نوح سیگان توضیح می دهد که چگونه "چاقوها بیرون" به امکان "تنها جیب بر زنده در نیویورک" کمک کرد

در سال 2018، نوح سیگان فیلمنامه ای را که در نهایت تبدیل به تنها جیب بردار زنده در نیویورک می شود را در مقابل بهترین دوستش، ریان جانسون، قرار داد. این زمانی بود که جانسون شوت خود را منهای ژست بیب روث به سمت میدان مرکزی صدا زد.

سیگان، یک شهروند نیویورکی، اولین بار در سال 2003 پس از بازی در اولین کارگردانی بلند سینمایی جانسون، بریک، با جانسون ملاقات کرد. آنها از آن زمان به عنوان دزد ضخیم بوده اند و سیگان تقریبا در تمام کارهایی که جانسون تا به امروز انجام داده است ظاهر شده است. این شامل یک نقش مکمل کلیدی در Looper در سال 2012 است که جانسون برای تامین امنیت دوستش به خفاش رفت و همچنین آتش نشانی ناشناس که هالی وایت را در یک ماشین آتش نشانی رها شده در قسمت برجسته سریال Breaking Bad به کارگردانی جانسون، "Ozymandias" پیدا کرد. فیلم‌های داستان‌های مرتبط، جانکارلو اسپوزیتو و جان تورتورو در «کار درست را انجام بده» از یکدیگر متنفر بودند. در حال حاضر

نقد و بررسی «یک بیانیه» در فیلم‌های میان صحنه برای گریه کردن شخصیت‌ها را می‌شکنند: یک گروه برتر شامل پل راد، امی رایان و جان تورتورو، نشاط شگفت‌انگیزی را در مستند درام خشک تنفس می‌کند.

نقطه عطفی در پیشرفت سیگان به عنوان یک داستان نویس در سال 2017 و پس از تولد اولین فرزندش با همسرش آلیسون بنت، یک نویسنده تلویزیونی ماهر بود. سیگان ترجیح داد در خانه بماند و از کودک مراقبت کند و زمان را با نوشتن فیلمنامه با مانیتور کودک در کنارش سپری کند. در عرض شش ماه، او هم فیلم جیب بری و هم کمدی کارگردانی بلندش را به نام «بستگان خونی»، یک کمدی ترسناک درباره یک خون آشام 115 ساله و دختر نوجوان تازه کشف شده اش نوشت.

جانسون به عنوان صداپیشه در هر دو پروژه خدمت کرد، اما این جیب بر بود که منجر به فیلمبرداری او به عنوان یک تهیه کننده با حسن نیت شد.

سیگان در حمایت از The Only Living Pickpocket در تئاتر Oct 30 در نیویورک به هالیوود ریپورتر می گوید: "او از اینکه دوستش Total gobbledygook ننوشته بود خیالش راحت بود. او گفت: "اگر همه چیز با این فیلم پلیسی [چاقوها بیرون] که در حال ساخت آن هستیم خوب پیش برود، ممکن است شروع به تولید فیلم کنم و این همان فیلمی است که می توانم تولید کنم."

جانسون و برگمن وفادار به قول خود، شروع به توسعه Pickpocket تحت پرچم تازه تاسیس T-Street Productions کردند. این درام جنایی به سبک بازگشتی که در شهر نیویورک امروزی می گذرد و فیلمبرداری می شود، جیب بری را دنبال می کند که خط انتخابی اش در عصر دیجیتال منسوخ شده است. این انتقال بر توانایی او برای تامین مخارج زندگی در سال های گرگ و میش و مهمتر از آن، مراقبت از همسر ناتوانش تأثیر گذاشته است.

سیگان و همکارانش در ابتدا به دنبال بازیگری در دهه 80 خود برای بازی در نقش هری لیمن بودند، اما به زودی متوجه شدند که استخر انتخاب بازیگر بسیار باریک است. آنها در نهایت تصمیم اساسی گرفتند که جستجو را برای بازیگران 65 ساله و بالاتر گسترش دهند.

