نوع جدیدی از جنگ سرد؟ رقابت چین و آمریکا در آمریکای لاتین

مدیریت روابط دوجانبه با چین مدت‌هاست که موضوع بحث و گفتگوی فشرده میان مقامات ارشد ایالات متحده بوده است. از آغاز قرن بیست و یکم تا اواسط دهه 2010، رویکرد غالب طرفدار سیاست مسئولیت مشترک برای رسیدگی به امور بین‌المللی بود. با این حال، در طول دهه گذشته، رویکرد رقابت استراتژیک یا رقابت قدرت‌های بزرگ در طول دوره تصدی رئیس‌جمهور دونالد ترامپ (2017-2021 و 2025-2029) و جو بایدن (2021-2025) غالب شده است. رقابت استراتژیک در تاریخ ایالات متحده چیز جدیدی نیست.

سیاست خارجی، همانطور که رویکرد غالب در طول جنگ سرد بود. در آن زمان، واشنگتن اعمال کنترل بر مناطقی که بخشی از حوزه نفوذش محسوب می‌شوند و در عین حال، بیرون راندن اتحاد جماهیر شوروی، دشمن سابق خود، از همان مناطق، موضوع امنیت ملی بود. اکنون، ایالات متحده معتقد است که رشد چین باعث شده است که پکن به یک تهدید مشابه تبدیل شود.

واشنگتن این تهدید را در انواع تاکتیک های چین از جمله استفاده از شیوه های قلدری تجاری، استقرار تسلیحات پیشرفته، سرقت مالکیت معنوی، و آخرین اما نه کم اهمیت ترین، تقویت کنترل خود بر مناطق اقتصادی و زیرساخت های حیاتی، به ویژه آن هایی که می تواند برای اهداف دوگانه نظامی و اقتصادی استفاده شود، می بیند. ترامپ با عزم مجدد برای کاهش نفوذ چین در سرتاسر جهان به ریاست جمهوری بازگشت و توجه خاصی به نیمکره غربی نشان داد.

استراتژی امنیت ملی 2025 (NSS) بیان کرد که حضور چین در آمریکای لاتین و دریای کارائیب هژمونی ایالات متحده را نه تنها در منطقه، بلکه در سراسر جهان به چالش می کشد. بحث‌های اصلی مربوط به کنترل پکن بر مواد خام در منطقه و مشارکت فزاینده آن در زنجیره‌های تامین منطقه‌ای است - که گاهی اوقات کشورها را با محصولاتش سرازیر می‌کند - اما همچنین افزایش تعداد معاملات سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی ثبت‌شده در دهه گذشته، ساخت چندین پروژه زیرساختی و همکاری مالی با کشورهای منطقه از طریق وام‌ها.

or-oil و اخیرا معاملات سوآپ. نگرانی های ایالات متحده در مورد چین صرفا در حوزه اقتصادی نیست، بلکه سیاسی است. اگر پیش از این، دولت چین به عنوان یک قدرت دیپلماتیک عمل می کرد که تعامل آن با آمریکای لاتین و کارائیب (LAC) به طور علنی به سمت هدف قرار دادن کشورهای ثالث نبود (اشاره ای حیله گرانه به ایالات متحده)، چین دیگر قصد خود را برای مقابله با قدرت ایالات متحده در منطقه پنهان نمی کند.

چین اکنون خود را بزرگ‌ترین و مرتبط‌ترین قدرت از جنوب جهانی معرفی می‌کند و تلاش می‌کند تا کشورهای منطقه‌ای بیشتری را در حوزه نفوذ خود ادغام کند. در عرصه دموکراتیک، علی‌رغم رویکرد عمل‌گرایانه چین برای حفظ روابط با احزاب چپ و راست، نزدیکی این کشور با دولت‌هایی که لفاظی‌های ضدآمریکایی ابراز کرده‌اند و سکوتش در محکومیت برخی اقداماتی که چارچوب‌های دموکراتیک نهادی را فرسایش داده است (نظیر نیکاراگوئه، ونزوئلا، بولیوی، بولیوی، و موضع‌گیری بنیادی برای حفظ موضع، حمایت از کوبا) لیبرال

الگوی دموکراتیک در منطقه ذکر این نکته حائز اهمیت است که در قرن گذشته، گسترش این الگوی سیاسی یکی از پایه هایی بود که قدرت آمریکا بر آن در نیمکره غربی تثبیت شد. به دلایل مختلف - سیاسی، اقتصادی، نظامی و استراتژیک - ایالات متحده خواهان کاهش نفوذ چین است.

