«نوستراداموس» انتخابات ایالات متحده، آلن لیختمن با 10 کلید جدید بازگشته است

آلن لیختمن، پیش از انتشار کتاب آتی خود درباره رهبران متحول آمریکایی، چارچوب 10 ماده ای جدیدی را برای ارزیابی عظمت ریاست جمهوری ترسیم کرده است.

این تحلیلگر سیاسی شهرت عمومی خود را از طریق کلیدهای کاخ سفید، سیستمی که برای پیش بینی انتخابات ریاست جمهوری طراحی شده است، به دست آورد. لیختمن اغلب "نوستراداموس" سیاست ریاست جمهوری لقب گرفته است، زیرا مدل او به درستی برنده اکثر رقابت های ریاست جمهوری ایالات متحده را برای چندین دهه پیش بینی می کرد و او را به یکی از دقیق ترین پیش بینی کنندگان انتخابات این کشور تبدیل می کرد.

با این حال، پس از اینکه به اشتباه پیش‌بینی کرد که کامالا هریس، معاون رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست‌جمهوری 2024 پیروز خواهد شد، کارنامه او دوباره مورد بررسی قرار گرفت، رقابتی که در نهایت توسط رئیس‌جمهور دونالد ترامپ پیروز شد.

جدیدترین پروژه او از پیش‌بینی دور می‌شود و در عوض سؤال دیگری می‌پرسد: چه چیزی یک رئیس‌جمهور را از نظر تاریخی بزرگ می‌کند؟

این چارچوب به عنوان شالوده روسای جمهور بزرگ آمریکا عمل می کند: دوازده نفر که ملت را متحول کردند، که در 22 سپتامبر منتشر شد، که ده ها رئیس جمهور را شناسایی می کند که لیختمن معتقد است اساسا مسیر کشور را تغییر داده اند.

لیختمن به نیوزویک گفت که مدل جدید او بر پیامدها متمرکز است تا محبوبیت.

به گفته این مورخ، این 10 کلید میزان استقبال روسای جمهور از چالش های تعیین کننده دوران خود و تغییر مسیر کشور را اندازه گیری می کند. تایید عمومی، نظرسنجی معاصر و توافق ایدئولوژیک بخشی از محاسبه نیست.

لیختمن گفت: «روشن ترین مثال این است که من جیمز کی پولک را در نظر گرفتم و دوایت آیزنهاور را حذف کردم. "آیزنهاور رئیس جمهور خوبی بود که تقریبا در هر نظرسنجی تخصصی از پولک بالاتر بود. اما پولک وسعت قاره آمریکا را دو برابر کرد و آیزنهاور کشور را به مراتب کمتر تغییر داد. اگر چارچوب احترام را اندازه می گرفت، این نتیجه غیرقابل دفاع بود. نتیجه را اندازه گیری می کند، بنابراین در ادامه می آید."

10 کلید شامل رهبری بحران، تغییر تحول آفرین، دیدگاه اخلاقی، نظارت بر قدرت اجرایی، ائتلاف سازی، نهادسازی، نفوذ دیپلماتیک و سازگاری است. به طور دقیق تر، دسته بندی ها عبارتند از:

لیختمن استدلال می کند که رهبری تحول آفرین به تنهایی برای واجد شرایط بودن به عنوان عالی کافی نیست.

او می‌گوید که نامزدهای مشارکت باید در چارچوب سنت‌های گسترده دموکراسی آمریکایی عمل کنند. این اصل به توضیح اینکه چرا ریچارد نیکسون و دونالد ترامپ علیرغم تأثیر غیرقابل انکارشان بر سیاست ملی، کنار گذاشته شده اند کمک می کند.

نقش اصلی را چیزی ایفا می کند که لیختمن آن را کلید سرپرستی می نامد، که ارزیابی می کند که آیا روسای جمهور "مسئولانه اختیارات اجرایی را گسترش داده اند" نه از طریق آنچه که او به عنوان "تعریف بیش از حد بی پروا" توصیف می کند.

نیوزویک روز یکشنبه از طریق ایمیل برای اظهار نظر با کاخ سفید تماس گرفت.

برای روسای جمهوری که در فهرست قرار می گیرند، شکست های بزرگ در کنار دستاوردهای بزرگ در نظر گرفته می شود. لیختمن به عنوان مثال از لیندون بی. جانسون نام برد و گفت که جنگ ویتنام با اصلاحات داخلی سنجیده می شود که او آن را در زمره مهم ترین اصلاحات در تاریخ مدرن آمریکا قرار می دهد.

لیختمن اذعان می‌کند که مورخان مختلف می‌توانند کلیدهای یکسانی را اعمال کنند و همچنان به نتایج متفاوتی برسند.

او به‌جای ارائه چارچوب به‌عنوان یک فرمول ریاضی، آن را به‌عنوان یک راهنمای ساختاریافته توصیف می‌کند که نیاز به قضاوت انسانی دارد. او می‌گوید هدف آن تشویق به بحث و در عین حال وادار کردن ارزیاب‌ها به شناسایی معیارهای خاص پشت ارزیابی‌هایشان است.