سیگان به یاد می‌آورد: «سپس یکی گفت، «خب، کسی مثل جان تورتورو عالی خواهد بود.» و من گفتم: «آره، اینطور خواهد بود، اما هیچ راهی وجود ندارد که جان تورتورو این فیلم را بازی کند.» "سرانجام، شخصی فیلمنامه را برای جان تورتورو فرستاد و او گفت، "من با شما ناهار خواهم خورد. بیایید آن را بفهمیم."

متوجه شوید که آنها انجام دادند. این فیلم که مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اولین نقش اصلی تورتورو را در پرده بزرگ پس از بیش از 20 سال نشان می‌دهد، با این که این بازیگر یکی از بهترین بازی‌های خود را در سال‌های اخیر ارائه کرد و در میانه گفتگوی اسکار به شدت به صحنه رفت.

در زیر، طی گفتگو با THR، سیگان همچنین به موانع غیرقابل پیش‌بینی تیراندازی در نیویورک می‌پردازد.

ما آخرین بار برای Blood Relatives صحبت کردیم، و من فرض کردم که این راهی است که به خودتان ثابت کنید که می توانید قبل از نزدیک شدن به T-Street با درخواست تولید Pickpocket، یک ویژگی بسازید. اما واقعا اینطور نیست زیرا Pickpocket از قبل با اقوام خونی آشنا شده بود؟

خوب، من آنها را احتمالا در عرض شش ماه از یکدیگر نوشتم. من با یک نوزاد در خانه بودم و در حالی که کودک چرت می زد، فیلمنامه می نوشتم. بدیهی است که چیزهای زیادی برای گفتن داشتم و ظاهرا چیزهایی برای انجام دادن داشتم.

سپس، حدود یک سال بعد، وقتی اولین فیلم Knives Out [در سال 2018] را می ساختیم، جیب بری را به ریان [جانسون] نشان دادم. از اینکه دوستش total gobbledygook ننوشته بود خیالش راحت شد. فیلمنامه دارای کلمات بود - در واقع جملات! - و نشانه گذاری او گفت: "اگر اوضاع با این فیلم پلیسی که در حال ساخت آن هستیم خوب پیش برود، ممکن است شروع به تولید فیلم کنم و این همان فیلمی است که می توانم تولید کنم."

بنابراین ما شروع به توسعه آن کردیم، و سپس کووید شیوع پیدا کرد، زندگی اتفاق افتاد و همه چیز مانع شد. بستگان خونی اتفاقا اول بلند شدند، بنابراین من رفتم و آن را ساختم.

به نظر می رسد که ریان از قبل می دانست که چه چیزی در فیلم Knives Out دارد. همه چیز دقیقا همانطور که او آن را می نامید اتفاق افتاد. او T-Street را با رام برگمن شروع کرد و Pickpocket آخرین نمونه از این است که چقدر خوب از بین رفته است.

یکی از هدایای فوق‌العاده‌ای که ریان به دوستان و همکارانش می‌دهد این است که ما می‌توانیم این کار را انجام دهیم - و آن را با شادی و رفاقت انجام دهیم. در هر مجموعه و تولیدی [که او در آن نقش دارد]، می توانید لذت ساختن یک فیلم و هیجان آینده را حس کنید. بنابراین، آیا درس رویاپردازی بزرگ است؟ شاید.

