نویسنده رز جورج به اعماق تاریک صنعت ماهیگیری شیرجه می زند

صنعت ماهیگیری جهانی با مشکلاتی مواجه است. صید بی رویه همچنان یک تهدید جدی است، در حالی که تولید و مصرف به سطوح بی سابقه ای افزایش یافته است. ماهیگیری غیرقانونی، گزارش نشده و غیرقانونی همچنان به رشد خود ادامه می دهد و در نتیجه اکوسیستم های دریایی را مختل می کند و تلاش ها برای مدیریت پایدار اقیانوس های ما. در تمام این مدت، تغییرات آب و هوایی دریاها را گرم می کند، جمعیت دریایی را تغییر می دهد و اندازه بدن ماهی را کوچک می کند.

در میان همین پس‌زمینه است که رز جورج، روزنامه‌نگار و نویسنده «هر آخرین ماهی: شیرجه‌ای عمیق به دنیای ماهی‌ها و ماهیگیری» (Granta Books، 2025) نوشت. جورج قبلا کتابی برنده جایزه در مورد صنعت کشتیرانی نوشته بود، "دریای اعماق و رفت و آمد خارجی: درون کشتیرانی، صنعت نامرئی که 90٪ از همه چیز را برای شما به ارمغان می آورد" (Granta Books، 2013) و از مسائل مهمی که صنعت ماهیگیری با آن مواجه است آگاه تر شده بود.

برای این کتاب، او در سراسر قاره‌ها سفر کرد، به کشتی‌های ترال، ماهی‌گیران و آبزی‌پروران (پروران ماهی) پیوست تا در مورد مشکلاتی که با آن‌ها روبرو هستند بیشتر بیاموزد، در حالی که با دانشمندان به هوش و رفاه ماهی‌ها پرداخت. در نهایت، جورج همچنین برخی از جنایاتی را که در دریا رخ می دهد، از جمله برده داری و قتل، فاش می کند، همانطور که او در این مصاحبه درباره کتاب به Live Science می گوید. او گفت: "شما نمی توانید پلیس دریا را کنترل کنید، دریا خیلی بزرگ است."

«هر آخرین ماهی» در فهرست کوتاه جایزه کتاب علمی تریودی انجمن سلطنتی 2026 قرار گرفته است.

هانا آزبورن: شما گیاهخواری هستید که به بیماری حرکت بد مبتلا می شوید. چه چیزی باعث شد که بخواهید کتابی در مورد صنعت ماهیگیری بنویسید؟

رز جورج: وقتی کتاب حمل و نقل خود را نوشتم، در مورد نحوه عملکرد صنعت کشتیرانی تردید زیادی داشتم. اما هر وقت با کشتی‌رانی صحبت می‌کردم، می‌گفتند: "خب، اگر فکر می‌کنید ما بد هستیم، باید به ماهیگیری نگاه کنید." و حق داشتند. ماهیگیری بسیار پیچیده تر و گیج کننده تر و از بسیاری جهات یک صنعت دشوار است.

یکی از محرک‌های بزرگ دیگر این بود که وقتی تحقیقات اولیه‌ام را انجام می‌دادم، دو چیز مرا تحت تأثیر قرار داد. یکی این بود که برای اولین بار در تاریخ، ما بیشتر از ماهی های شکار شده، ماهی های پرورشی می خوریم. ما از شکارچی-گردآورنده به کشاورز مستقر تبدیل شده ایم، هرچند در این مورد، ماهی است. همه آمارهای وحشتناکی در مورد تعداد ذخایر ماهی که بیش از حد صید شده اند و کاهش یافته و تحت فشار هستند وجود دارد. مردم به نوعی این را می‌دانند، و من فکر می‌کنم آن‌ها به نوعی آن را کنار می‌گذارند - بسیار سخت است که آنها را در مورد این واقعیت که اقیانوس در چنین وضعیت وحشتناکی قرار دارد، مشتاق کنیم.