لیختمن به نیوزویک گفت: «کلیدها سنج هستند، نه یک الگوریتم. آنها نیاز به قضاوت در هر مرحله دارند، مانند هر سیستمی که با رفتار انسانی سروکار دارد.

بر اساس این رویکرد، مورخان ممکن است در مورد اینکه چقدر تغییرات دگرگون‌کننده را می‌سنجید یا اینکه یک رئیس‌جمهور کلید چشم‌انداز اخلاقی را برآورده می‌کند، اختلاف نظر داشته باشند. لیختمن استدلال می کند آنچه مهم است این است که اختلاف نظرها به جای رتبه بندی های غریزی، بر مسائل تاریخی عینی متمرکز می شوند.

او قبلا این مدل را به عنوان یک سیستم "خودت انجام بده" برای ارزیابی عظمت ریاست جمهوری توصیف کرده است و می گوید ارزش آموزشی آن در تشویق بحث درباره تاریخ آمریکا نهفته است.

یکی از بارزترین نتایج کتاب این است که هیچ رئیس‌جمهوری پس از رونالد ریگان در حال حاضر واجد شرایط عالی نیست.

اول، فاصله تاریخی مهم است. ارزیابی تأثیر واقعی یک رئیس جمهور زمانی دشوارتر می شود که پیامدهای بلندمدت تصمیمات آنها هنوز به طور کامل آشکار نشده باشد.

او همچنین به تغییرات ساختاری در سیاست آمریکا اشاره می کند. به نظر او، قطب بندی فزاینده حزبی پس از انتخابات میان دوره ای 1994، زمانی که جمهوری خواهان برای اولین بار در چهار دهه اخیر کنترل هر دو اتاق کنگره را به دست آوردند، شتاب گرفت. با کاهش همپوشانی ایدئولوژیک بین احزاب، دستیابی به اجماع دشوارتر شد.

او استدلال می‌کند که رسانه‌های اجتماعی با ایجاد سیلوهای اطلاعاتی و فعال کردن پیام‌های سیاسی بسیار هدفمند، این اختلافات را تشدید کردند.

در عین حال، روسای جمهور اکنون با محیط حاکمیتی خواستارتری روبرو هستند. چالش ها از رقابت ژئوپلیتیکی و تروریسم گرفته تا تهدیدات سایبری، جهانی شدن و مسائل مربوط به آب و هوا، همه در حالی که یک دولت فدرال بسیار بزرگتر را مدیریت می کند، متغیر است.

لیختمن بیان می‌کند که روسای جمهور اخیر عموما به‌عنوان مدیرانی توانا عمل می‌کنند تا رهبران تحول‌گرا. در حالی که چهره هایی مانند جورج دبلیو بوش، بیل کلینتون و باراک اوباما دوره های موفقیت آمیزی را تجربه کردند، او معتقد است که آنها اساسا بر نیروهای عمیق تری که باعث شکاف ملی می شوند غلبه نکرده اند.

لیختمن بین چارچوب جدید خود و کلیدهای کاخ سفید تمایز قائل می شود.

او می‌گوید پیش‌بینی انتخابات شامل پیش‌بینی‌هایی است که می‌توان درست یا غلط بودن آن‌ها را با رویدادهای آینده ثابت کرد. در مقابل، مدل عظمت ریاست جمهوری گذشته نگر و ارزشی است.

با این حال، انتخابات 2024 او را بر آن داشت تا به این فکر کند که آیا برخی از مفروضات تاریخی پشت مدل پیش‌بینی او کمتر قابل اعتماد می‌شوند یا خیر.

سیستم انتخاباتی او بر این ایده استوار است که رای دهندگان در درجه اول به عنوان قاضی عملکرد حکومتی حزب فعلی عمل می کنند. لیختمن می‌گوید یک سؤال که تا سال 2024 مطرح شد این است که آیا «قطب‌بندی» و «بهمن بی‌سابقه اطلاعات نادرست» این رابطه را تضعیف کرده است؟

او متقاعد نشده است که فرضیه اصلی از بین رفته است. با این حال، او استدلال می‌کند که این امکان مستحق توجه جدی است، به‌ویژه به این دلیل که به موضوع گسترده‌تری مرتبط است: این که شرایطی که زمانی روسای جمهور متحول را ایجاد می‌کرد ممکن است در کنار محیط سیاسی که به رأی‌دهندگان اجازه می‌دهد آنها را به وضوح ارزیابی کنند، در حال فرسایش باشد.

در نتیجه، 10 کلید عظمت ریاست جمهوری صرفا یک ابزار رتبه بندی نیستند. آنها همچنین بحثی هستند در مورد اینکه چگونه رهبری آمریکا تغییر کرده است و اکنون چه چیزی لازم است تا یک رئیس جمهور اثری ماندگار بر روی ملت بگذارد.

روسای جمهور بزرگ آمریکا: دوازده که ملت را متحول کردند اثر آلن جی لیختمن قرار است در 22 سپتامبر 2026 اکران شود.

خبرنگاران و سردبیران نیوزویک از مارتین، دستیار هوش مصنوعی ما، برای تهیه این داستان استفاده کردند. در اینجا درباره مارتین بیشتر بدانید.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: دنیل اورتون و اما لی سانگ