شما بچه ها قبل از مرگ با استاد حیله گر ریکی جی آشنا شدید. آیا اصلا هری لیمن بر اساس او است؟

وقتی شروع به نوشتن هری کردم به ریکی فکر می‌کردم، البته فقط به این دلیل که ریکی هری است، اگر منطقی باشد. او از آن نوع آدم هاست البته ریکی یک بازیگر باورنکردنی و یک نیویورکی هم بود. متأسفانه زمانی که ما مشغول فیلمبرداری Knives Out بودیم، او از دستش رفت و پس از آن فیلمنامه تغییرات زیادی را تجربه کرد. بنابراین فکر کردن به ریکی بیشتر برای این بود که از خودم بپرسم، آیا کسی در ذهن من وجود دارد که واقعا تجسم چنین مرد خاصی باشد؟

سپس فکر کردم، خوب، این یک فیلم کوچک است و من فیلمساز چندان شناخته شده ای نیستم. واقعا چه کسی خود را در خطی قرار می دهد که چنین نقشی را ایفا کند؟ و سپس یکی گفت: "خوب، کسی مثل جان تورتورو عالی خواهد بود." و من گفتم: "آره، اینطور خواهد بود، اما هیچ راهی وجود ندارد که جان تورتورو این فیلم را بسازد." در نهایت، شخصی فیلمنامه را برای جان تورتورو فرستاد و او گفت: "من با تو ناهار می‌خورم. بیا نان را بشکنیم. بیا آن را بفهمیم."

به خوبی مستند شده است که هری اولین نقش اصلی جان تورتورو روی پرده بزرگ در بیش از 20 سال است. آیا توانستید در مورد اینکه این فرصت در ابتدا برای او احساسی بود، مطالعه کنید؟

اولین واکنش من به آن این بود که او فردی است که صرف نظر از نوع نقش، همه چیز را روی کاری که انجام می دهد سرمایه گذاری می کند. او انتخاب کرد که به این سفر برود و همه کاره بود. از آنجایی که در بخش زیادی از فیلم حضور داشت، فهمید که ما کارهای زیادی برای انجام داریم، خواه تمرین، مرور فیلمنامه، صحبت در مورد گذشته هری یا انجام تحقیقات فنی و آکادمیک.

من همچنین فکر می کنم در فیلم چیزهای زیادی وجود داشت که جان شخصا با آنها ارتباط برقرار کرد. مراقب بودن چیزی است که او در مورد آن زیاد صحبت می کند، و من فکر می کنم [بازی در آن جنبه از زندگی هری] واقعا یک تجربه احساسی برای او بود. نیویورکی بودن - و مسئولیت ساخت یک فیلم در شهر ما و در مورد آن - نیز بسیار در ذهن او بود. بنابراین همه این راه‌های مختلف وجود داشت که او تمام تلاشش را کرد.

در چه مقطعی به جیانکارلو اسپوزیتو اطلاع دادید که از نظر فنی در سریال بریکینگ بد همبازی هستید؟

(می خندد.) نمی دانم واقعا این را به جانکارلو گفته ام یا نه.

هیچوقت بهش نگفتی؟ من فکر کردم که یخ شکن شما خواهد بود.

من نمی دانم که او می داند که ما اعتباری در آن برنامه داریم. این خیلی خنده دار است من به این موضوع فکر نکرده بودم.

آیا بیشتر به نقش او در Desperately Seking Susan علاقه مند بودید؟

به اندازه کافی خنده دار، من به این دلیل بودم که Desperately Searching سوزان را برای آماده شدن برای این کار بسیار تماشا کردم. بنابراین خیلی بالا آمد، زیرا او و جان هر دو در آن بودند. [ یادداشت نویسنده: آن‌ها صفحه نمایش را با هم به اشتراک نمی‌گذاشتند، بنابراین تا زمانی که چند سال بعد تمرینات «کار درست را انجام بده»، در واقع یکدیگر را ملاقات نکردند. ]

شما وارد سیدنی لومت و آبل فرارا و البته مارتی و اسپایک می شوید. شما با بسیاری از این معماران نیویورک، به ویژه فیلم های دهه 70 و 80 آشنا می شوید. اما پس از آن فیلم‌هایی مانند «ناامیدانه به دنبال سوزان» و «حادثه لینگوینی» یا فیلم‌هایی از هال هارتلی و ویت استیلمن هستند که به همان اندازه از نظر نحوه ساخت فیلمی با بودجه و نحوه ساخت فیلمی که احساس می‌کند در نیویورک روی پای خود است، تأثیرگذار بودند.

