمی‌دهد. علاوه بر این، ابزار احراز هویت برنامه‌پذیر (Programmable Compliance) به بانک‌ها اجازه می‌دهد توکن‌های رسمی و با پشتوانه خود را صادر کنند، در حالی که الگوریتم‌های شبکه رفتارهای مشکوک را خودکار ایزوله می‌کنند.

این شبکه شریان تسویه ارزی را از سامانه سنتی و تحریم‌پذیر SWIFT به یک زنجیره مستقل و لحظه‌ای منتقل می‌کند. صادرکننده و واردکننده می‌توانند بدون نیاز به صرافی‌های واسط خارجی، رمزارز یا توکن اختصاصی با پشتوانه دارایی خلق کرده و تسویه حساب را در چند ثانیه انجام دهند. این یک جهش واقعی در تاب‌آوری اقتصادی کشور است.

طبق آمار حدود ۱۲ تا ۱۵ میلیون ایرانی در حوزه رمزارز فعالیت دارند که ۳۰ درصد از این جمعیت به چشم شغل و ۷۰ درصد به چشم یک سپر تورمی سعی در بهره‌برداری دارند. می‌شود گفت ۸۰ تا ۹۰ درصد ریسک از دست رفتن دارایی‌هاشان به شکل مسدود شدن،فریز شدن داشته باشند که با توجه‌ به تحریم‌های موجود دور از تصور نیست. این زنجیره‌بلوکی قرار هست به چرخه جدید مالی دیجیتال ورود کند و این ریسک را به صفر برساند.