یکی از چیزهایی که واقعا من را مجذوب خود کرد، تحقیق در مورد توانایی های ماهی و احساسات ماهی بود. من قطعا می‌خواستم این کتاب فقط در مورد ماهیگیری نباشد، بلکه در مورد ماهی‌ها، موجودات، حیوانات باشد. چون فکر نمی کنم آنها را حیوان بدانیم. بیشتر مردم حیوانات را به عنوان چیزهای پشمالو و بامزه ای تصور می کنند که می توانند با آنها همدردی کنند یا با آنها همدردی کنند، در حالی که منظورم این است که ساموئل کولریج با ماهی ها همدردی می کند آنها را "چیزهای لزج در آب" می نامد. و، می دانید، آنها لزج نیستند، اما من هنوز فکر می کنم که این یک نگرش قاطع [در میان مردم] است.

در حدود 20 سال گذشته، [دانشمندان] به توانایی های آنها در واقع نگاه کرده اند. آنها در یک محیط بسیار پیچیده زندگی می کنند. آنها باید توانایی های پیچیده ای داشته باشند. من کاملا تحقیق را دوست داشتم. در یک مطالعه، دانشمندان ماهی قرمز را در یک آکواریوم هدایت کردند. آجیل بود اما جذاب.

می خواستم به صنعت نگاه کنم و به حیوانات نگاه کنم. من می خواستم آن را بیش از یک چیز مرده در بشقاب بسازم. و امیدوارم این کار را کرده باشم.

HO: شما برای این کتاب به جاهای زیادی سفر کردید. آیا موضوعات مشترکی در بین ماهیگیران از سراسر جهان وجود داشت؟ و اگر چنین است، آنها از نظر مشکلات، اخلاق کاری و چیزهایی که باید با آن دست و پنجه نرم کنند چه بودند؟

RG: من در نروژ ماهیگیری نرفتم، اما به مزارع ماهی قزل آلا رفتم، که کاملا متفاوت است. اما می توانم بگویم که این حس وجود دارد که این یک حرفه منحصر به فرد است. این یک حرفه خطرناک است زیرا شما در یک عنصر خطرناک قرار دارید و هر کشتی ممکن است غرق شود، صرف نظر از اندازه.

مردم می میرند و مردم مجروح می شوند. اگر یک کشتی ماهیگیری بزرگ با وینچ و زنجیر و همه چیز تحت تنش باشد، همه ماشین آلات سنگین وجود دارد. و البته تصادفات هم اتفاق می افتد. صنعت ماهیگیری در برخی از نقاط جهان بسیار ایمن تر شده است، اما هنوز هم خطرناک است.

برای مثال، بیایید ماهیگیران قایق کوچکی را که با آنها در انگلستان برای ماهیگیری رفتم و ماهیگیران سنگالی مقایسه کنیم. شباهت های زیادی در این که غرور در کاری که انجام می دهند و احساس محاصره شدن وجود دارد. قطعا در سنگال، از این نظر که بسیاری از ماهی های آنها به تازگی توسط کشورهای اروپایی و کشورهای دیگر دزدیده شده و در کشورهای اروپایی به پودر ماهی تبدیل شده است، بسیار مشخص است. در سنگال، ساردینلا - انواع ساردین - یک ماهی اصلی است و دیگر وجود ندارد. اتفاقی که می افتد این است که، هر چه بیشتر ماهیگیری کنید، تمایل بیشتری به ماهیگیری دارید، ماهی های کوچکتر می شوند. پس ماهی میگیری

شما در نهایت به ماهیگیری ماهی های جوان می پردازید. و البته، شما ماهی ندارید که بزرگ شوید.

من فکر می کنم که غرب آفریقا، به طور کلی، مورد بسیار غم انگیزی از نحوه عملکرد صنعت ماهیگیری است، زیرا به سختی هیچ یک از آن غیرقانونی است. در سنگال، دولت تمام مجوزها را به تراول‌های چینی و تراول‌های اسپانیایی فروخت. بسیاری از مشکلات مربوط به صید قانونی است.