برای پیشبرد این هدف، واشنگتن استراتژی مبتنی بر سه جنبه اصلی ارائه کرده است: نسخه اصلاح شده دکترین مونرو، مفهوم آمریکای شمالی بزرگ - که شامل کشورهای اطراف دریای کارائیب و شمال اقیانوس اطلس برای احاطه کردن گرینلند و ایسلند است - و تشکیل یک ائتلاف امنیتی جدید به نام سپر قاره آمریکا. چین و ایالات متحده عمدتا در LAC درگیر رقابت استراتژیک هستند. این منطقه که ایالات متحده

که بخشی از اولین حلقه امنیتی خود را در نظر می گیرد، در این ربع قرن شاهد تعامل اقتصادی قابل توجهی با چین بوده است. چین اکنون دومین شریک تجاری منطقه، بزرگترین وام دهنده و منبع اصلی تامین مالی برای صدها پروژه زیرساختی است. دولت ایالات متحده در درجه اول بر کاهش یا حذف دخالت چین در این فعالیت های اقتصادی تمرکز کرده است. قابل توجه ترین اقدام، بیرون راندن CK Hutchison، یک شرکت مستقر در هنگ کنگ، از مدیریت بنادر Balboa و Cristóbal در دو طرف کانال پاناما بوده است.

در ابتدا، دولت ترامپ دولت پاناما را تحت فشار قرار داد تا سی‌کی هاچیسون را از این کشور اخراج کند، با استناد به بندهایی از معاهده دوجانبه سال 1979 که کانال را به پاناما بازگرداند. متعاقبا، صندوق تامینی BlackRock تلاش کرد تا حقوق را از CK Hutchison خریداری کند، اما دولت چین نپذیرفت. سرانجام، یک قاضی پانامایی علیه سی‌کی هاچیسون حکم داد و تصمیم نهایی در انتظار درخواست‌های جدید در دادگاه‌های داوری بین‌المللی است. سایر بنادر مورد علاقه ایالات متحده

در مکزیک قرار دارند، مانند Manzanillo (اقیانوس آرام) و Veracruz (اطلس)، که هر دو تا حدی توسط CK Hutchison مدیریت می شوند. بندر Chancay در اقیانوس آرام در پرو که توسط غول کشتیرانی چینی Cosco اداره می شود نیز موضوع بحث و مناقشه بوده است. دادگاه های پرو حکم داده اند که فعالیت های داخل بندر باید توسط مقامات محلی بازرسی شود. طرف چینی به این تصمیم اعتراض کرد و ادعا کرد که بندر خصوصی است، اما موفقیت آمیز نبود. علاوه بر این، ایالات متحده

دولت 1.5 میلیارد دلار بودجه برای نوسازی پایگاه نظامی پرو در ال کالائو در نزدیکی بندر چانکی اعلام کرده است. صنعت نفت منطقه ای نیز در رقابت ایالات متحده با چین اولویت اصلی را دارد. در حال حاضر، کنترل دولت ترامپ بر صنعت نفت ونزوئلا مانع از اعطای پروژه‌های نفتی جدید به چین به ویژه در کمربند نفتی اورینوکو (OOB)، بزرگترین ذخیره نفتی جهان شده است.

در آرژانتین، واشنگتن همچنین فشار کافی بر دولت وارد کرده است تا هواوی را از مشارکت در پروژه های فیبر نوری و اتصال در اطراف ذخایر نفتی Vaca Muerta منع کند. مسیرهای مشابهی در صنایع لیتیوم بولیوی و مکزیک طی شده است. پس از صدور فرمانی رئیس جمهور رودریگو پاز، بولیوی دستور توقف و بازنگری قراردادهای امضا شده توسط سلف او با چین برای بهره برداری از مخازن لیتیوم در منطقه نمک Uyuni را صادر کرد.

مکزیک به نوبه خود شاهد بود که لوپز اوبرادور، رئیس جمهور سابق، پروژه باکانورا را پس گرفت و عملیات آن را در سال 2022 ملی کرد تا درگیری های احتمالی با همسایه شمالی خود را کاهش دهد. یکی دیگر از مسائل حساس واشنگتن، توسعه شبکه های 5G است. به عنوان مثال، دولت پاناما اعلام کرد که در سال 2025 13 دکل مخابراتی را که توسط هوآوی اداره می شود، برچیده و فناوری آمریکایی را جایگزین آنها خواهد کرد.

