نویسنده بیوگرافی جدید می گوید فرانک کاپرا تیره تر از آنچه فکر می کنید بود

سام واسون، یکی از تاریخ‌دانان و زندگی‌نامه‌نویسان برجسته هالیوود، کتاب‌های جستجوگری درباره زندگی و آثار فرانسیس فورد کاپولا، پل مازورسکی، بلیک ادواردز و رومن پولانسکی منتشر کرده است. اکنون، با فرانک کاپرا، که در 27 اکتبر منتشر می‌شود، او یک فیلم 752 صفحه‌ای را به نمایش می‌گذارد که قوس و هنر فیلم‌سازی را روایت می‌کند که نام خانوادگی‌اش کوتاه‌نویسی صفت برای داستان‌گویی صمیمانه و انسان‌گرایانه آمریکایی است.

واسون می‌گوید: «ما در حال حاضر از آمریکا ناراحت هستیم - از رهبری، ایده‌آل‌ها، پایین‌تر از تجربه فیلم - و کاپرا نشان‌دهنده این چیزها در هنگام کار است و به ما نشان می‌دهد که چرا به آنها نیاز داریم. یک راه دیگر برای گفتن این است که او کارگردان آمریکایی است که داستان خودش یک داستان سربه‌فرهنگ مهاجر است، با تمام تاریکی‌هایی که به همراه دارد.» داستان های مرتبط تلویزیون شان دورکین، A24 با رمان چاد هارباخ «هنر فیلدینگ» و دنباله آن «روشنایی» برای فیلم های تلویزیونی (اختصاصی) تطبیق داده می شود.

کاپرا که سه جایزه اسکار بهترین کارگردانی را از آن خود کرد، بیشتر به خاطر فیلم کلاسیک تعطیلات It's a Wonderful Life، همراه با It ​​Happened One Night، Mr. Deeds Goes to Town و Mr. Smith Goes to Washington - به علاوه مجموعه چرایی ما برای ارتش ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم، شناخته شده است. امروزه، کار کاپرا اغلب به دلیل شمالتز درک شده آن نادیده گرفته می شود. اما Wasson فکر می‌کند که این موضوع را از دست می‌دهد: "به اصطلاح "Capra-corn"، ظاهری بودن فیلم‌ها؟ هیچ فایده‌ای در آن وجود ندارد. این فیلم‌ها تاریک و پیروزمندانه هستند. باید در مورد ایده پایان خوش، چیزی که ما طرح کرده‌ایم، شرم وجود داشته باشد.

چرا ما اینقدر مقصریم؟»

زندگی‌نامه واسون از کاپرای تلاش‌گر، از دهکده‌ای سیسیلی گرفته تا شرق لس‌آنجلس تا کلمبیا پیکچرز و فراتر از آن، سفری همهجانبه در هالیوود اولیه و عصر طلایی است، با طرح‌هایی رنگارنگ از همه چیز، از پشت‌پوش مک سنت تا اتاق غذاخوری چیسن. در مرکز آن یک داستان‌سرای بزرگ‌تر از زندگی وجود دارد که استعدادش این بود که بداند مخاطبان چیزی جز داستان‌های به خوبی گفته‌شده و بزرگ‌تر از زندگی دوست ندارند. واسون توضیح می‌دهد: «او خود اسطوره‌سازی کرد، اما خود اسطوره‌شناسی او نیز صادق بود.

این کتاب همچنین به عنوان پاسخی جبران‌کننده به زندگی‌نامه بسیار انتقادی کاپرای جوزف مک‌براید، فاجعه موفقیت، عمل می‌کند که در سال 1992، یک سال پس از مرگ کارگردان منتشر شد. آن رساله زندگی کاپرا را از بین برد، و ریاکاری های شخصی و حرفه ای او را برجسته کرد، با تمرکز بر رفتار خودخواهانه او در طول ترساندن سرخ، به هزینه همکارانش در صنعت.

واسون می‌گوید: «درمانگران در مورد سلامت روان به عنوان یکپارچگی صحبت می‌کنند، و خوب را با بد نگه می‌دارند: شما کامل نیستید اما بد هم نیستید. "جوزف مک براید چیزهای بسیار دردناکی را در مورد کاپرا کشف کرد که درست است، و این به کلیت دیدگاه او در مورد این مرد تبدیل شد. حدس من این است که او از چیزی که کشف کرده بود که همه چیز را رنگ آمیزی می کند بسیار آسیب دیده و بسیار عصبانی بود. این کتاب بی وقفه پیگرد قانونی دارد، به گونه ای که دیدگاهی را نسبت به ماهیت انسان دعوت می کند که من آن را به اشتراک نمی گذارم."

واسون خاطرنشان می کند که کاپرا به جز چند ویژگی استیون اسپیلبرگ، با استناد به «برخورد نزدیک از نوع سوم» و «ای. فرازمینی - "و حتی پس از آن، یک به یک نیست." او به چراغ‌های جمعه شب تحسین‌شده تلویزیون به‌عنوان یک پیوند نادر امروزی اشاره می‌کند: «منظره‌ای گرم از بشریت داشت که در تاریکی هدایت می‌شد.» واسون ادامه می دهد: "ما دیگر به سینما نمی رویم تا مردم را ببینیم. ما به سینما می رویم تا تماشایی را ببینیم. تماشای کاپرا درباره نگاه کردن مردم به مردم است - نگاه کردن به درون افراد."