قایق های ماهیگیری در ساحلی در سنگال، جایی که بسیاری از ماهی های صید شده به کشورهای دیگر ختم می شود. (اعتبار تصویر: Anadolu/Getty Images) رکس از صید ماهی قزل آلا وحشی منع شد و فصل ماهیگیری او نیز محدود شد. [ یادداشت ویرایشگر: رکس هریسون یک ماهیگیر در مقیاس کوچک در انگلستان است که جورج برای کتاب با او وقت گذراند. ] آنها قطعا احساس می کنند که در کاغذبازی غرق شده اند. من فکر می کنم که آن را به یک صنعت بسیار دفاعی تبدیل کرده است، به ویژه در بریتانیا، زیرا این صنعت بسیار کوچک است. صنعت بیسکویت بزرگتر است.

با این حال ماهیگیری این نوع مکان فرهنگی عظیم دارد که واقعا یک چیز نوستالژیک است. یک صنعت وجود دارد، اما چیزی شبیه به آن نیست و تعداد ماهیگیران بسیار کمتر است. مردان جوان نمی خواهند به ماهیگیری بروند. زنان جوان نمی خواهند به ماهیگیری بروند.

این احساس محاصره وجود دارد، اما هنوز به این واقعیت که آنها این فعالیت را انجام می دهند، افتخار می کند که منحصر به فرد است. آنها آخرین شکارچیان هستند، واقعا.

HO: فکر می‌کنید بزرگترین قطع ارتباط بین مقررات و واقعیت بودن در قایق چیست؟

RG: صنعت ماهیگیری بسیار پیچیده است. این می تواند به معنای یک قایق چوبی 1 متری بدون موتور یا یکی از تراول های عظیم باشد. این همه صنعت ماهیگیری است. اما به طور معمول، در کل، آنچه صنعت ماهیگیری به آن نیاز دارد، نظارت بیشتر و بهتر است.

شما نمی توانید یک کشتی را در دریا نظارت کنید. باید خود گزارش شود. پس در دریا چه می گذرد؟ تنها چیزی که داریم ناظران ماهیگیری است که کار بسیار خطرناکی انجام می دهند. فکر می‌کنم فقط ۲ درصد از ناوگان ماهیگیری یک ناظر در کشتی دارد. برخی از ذخایر ماهی وجود دارند که میزان ناظران بسیار بهتر و بالاتری دارند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، آلاسکا - سواحل اقیانوس آرام - دارای یک سیستم ناظر بسیار خوب است. [ یادداشت سردبیر: ناظران ماهیگیری متخصصان مستقلی هستند که برای نظارت بر انطباق و مقررات با کشتی های تجاری سفر می کنند. ]

اما سپس به اریتارا [آاتی کایروا]، ناظر ماهیگیری از کیریباتی که کاملا آشکارا به قتل رسیده است، نگاه می کنید. ناظران بسیاری از آن قایق های ماهی تن در اقیانوس آرام هستند. اما به طور معمول، زمانی که یک ناظر ماهیگیری مفقود می شود یا مجروح می شود یا می میرد، اتفاقی می افتد این است که این گزارش های پزشکی قانونی را دریافت می کنید که می گوید همه آنها بر اثر فشار خون مرده اند - مثل این است که این یک اپیدمی در آن پایین است. اما آنها تنها چیزی هستند که ما داریم - ناظران ماهیگیری - زیرا هنوز هیچ نظارت الکترونیکی از راه دور وجود ندارد. این خیلی بهتر خواهد بود. من فکر می کنم آنچه ما نیاز داریم داده های بیشتری است.

اما باز هم، شما به کسی نیاز دارید که داده ها را پردازش کند، و به راهی برای ارسال دقیق داده ها نیاز دارید. خود گزارش دهی محدودیت های خود را به عنوان یک ابزار نظارتی قوی دارد.

به همین دلیل است که ممکن است متوجه شوید ماهی‌ای که می‌خورید آن چیزی نیست که فکر می‌کنید، زیرا فرصت‌های زیادی برای مبادله وجود دارد. یک ماهیگیر ممکن است به سهمیه خود در یک ذخایر خاص از ماهی رسیده باشد. فرصت های زیادی وجود دارد، به خصوص زمانی که وارد ماهیگیری غیرقانونی می شوید. شما چیزی به نام حمل و نقل را دریافت می کنید، که دو کشتی ماهیگیری در حال تبادل صید در دریا هستند.