در همین حال، دولت شیلی اجرای کابل فیبر نوری فرااقیانوسی جدید را که شیلی را به چین متصل می‌کند، پس از مواجهه با فشار شدید دولت ایالات متحده متوقف کرد. چند سال پیش، دولت بایدن رئیس جمهور سابق کاستاریکا را تحت فشار قرار داد تا به هوآوی امتیازی برای توسعه شبکه 5G این کشور ندهد. آخرین اما نه کم اهمیت، دولت ترامپ بر کاهش نفوذ چین در مکزیک، شریک تجاری اصلی آن، که به امنیت ملی و توسعه اقتصادی ایالات متحده حساس است، تمرکز کرده است.

از زمان روی کار آمدن مجدد، ترامپ از کلودیا شینباوم، رئیس جمهور این کشور خواسته است تا بر قطعات خودرو، خودروهای برقی، کفش، لوازم خانگی و منسوجات چینی تعرفه وضع کند. دولت ترامپ همچنین بر کاهش شیوه‌های صادرات مجدد چین در مکزیک تمرکز کرده است، کشوری که به گفته کاخ سفید، به عنوان دریچه‌ای برای معرفی محصولات چینی به منطقه آزاد تجاری آمریکای شمالی عمل کرده است. واشنگتن برای جلوگیری از تحریف و تضمین تحقق سیاست نیمکره ای خود، اتحاد امنیتی جدیدی با 19 کشور منطقه ایجاد کرده است به نام سپر قاره آمریکا (SoA).

. در این مرحله اولیه، ائتلاف با هدف کاهش قاچاق مواد مخدر و حمله به سازمان های جنایتکار سازمان یافته است. همچنین برای جلوگیری از بی ثباتی داخلی، به کشورهای متحدی که درخواست آن را دارند، کمک نظامی خواهد کرد. با این حال، با توجه به سیاست خارجی واقع گرایانه فعلی ایالات متحده، این احتمال وجود دارد که SoA به زودی بر جلوگیری از هرگونه تهاجم نظامی یا استقرار ارتش آزادیبخش خلق (PLA) در منطقه تمرکز کند. از منظر آمریکایی، این زمانی قابل درک است که یکی از اصلی ترین ایالات متحده در نظر گرفته شود.

نگرانی در مورد چین در منطقه، استفاده دوگانه بالقوه از زیرساخت های حیاتی برای اهداف نظامی و اقتصادی است. این اقدامات که بخشی از نسخه به روز شده دکترین مونرو است، پیامی روشن به منطقه ارسال می کند. کشورهای آمریکای لاتین و کارائیب باید تصمیم بگیرند که روابط اقتصادی، نظامی و سیاسی خود را با ایالات متحده یا چین در اولویت قرار دهند. اگر آنها ایالات متحده را انتخاب کنند، این کشور آنها را در حوزه نفوذ خود ادغام خواهد کرد.

برعکس، اگر آنها رویکردی طرفدار چین را اتخاذ کنند، در نهایت می توانند با انواع مختلف اجبار اقتصادی، سیاسی و نظامی مواجه شوند. یک چیز واضح به نظر می رسد: ایالات متحده مایل است از تمام جنبه های قدرت ملی خود برای کاهش حضور چین در آمریکای لاتین و دریای کارائیب استفاده کند. این رویکرد عموما در منطقه مورد استقبال قرار گرفته است.

اکثر کشورهای منطقه بزرگتر آمریکای شمالی، به استثنای گرینلند، کانادا و ایسلند، یک استراتژی پوشش ریسک به نفع ایالات متحده اتخاذ کرده اند و تماس های سیاسی خود را با پکن به دلیل وخامت احتمالی روابط دوجانبه خود با واشنگتن کاهش داده اند. سایر کشورهای دارای روابط اقتصادی مرتبط با چین، مانند اکوادور، شیلی، آرژانتین و پرو، روسای جمهوری دارند که از نظر سیاسی با واشنگتن همسو هستند، اما از نظر اقتصادی با پکن درگیر هستند.

این امکان را برای توسعه یک رابطه مثلثی جدید بین چین، ایالات متحده و آمریکای لاتین باز می کند. به نظر می رسد این استراتژی نوعی بافر است. برزیل، شریک جهانی چین در بلوک بریکس، و دیکتاتوری های ضد آمریکایی مانند نیکاراگوئه و کوبا مخالفت خود را با رویکرد فعلی ایالات متحده در سیاست خارجی در منطقه ابراز کرده اند. این کشورها پیوندهای سیاسی و اقتصادی خود را با چین حفظ کرده و از هر نوع همکاری با واشنگتن خودداری می کنند. ایالات متحده

