نوزدهمین مجمع اقتصادی اوراسیا ورونا چند قطبی، اروپا و صلح در تمرکز

ظهور دنیای چندقطبی، نقش آینده اروپا و رویکردهای مختلف برای پایان دادن به جنگ در اوکراین، در اولین روز از نوزدهمین مجمع اقتصادی اوراسیا ورونا در استانبول در روز پنجشنبه، در حالی که شخصیت‌های سیاسی و کارشناسان درباره نحوه مدیریت نظم جهانی در حال تغییر بدون ایجاد درگیری بیشتر بحث می‌کردند، غالب شد.

گفت‌وگوها در کاخ چیراگان استانبول، شخصیت‌های سیاسی، تجاری و دانشگاهی بیش از 30 کشور را گرد هم آورد و مناظره‌ها بارها به ضرورت گفت‌وگو و توازن جدید قدرت میان ایالات متحده، روسیه، اروپا و دیگر قدرت‌های بزرگ و منطقه‌ای بازگشت.

ترکیه با ثبات و فشار سرمایه گذاری به عدم اطمینان جهانی پاسخ می دهد

مهمت شیمشک، وزیر خزانه داری و دارایی ترکیه در سخنان افتتاحیه خود گفت که جهان دورانی را می گذراند که با نوسانات، عدم قطعیت، پیچیدگی و ابهام مشخص شده است و به درگیری ها، اختلال در زنجیره تامین جهانی، افزایش قیمت کالاها و افزایش فشار بر اقتصاد جهانی اشاره کرد.

سیمشک گفت که واکنش ترکیه بر حفظ ثبات مالی کلان و در عین حال تقویت انعطاف پذیری آن در برابر شوک های خارجی متمرکز است.

او گفت که آنکارا به سیاست پولی محدودکننده وابسته به داده ها، بازسازی بافرهای مالی و تسریع تحول سبز این کشور برای کاهش وابستگی به انرژی اولیه وارداتی ادامه خواهد داد.

وی همچنین بر نقش دیپلماتیک ترکیه در بحبوحه تنش‌های ژئوپلیتیکی فزاینده تاکید کرد و گفت که این کشور از "ثبات، صلح و رفاه" در مناطق اطراف خود سود می برد و بنابراین به سرمایه گذاری در میانجیگری و گفتگو ادامه می دهد.

توماس گراهام، یکی از اعضای شورای روابط خارجی و یکی از مقامات ارشد سابق ایالات متحده در سیاست روسیه، در یک جلسه ویژه این مجمع، استدلال کرد که اروپا باید نقشی محوری ایفا کند، در حالی که تغییر نظام بین‌المللی را چالشی بی‌سابقه برای واشنگتن توصیف کرد.

گراهام گفت: "برای اولین بار در تاریخ، ایالات متحده با نظمی چند قطبی روبرو می شود که نمی تواند از آن خارج شود."

او گفت که ایالات متحده دیگر نمی تواند مانند دوره های قبل بر نظام بین الملل تسلط پیدا کند و استدلال کرد که واشنگتن در عوض باید خود را با عصر "رقابت دائمی" با دیگر قدرت های بزرگ وفق دهد.

این امر مستلزم اجتناب از درگیری مستقیم، به ویژه با توجه به ظرفیت مخرب تسلیحات مدرن، و در عین حال حفظ همکاری کافی برای مقابله با چالش های فراملی است.

گراهام گفت که هدف باید برقراری تعادل های منطقه ای در اروپا، خاورمیانه و شرق آسیا باشد که در نهایت می تواند زیربنای توازن گسترده اوراسیا باشد.

او این ایده را رد کرد که واشنگتن، مسکو و پکن می توانند آینده بقیه جهان را در میان خود تعیین کنند و گفت که اروپا بخش مهمی از چنین ترتیباتی است.

نجم الدین بلال اردوغان، رئیس بنیاد ایلیم یایما، نقش رو به رشد منطقه ای ترکیه را در همان تغییر به سمت یک نظام بین المللی چندقطبی تر قرار داد.

اردوغان گفت بازیگران منطقه ای باید تشویق شوند تا مسئولیت بیشتری در قبال امنیت و آینده خود بپذیرند و استدلال می کند که کسانی که در یک منطقه خاص زندگی می کنند در نهایت بیشترین عواقب بی ثباتی را متحمل می شوند.

وی گفت که ترکیه از طریق تلاش در مورد سوریه، عراق و قفقاز و توانایی خود برای حفظ گفتگو با طرف های رقیب، به دنبال ایفای چنین نقشی بوده است.

اردوغان خواستار باز ماندن کانال های گفتگو با وجود درگیری ها و اختلافات سیاسی شد و گفت که تعصبات و استانداردهای دوگانه در امور بین المللی اعتماد بین کشورها را از بین می برد.

او استدلال کرد که ترکیه و روسیه هر دو بخشی از فضای گسترده‌تر اروپا هستند و از دست دادن چنین واقعیت‌های تاریخی و جغرافیایی در میان درگیری‌های کنونی، چشم‌انداز صلح را دشوارتر می‌کند.