ما باید دست از برداشتن همه چیز از اقیانوس برداریم و فرض کنیم که انعام بی نهایتی دارد، زیرا به وضوح اینطور نیست.

رز جورج

HO: شما فقط ناظران را لمس کردید، و داستان های وحشتناکی در کتاب وجود دارد. در حین تحقیق و نگارش کتاب چه چیزی برای شما تکان دهنده تر بود؟

RG: چیزی که من را بیش از همه شوکه کرد ملاقات با چهار غنائی بود که با یک اسکالپر مشغول به کار شده بودند، زیرا فکر می کردند انگلستان معتبر است و همه چیز در سطح بالاست. تمام آموزش های ایمنی آنها انجام شده بود. سپس آنها روی این اسکالپر کار کردند و این فقط یک نمایش ترسناک بود. این یک اسکالپر بود که در منطقه EEZ انگلستان کار می کرد. [یادداشت سردبیر: EEZ یا منطقه انحصاری اقتصادی، منطقه ای بین 14 تا 230 مایل (22.5 تا 370 کیلومتر) از سواحل یک کشور است که می توان برای منابع دریایی آن کاوش کرد]. هرگز در دریاهای آزاد نبود.

همیشه خارج از بریتانیا بود، و با این حال با این مردان رفتار وحشتناکی می شد.

این یک شرکت خاص است که به عنوان سرکش شناخته شده است و تا حدودی تحت پیگرد قانونی قرار گرفته است. چیزی که در آن زمان به وجود آمد - و آنچه فدراسیون بین‌المللی کارگران حمل و نقل در آن زمان تاکید کرد - این بود که این موارد در حال آشکار شدن بودند و بسیاری از کشتی‌های ماهیگیری از آنچه ویزای انتقالی نامیده می‌شد استفاده می‌کردند.

معنای اصلی آن این است که اگر در کشتی کار می‌کنید و به یک کشور سفر می‌کنید اما بلافاصله سوار کشتی خود می‌شوید، ویزای حمل‌ونقل دریافت می‌کنید. از آنجا که [خدمه] در این ویزا هستند، آنها واقعا نمی توانند به ساحل بیایند. آنها اساسا در قایق های خود زندانی بودند. و این در انگلستان است.

تعداد زیادی اپراتور کاملا خوب در دریاها وجود دارد. اما اگر می خواهید یک جنایتکار باشید، جای بهتری برای انجام آن وجود ندارد. این یک مشکل است. شما نمی توانید پلیس دریا; خیلی بزرگ است

HO: از طرف دیگر، شما زمان زیادی را با ماهیگیران سپری کردید. تکان دهنده ترین داستان برای شما چه بود؟

RG: من واقعا داستان رکس برای نجات پرندگان را دوست داشتم. رکس شبیه یک وایکینگ است. او خیلی پسر خوبی است، اما کاملا عجیب و غریب است. او 40 سال در خلیج فیلی [در سواحل شرقی بریتانیا] ماهیگیری کرده بود و تازه پذیرفته بود که صید جانبی مشکل بزرگی در ماهیگیری است. هنگامی که یک گونه را می گیرید، اغلب مجبورید گونه های دیگر را نیز شکار کنید. و اغلب آنها فقط دوباره در آب فرو می روند و زنده نمی مانند. این فقط یک ذبح بی مورد است.

اما مشکل دیگر صید جانبی پرندگان دریایی است، زیرا واضح است که پرندگان دریایی ماهی را می خواهند. فیلی درست در کنار صخره های بمپتون است، که یک ذخیره گاه RSPB [انجمن سلطنتی برای حفاظت از پرندگان] است که به خاطر پافین هایش بسیار معروف است، اما همچنین دارای گیلاموت ها و کیتی واک ها و انواع مختلفی است. رکس واقعا به این میزان مرگ و میر پرندگان دریایی در تور خود دچار شده بود. سپس، این دوستی زیبا بین او و این مرد از BirdLife International، روری [کرافورد] بوجود آمد.