این گروه را هدف قرار می دهد که راهبرد تقابلی را برای تغییر مواضع سیاست خارجی خود انتخاب کرده است. در نهایت، گروهی از کشورها وجود دارند که علیرغم اهمیت نسبی خود در مناطق فرعی مربوطه، بیشتر شبیه به سواران آزاد عمل می کنند - این کشورها شامل برخی از کشورهای حوزه کارائیب، و همچنین پاراگوئه، اروگوئه و گواتمالا می شوند. آنها بسته به تغییرات در زمینه های سیاسی، اقتصادی و نظامی با چین یا ایالات متحده همسو می شوند. اگرچه ایالات متحده

این ایده را رد می کند که سیاست فعلی آن علیه چین در منطقه نسخه قرن بیست و یکمی از جنگ سرد است، رویکرد واقع گرایانه آن بر منافع ملی و تامین امنیت LAC به عنوان منطقه اصلی نفوذ خود (یا حیاط خلوت، همانطور که برخی از مقامات آن را نامیده اند) تمرکز می کند. در عمل، این بدان معناست که دولت ترامپ از استفاده از ابزارهای قهری برای حفظ موقعیت و نفوذ خود در منطقه تردیدی ندارد. این شامل در نظر گرفتن امکان اقدام نظامی، همانطور که در مورد ونزوئلا دیده می‌شود، و تحریم‌های اقتصادی مانند کوبا است.

در مقابل، چین که از رویارویی مستقیم با ایالات متحده نیز اجتناب کرده است، تشخیص می‌دهد که عصر کنونی نیازمند پاسخ‌های قوی به چالش‌های ایالات متحده برای حضور این کشور در آمریکای لاتین و کارائیب است. پکن تاکنون از دو استراتژی به طور همزمان استفاده کرده است. اولی لفاظی است و هدف آن نشان دادن این است که تاکتیک های قلدری واشنگتن با سیستم بین المللی مبتنی بر قوانین یا رویه دیپلماتیک خوب همسو نیست. بلکه شبیه ایدئولوژی جنگ سرد هستند.

راهبرد دوم قانونی است و تلاش برای مقابله با اقدامات قهری علیه شرکت های خود در آمریکای لاتین طبق قوانین بین المللی است. اخیرا، چین برای محافظت از خود و کاهش آسیب پذیری خود، موافقت نامه های مختلفی را در مورد ترویج متقابل و حمایت از سرمایه گذاری با شرکای خود در LAC امضا کرده است. علاوه بر این، چین استراتژی های دیگری را به کار می گیرد. مرتبط ترین آن صبر استراتژیک است. پکن بر این باور است که اقدامات اجباری و سیاست های متوازن کنونی ایالات متحده در سال 2028 با پایان دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ منقضی می شود و ایالات متحده.

دولت یک استراتژی بلندمدت ایجاد نکرده است. چه سیاست های ایالات متحده پس از سال 2028 در مسیر فعلی باقی بماند، در حال حاضر واشنگتن مایل است به انجام هر کاری که لازم است برای کاهش نفوذ چین در منطقه ادامه دهد. این بدان معناست که دولت شی جین پینگ به احتمال زیاد حداقل تا سال 2028 و احتمالا پس از آن در منطقه با افزایش فشار در منطقه مواجه خواهد شد. نکته مهم این است که بایدن در طول آخرین دولت دموکرات، سیاست خارجی را نیز با هدف کاهش نفوذ چین در منطقه اجرا کرد. و در حال حاضر تلاش های دو حزبی در ایالات متحده وجود دارد.

توسعه یک رویکرد بلندمدت پس از سال 2028 برای مقابله با چالش های ناشی از نفوذ چین در منطقه. بدون شک این پانوراما چین را در دوراهی قرار می دهد. این کشور باید تصمیم بگیرد که آیا با ابزارهای قوی تر و قوی تر، از جمله همکاری عمیق تر با متحدان منطقه ای خود، با اقدامات ایالات متحده علیه منافع خود در منطقه مقابله کند یا خیر.

یا، می‌تواند منفعلانه عمل کند و منتظر پایان دولت ترامپ باشد - و خطر قضاوت نادرست از استحکام احساسات گسترده‌تر واشنگتن در مورد چین را داشته باشد. مهم نیست که چین چه گزینه‌ای را انتخاب کند، تقریبا مطمئن به نظر می‌رسد که ایالات متحده به رهبری ترامپ یا هر رئیس‌جمهوری آینده، به اجرای استراتژی با هدف کاهش نفوذ چین در آمریکای لاتین و دریای کارائیب حداقل تا یک دهه آینده ادامه خواهد داد. رقابت بزرگ قدرت اینجاست که بماند.

در نهایت، پکن متوجه شده است که ظهور مسالمت‌آمیز آن که قبلا تبلیغ می‌شد، چالش‌های جدیدی را ارائه می‌کند، حداقل در LAC، منطقه تاریخی نفوذ آمریکا.