فیلمسازی و حل مسئله دست به دست هم می دهند. آیا در آن روز مشکلی وجود داشت که به یک راه حل غیرمنتظره خلاقانه منجر شد؟

من یک داستان خنده دار برای شما تعریف می کنم. ما در محله چینی ها عکس می گرفتیم، و هر بلوک خوب در نیویورک یک پسر دارد که فقط در بلوک پاتوق می کند. و گاهی اوقات او کمی بداخلاق، کمی بداخلاق یا کمی بیش از حد خوب است. اون فقط اون پسره او مرد روی بلوک است.

در خیابان کاترین در محله چینی ها، جایی که ما مشغول عکسبرداری بودیم، بلوک ادی را داشت. و فکر نمی‌کنم ادی خیلی خوشحال بود که ما برنامه روزانه‌اش را به هم می‌زدیم. او نمی خواست از روی زمین بلند شود تا ما شلیک کنیم. و این خوب است. این حق اوست همه همسایه‌ها خوب می‌پرسیدند، و ما سعی می‌کردیم بگوییم: «هی، ادی، آیا می‌توانیم این شلیک را بزنیم؟» اما او نه می گفت بله و نه می گفت نه. او فقط بدخلق بود.

بالاخره گفتم: «ادی، تو طبقه بالا زندگی می‌کنی، درسته؟» و ادی گفت: "آره." و من گفتم: "ادی، اگر 20 دلار به تو بدهم، برای ده دقیقه می روی طبقه بالا؟" و او گفت: "آره، 20 دلار را به من بده." و من گفتم: "ادی، 10 دقیقه دیگر 20 دلار را به تو می دهم، وقتی پایین بیایی." و او گفت: "باشه." بنابراین او به طبقه بالا رفت و جان تورتورو به من نگاه کرد و گفت: "وای، تو واقعا نیویورکی هستی."

آیا رسما آن را به نسخه اولدزموبیل سام ریمی تبدیل می کنید؟ آیا در هر کاری که انجام می دهید وجود دارد؟

من دوست دارم اینطور باشد زیرا [پلیموث] باراکودا نه تنها جالب‌ترین خودروی جهان است، بلکه نشان دهنده مربی من، تام ریچموند است که فوت کرده است. او یک فیلمبردار بزرگ بود که چیزهای زیادی را که می‌دانم به من آموخت و فرصت‌های زیادی در بخش دوربین به من داد. او فقط یک مرد و مرد خوب بود. او باراکودا را قبل از نقل مکان به نیویورک، زمانی که حدود 15 سال پیش نیمه بازنشسته شد، به من واگذار کرد.

باراکودا سینمایی است. ما از آن در Blood Relatives استفاده کردیم. سپس آنها از آن در فصل اول Poker Face قبل از ساختن یکی برای فصل دوم استفاده کردند. بنابراین، چیزی که آنها برای فصل دوم Poker Face ساخته اند، همان چیزی است که ما واقعا در Pickpocket استفاده می کنیم. بنابراین انگار باراکودا فتوکپی شده است. این پسر باراکودا یا چیزی است. این یک پدیده خود ماندگار است.

فیلم به طور دقیق 90 یا 88 دقیقه است که در خط کاری من منظره ای برای چشم های دردناک است. در صورت وجود چه مقدار چربی را کم کردید؟

کاملا کمی. از دید ذهنم، همیشه دوست داشتم فیلم کوتاه و مختصر باشد. فیلمنامه به این ترتیب نوشته شد. فیلمنامه به اصطلاح خیلی کم رنگ نوشته شده بود. واقعا چیزی در آنجا نبود که نخواهم شلیک کنم. پس اگر از من می پرسیدید که چه زمانی تدوین را شروع کردیم، آیا می خواهم یک فیلم 90 دقیقه ای بسازم؟ من می گویم بله. اما در یک مقطع، من یک فیلم 130 دقیقه ای را نگاه می کردم و سپس یک فیلم 100 دقیقه ای را نگاه می کردیم.

