نوع متفاوتی از درام - بازیگرانی که از طریق صدا تصاویر می سازند

این گروه در حال نوشتن نمایشنامه ای هستند که در سال 2028 برای تماشاگران اجرا خواهند کرد

یک جعبه شن، یک مشت برگ و یک در مینیاتوری ممکن است مانند مواد تشکیل دهنده یک درام روز عروسی به نظر نرسد.

اما در اتاقی پر از افرادی که با صداها آزمایش می کنند، آنها به زنده کردن یک دنیا کمک می کنند.

برای گروهی از افراد نابینا و کم بینا، یک کارگاه نمایشی مبتنی بر صوتی به آنها این فرصت را می‌دهد تا عملکرد را بدون تکیه بر نشانه‌های بصری بررسی کنند.

در عوض، آنها از صدا برای خلق شخصیت‌ها، تنظیمات و داستان‌ها استفاده می‌کنند و تصویری را در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنند بدون اینکه حتی یک تصویر را به آنها نشان دهند.

هلن کندی برای پیدا کردن گروه های نمایشی آماتور برای پیوستن به آن تلاش کرده است

این گروه در حال نوشتن نمایشنامه‌ای هستند که در آن یک عروس ژولیده در روز عروسی‌اش در کنار خانواده‌ای از شخصیت‌های خوش‌نیت اما هرج‌ومرج حضور دارد.

هلن کندی با بازی عروس، به نام نوالا با هولا، هرگز فرصت انجام این کار را در کلوپ های نمایشی رایج پیدا نکرد.

من عاشق [درام آماتور] هستم، اما بسیاری از باشگاه‌ها من را در گروه نمی‌خواهند، زیرا می‌ترسند از صحنه بیفتم.

"از آنجایی که تمام زندگی من بی چشم است و [این] تماما مبتنی بر صدا است، این فقط برای من عالی است."

کندی یکی از تعدادی از افرادی است که در این کارگاه که بخشی از پروژه دو ساله سازمان Sightless Cinema است، شرکت می کند.

سینمای بدون تصویر می آفریند، با افرادی که نابینا و کم بینا هستند از صدا برای گفتن داستان و زنده کردن آنها استفاده می کنند.

جیم مسترسون می‌گوید این جلسات به او اجازه داد پس از دهه‌ها دوری از صحنه، دوباره به درام بازگردد

آزمایش گروهی با وسایلی از جمله یک ماشین بادی و یک درب فولی - یک در مینیاتوری با چفتی که برای جلوه‌های صوتی استفاده می‌شود - و همچنین مواد مختلفی مانند پلاستیک و برگ.

کندی می‌گوید: «وقتی نشانه‌های بصری ندارید و مجبور هستید به نشانه‌های خود گوش دهید، بسیار مشکل است، اما واقعا سرگرم‌کننده است».

یکی دیگر از شرکت کنندگان، جیم مسترسون از بلفاست، بینایی خود را پس از حمله در زمانی که جوانتر بود از دست داد.

او از دوران دبیرستان در نمایشنامه شرکت نکرده است.

"خوب است که دوباره به آن بازگردم، اما متفاوت است: بعد می‌توانستم ببینم... حالا کاملا نابینا شده‌ام."

آزمایش با صداها چیزی است که گرت اسمیت از آن لذت برده است.

«[هنرهای نمایشی] راهی برای ابراز وجود... و من مطمئنا احساس می‌کنم که ناتوانی‌ها نباید مانع شما از انجام این کار شوند.

این موضوع خیلی به معلولیت مربوط نمی شود، بلکه به این موضوع می پردازد که معلولیت می تواند شما را قادر به انجام آن کند.»

دوروتی لیمن (چپ)، اندرو مک براید (وسط) و داون هاپر از خلاقیت با هم لذت برده‌اند.

برای دوروتی لیمن، این تجربه فرصتی برای کشف کارهایی است که می تواند انجام دهد.

او هرگز تصور نمی کرد که بتواند به شیوه ای که دارد بداهه نوازی کند - و از طریق گروه دوستان جدیدی پیدا کرده است.

"این واقعا سرگرم کننده بود و من آن را برای دنیا از دست نمی دادم."

اندرو مک براید هنر تولید صدا را دوست دارد و می خواست در آن شرکت کند.

او در اجراهای دراماتیک دیگری شرکت می کند و عادت دارد در مقابل تماشاچیان اجرا کند - اما بداهه نوازی برای او «کاملا جدید» و «کمی وحشتناک» است.

داون هاپر می‌گوید درام در خون او وجود دارد و چیزی که قبل از اینکه بینایی خود را از دست بدهد دوست داشت در آن شرکت کند.

او می‌گوید سینمای بی‌دید یعنی «تلاش برای ترسیم تصویری در ذهن مردم» بدون اینکه مخاطب بتواند ببیند چه اتفاقی دارد می‌افتد.

او اضافه می کند که یادگیری در مورد ابزارها و تکنیک های مختلف واقعا آموزشی بوده است.

هاپر می‌گوید درگیر شدن در هنر برای کسانی که از دست دادن بینایی دارند، می‌تواند دشوار باشد، زیرا بیشتر آن بصری است.

«این فرصتی است برای شکستن برخی از این موانع دوباره.

"فقط به این دلیل که شما از دست دادن بینایی دارید، [این] به این معنی نیست که نمی توانید در هنر شرکت کنید."

سیاران تیلور گفت این جلسات مردم را گرد هم آورده است

فیلیپ چونگ در ابتدا مطمئن نبود که چه چیزی را باید انتظار داشت - اما فکر می کرد که "کمی خنده دار [و] حداقل خنده خواهد بود".

برای او، تجربه "آن و خیلی چیزهای دیگر" بوده است.

او می گوید این کارگاه به او کمک کرد تا روی پای خود فکر کند و انواع درام را تجربه کند.

این پروژه با اجرا در سال 2028 به اوج خود می رسد، زمانی که تماشاگران در آزمایشگاه سارک سونیک دانشگاه کوئینز بلفاست چشم بند خواهند داشت.

سیاران تیلور، که این کارگاه را اداره می‌کند، می‌گوید که این کارگاه تکنیک‌های تئاتر، صدا و درام رادیویی را گرد هم می‌آورد - و به مردم دلیلی می‌دهد تا بیرون بروند و یکدیگر را ملاقات کنند.

"بزرگترین چیز این است که جامعه نابینایان و جامعه بینا برای این اجراها گرد هم می آیند، که جشن واقعی خلاقیت است."

Sightless Cinema همچنین با دانشگاه کوئینز و مؤسسه ملی سلطنتی افراد نابینا (RNIB) همکاری کرده است که به جذب شرکت کنندگان کمک کرد.

"راه طولانی برای رفتن به یک فیلم" - دختر نابینا 140 مایل را برای سفر سینمایی طی می کند

"من یک ببر که در خیابان راه می رفت توهم زدم" - وضعیت بینایی که با زوال عقل اشتباه گرفته می شود

"حالا بالاخره می دانم دخترم این دنیا را چگونه می بیند"