روری آمدن را به خاطر می‌آورد، و رکس و همه ماهیگیران هم‌چنان با دست‌های روی هم ایستاده‌اند، که به نوعی معمولی است. اما آنها موفق شدند با هم دوست شوند. و چون رکس به روری احترام می‌گذاشت، و روری به رکس احترام می‌گذاشت، رکس تورهایش را به رشته‌ای تیره‌تر تغییر داد تا پرندگان آن‌ها را واضح‌تر ببینند، و طراحی آنها را تغییر داد تا گرفتار نشوند. این امر باعث کاهش 90 درصدی صید جانبی پرندگان در خلیج فیلی شد. این فقط فوق العاده است.

من [همچنین] واقعا از این واقعیت خوشم آمد که کاپیتان تام مک کلور [یک کشتی ترال از شهرستان کورنوال انگلیس] و من موفق شدیم با هم دوست باشیم، حتی اگر در مورد کشتی ترال کفی بسیار اختلاف نظر داشته باشیم، و همیشه خواهیم داشت. من فکر می کنم این یک روش ماهیگیری وحشتناک است، اما لازم نیست مخالف باشید. او هنوز هم مرا با کشتی خود دعوت می کند، اما با توجه به اینکه دفعه قبل در آن مریض بودم، فکر نمی کنم به این زودی ها این کار را انجام دهم. اما این پیشنهاد وجود دارد، که خوب است.

انحصاری Live Science Pro

تغییرات آب و هوایی تعداد روزهای بیش از 105 درجه فارنهایت را در ایالات متحده سه برابر خواهد کرد. اثرات بهداشتی وخیم خواهد بود.

یک محقق سطح دریا توضیح می دهد که چرا سیل یک بار در قرن می تواند به یک امر عادی تبدیل شود: "این به طور ناگهانی بر زندگی روزمره شما تأثیر می گذارد"

"این کیفیت زندگی واقعا ضعیف است": دریای سالتون کالیفرنیا که زمانی "معجزه در بیابان" بود، اکنون گرد و غبار سمی را بر روی جوامع آسیب پذیر پخش می کند.

HO: من داستان لیلیان بیلوکا و هر کاری را که او برای بهبود استانداردهای ایمنی ماهیگیران در دهه 70 و 80 انجام داد بسیار دوست داشتم. آیا فکر می کنید که ایمنی به اندازه کافی بهبود یافته است یا هنوز راه زیادی در پیش است؟

RG: قطعا بسیار بهبود یافته است. لیلیان بیلوکا فقط یک زن فوق العاده بود - یک قهرمان طبقه کارگر. او یک زن ماهی بود، در یک کارخانه فرآوری ماهی کار می کرد، و آن زمان بسیار بدی بود. در سال 1968، سه تراول پر از کشتی با تنها یک بازمانده - حدود 50 یا 60 مرد از یک شهر کشته شدند.

شهر بسیار نزدیکی بود. لیلیان به این مبارز شگفت انگیز تبدیل شد. آنها در نهایت برای دیدار با وزرا به لندن رفتند و این مجموعه اقدامات فقط به دلیل تبلیغات و خجالت وزرا با سرعت شگفت انگیزی انجام شد.

اما او باید با چنین خصومت عظیمی روبرو می شد. صنعت کشتی‌رانی از او متنفر بود. صاحبان تراول‌ها - مشوق آنها بدیهی است که هرچه بیشتر ماهی بگیرند - بنابراین قایق‌های خود را در عمیق‌ترین زمستان به آب‌های واقعا ناامن ایسلند می‌فرستند. به طرز مضحکی ناامن بود و در آن زمان، قایق ها اپراتور رادیویی نداشتند. هیچ کشتی پزشکی در آن نزدیکی وجود نداشت. هیچ کمکی نبود و فقط پایین رفتند.

از آن زمان تاکنون اقدامات زیادی صورت گرفته است، اما هنوز مشکلات جدی وجود دارد.