ما بر اساس تمرینی به جایی که رفتیم [در 88 سالگی] رفتیم تا واقعا ببینیم چقدر لاغر می‌توانیم به این کار برسیم. ما پرسیدیم: «واقعا چقدر می‌توانیم از نظر حال و هوا و لحن به فیلمنامه نزدیک شویم؟» و خبری نبود یک فیلم نباید 90 دقیقه باشد. فیلم باید همان چیزی باشد که فیلم باید باشد. اما در این مورد، واقعا احساس می‌کردم که در خدمت فیلم است. این که می‌توانست چیزها را به اختصار بگوید، تا حد زیادی به صداقت فیلم کمک کرد.

آیا برای رسیدن به آنجا به یک شبکه یادداشت گسترده تکیه کردید؟

من بهترین ها را داشتم. من همسرم [آلیسون بنت] را داشتم که فیلمنامه نویسی باورنکردنی است. او نویسنده بهتری از من است. من بهترین دوستم، ریان را داشتم. من سردبیرمان، هیلدا رسولا، را داشتم که به بهترین شکل سختگیر است. او خواهد گفت: "من آنچه را که اینجا می خواهیم به دست آوردم. نصف روز روی آن کار کرده ایم. اما چرا شما به خانه نمی روید و من نیمه دوم روز روی آن کار می کنم؟ من با چیزی که به دنبالش هستیم پیش شما بازخواهم گشت." او واقعا می گفت: "بگذار آشپزی کنم." بنابراین ما یک سیستم پشتیبانی واقعا خوب داشتیم.

از چند جهت، شات پایانی شهر خیره کننده است. من در نیویورک متخصص نیستم، اما مطمئن نیستم که قبلا آن نقطه برتر را روی صفحه نمایش دیده باشم.

نمی‌دانم ما تنها تولیدی هستیم که از آن استفاده کرده‌ایم یا نه، اما می‌دانم که اکثر مواقعی که به آن خط افق نگاه می‌کنید، از نیوجرسی به آن نگاه می‌کنید. شما از نیویورک به آن نگاه نمی کنید.

ما در هر پنج محله فیلمبرداری کردیم و می‌خواستیم آن را به عنوان یک فیلم در شهر نیویورک نگه داریم، به خصوص نیویورک سیتی که همیشه نمی‌بینید. بنابراین اینکه بتوانیم از آن سوی پل Verrazano، سواحل استاتن آیلند به نیویورک نگاه کنیم و از نیویورک نیویورک را ببینیم، بسیار مهم بود.

و هر طور که می خواهید آن را بخوانید، مهم است که هری در شهرش، با شهرش، در حالی که به غروب آفتاب می رود، به معنای واقعی کلمه.

با نگاهی به آینده، آیا فیلمسازی تمرکز شما بر بازیگری خواهد بود؟

بازیگری وقتی واقعا سرگرم کننده است که بتوانید با افرادی که دوستشان دارید و امیدوارید دوستتان داشته باشند این کار را انجام دهید. این البته شامل ریان و حالا افرادی مثل جان می شود. من دوست دارم حرفه ای مانند جان یا استیو [بوشمی] داشته باشم، جایی که آنها بتوانند فیلم بسازند و با افرادی که دوستشان دارند، دوستشان دارند، بازی کنند و در همه طرف های میدان و چندین موقعیت بازی کنند.

اما من واقعا دوست داشتم این فیلم را بسازم و در آن بازی نکنم. من واقعا آن را دوست داشتم. بنابراین برنامه من برای آینده حداقل این است که شاید در فیلم های خودم بازی نکنم.

*** The Only Living Pickpocket در نیویورک در 30 اکتبر در سراسر کشور گسترش می یابد.