او همچنین بحث امنیت بین‌المللی را با پرسش‌های گسترده‌تری در مورد توسعه فناوری و اقتصادی مرتبط دانست و هدف از پیشرفت‌ها در زمینه‌هایی مانند هوش مصنوعی را در صورتی که در کمک به صلح، رفاه بشر و برابری بیشتر ناکام باشد، زیر سوال برد.

رومانو پرودی، رئیس سابق کمیسیون اروپا و نخست وزیر اسبق ایتالیا، فضای بسیار متفاوتی را در روابط روسیه و اروپا در دو دهه پیش یادآوری کرد و گفت که همکاری بین دو طرف زمانی به نظر می رسید که می تواند بسیار بیشتر شود.

او گفت که از آن زمان جنگ در اوکراین غلبه بر این شکاف را بسیار دشوار کرده است، در حالی که درگیری های متوالی از اوکراین گرفته تا سودان، غزه و ایران محیط بین المللی خطرناکی را ایجاد کرده است.

پرودی با این استدلال که اروپا در بحبوحه تماس‌های روسیه و آمریکا به حاشیه رفته است، گفت: «زمان تغییر فرا رسیده است، تا حدی به دلیل اختلافات و ضعف‌های داخلی خود.

او گفت اما کنار گذاشتن این قاره از حل و فصل آینده یک اشتباه است.

پرودی با تاکید بر وزن اقتصادی، توانمندی های فناورانه و تجربه بلوک در غلبه بر درگیری های تاریخی، گفت: «بدون اروپا صلح وجود ندارد».

پرودی با اشاره به بحث در مورد تفاهم بالقوه میان قدرت‌های بزرگ، از تشبیه «یالتای کوچک» استفاده کرد و پیشنهاد کرد که جهان می‌تواند به سمت مذاکراتی حرکت کند که در آن قدرت‌های بزرگ قوانین جدیدی را برای مدیریت روابط ایجاد کنند.

با این حال، او هشدار داد که تفاهم بالقوه انرژی ایالات متحده و روسیه به تنهایی نمی تواند مشکلات بین المللی گسترده تری را حل کند و هر گونه ترتیبات بادوام نیز مستلزم مشارکت اروپا خواهد بود.

گفتگوها همچنین بر مسیرهای احتمالی برای پایان دادن به جنگ در اوکراین متمرکز شد.

کریل دمیتریف، نماینده ویژه ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه در امور سرمایه گذاری و همکاری اقتصادی با کشورهای خارجی و مدیر عامل صندوق سرمایه گذاری مستقیم روسیه، گفت که مسکو به دنبال پایان دائمی خصومت ها و ساختار امنیتی باثبات اروپا به جای آتش بس های موقت است.

دمیتریف با این استدلال که یک ترتیب موقت می تواند در نهایت منجر به تجدید خصومت ها شود، گفت: "این در مورد آتش بس های موقت نیست. این در مورد راه حل های موقت نیست."

وی گفت که مذاکرات اخیر آمریکا و روسیه در این زمینه مثبت بوده است و از تلاش‌های دولت ترامپ برای ایجاد توازن بین منافع روسیه، اوکراین و اروپا در جستجوی راه‌حلی پایدار قدردانی کرد.

گراهام گفت که صلح دائمی به طور واقع بینانه نمی تواند از یک توافق منفرد بیرون بیاید، بلکه باید از طریق یک فرآیند طولانی تر توسعه یابد.

وی گفت: «خواستن صلح دائمی به عنوان شرط آتش‌بس در واقع فراخوانی برای ادامه جنگ است».

او گفت که مذاکرات می‌تواند ابتدا اصول و پارامترهایی را برای حل و فصل آینده ایجاد کند، و سپس آتش‌بسی که اجازه می‌دهد گفتگوهای مفصل در یک محیط کمتر بی‌ثبات ادامه یابد.

او افزود که چنین نتیجه ای مستلزم امتیازاتی از سوی روسیه و اوکراین و مشارکت فعال اروپا است.

دمیتریف خواستار تجدید روابط اقتصادی روسیه و اروپا شد

فراتر از مذاکرات اوکراین، دیمیتریف استدلال کرد که روابط اقتصادی در نهایت می تواند به بازسازی روابط بین روسیه و اروپا کمک کند.

وی گفت "هیچ تردیدی" وجود ندارد که روسیه بخواهد و با اروپا همکاری خواهد کرد، در حالی که از تلاش های اروپا برای افزایش هزینه های دفاعی انتقاد کرد و ادعاهایی مبنی بر اینکه مسکو تهدیدی برای این قاره است را رد کرد.

دمیتریف همچنین از رهبران تجاری اروپایی خواست که سیاستگذاران را با شدت بیشتری در مورد محدودیت های دسترسی به بازار روسیه و پیامدهای اقتصادی کاهش عرضه انرژی روسیه تحت فشار قرار دهند.

او در اظهارات جداگانه ای در طول این بحث، استدلال کرد که از سرگیری عرضه گسترده تر انرژی روسیه به اروپا در نهایت "از نظر اقتصادی اجتناب ناپذیر" است.

او همچنین گفت که همکاری اقتصادی روسیه و آمریکا می تواند فراتر از انرژی گسترش یابد و به همکاری بالقوه در زمینه هایی از جمله کودهای شیمیایی اشاره کرد.