HO: کتاب در مورد وضعیت اقیانوس‌ها، صنعت، چیزهایی که در دریا اتفاق می‌افتد، مطالب تلخ زیادی در کتاب وجود دارد و به نظر نمی‌رسد تغییرات وحشتناکی در افق وجود داشته باشد. آیا نشانه‌هایی از امید یا نشانه‌هایی مبنی بر اینکه ممکن است شرایطی تغییر کند که صنعت ماهیگیری را پایدارتر و مخرب‌تر می‌کند، مشاهده کردید؟

RG: بله و نه. منظورم این است که اگر چیزی در مورد ماهیگیری بیاموزید، فکر نمی‌کنم خوش‌بینانه از آن دور شوید. اما پس از آن افرادی هستند که در مورد ماهیگیری متخصص مطلق هستند و کمی خوش بینی پیدا می کنند، بنابراین ما باید از آن درس بگیریم.

یکی از بزرگترین قوانین زیست محیطی که در سال گذشته تصویب شد، معاهده جهانی اقیانوس بود که شگفت‌انگیز و حیرت‌انگیز بود و همه سازمان‌های غیردولتی اعلامیه‌های مطبوعاتی را با علامت تعجب انجام می‌دادند. همه آنها کاملا خوشحال بودند. دلیل مهم این است که اکثر قوانین بین المللی بر اساس اجماع عمل می کنند. بنابراین شما باید منتظر بمانید تا 180 کشور به توافق برسند، به همین دلیل است که سازمان بین المللی دریانوردی بسیار کند عمل می کند، زیرا بر اساس اجماع عمل می کند. معاهده جهانی اقیانوس اینطور نیست، بنابراین کشورها می توانند بخش هایی از دریاهای آزاد را که می خواهند از آنها محافظت شود، نامزد کنند.

این می تواند بسیار انعطاف پذیرتر، بسیار زیرک تر باشد و می تواند از دریاهای آزاد محافظت کند.

نکته منفی این است که تنها 10 درصد از ماهیگیری در دریاهای آزاد اتفاق می افتد. بنابراین، اگرچه ما باید تا حد امکان از اقیانوس محافظت کنیم، ممکن است مشکل اصلی اینجا نباشد، اما شروع بسیار خوبی است.

چیز دیگری که به من امیدواری داد این است که ... بسیار چشمگیر است که اقیانوس چقدر سریع می تواند در صورت فرصت بازیابی شود. هنگامی که مناطق ممنوعه ایجاد شده است ... آنها شگفت آور هستند زیرا حیات دریایی خیلی سریع بهبود می یابد.

همچنین، منبسط می شود زیرا بدیهی است که ماهی ها حرکت می کنند. جمعیت بهبود می یابند. حرکت می کنند؛ چیزها رشد می کنند این یک موقعیت برد-برد است فقط برای محافظت از جیب های کوچک اقیانوس و مشاهده آن که اثر محافظتی گسترش می یابد. اما برای انجام این کار، ما باید همه چیز را از اقیانوس نگیریم و فرض کنیم که انعام بی‌نهایتی دارد، زیرا به وضوح اینطور نیست.

این مصاحبه برای وضوح، فشرده و کمی ویرایش شده است.

به ما در بهبود Live Science Pro کمک کنید: ما همیشه در تلاش هستیم تا محتوای خود را بهتر کنیم. نظرات خود را در مورد Pro در اینجا برای ما بگذارید.

کتاب های خاکستری هر آخرین ماهی: شیرجه عمیق به هر کاری که آنها برای ما انجام می دهند و ما برای آنها انجام می دهیم

در Every Last Fish، رز جورج با کاوش در صنایع وسیعی که از اشتهای ما برای چوب ماهی و همبرگر ماهی قزل آلا حمایت می کند، و تجارت غیرقانونی عظیم ماهیگیری که رویه ها و استانداردهای آن نظارت نشده و اغلب خطرناک هستند، به این سؤالات می پردازد. او با سفر به اعماق اقیانوس و بازگشت، ماشینکاری این سیستم غذایی 200 میلیارد دلاری را بررسی می کند - سیستمی که حتی با ناپدید شدن جمعیت ماهی ها به سرعت در حال رشد است.