نکات برجسته از نان تست ها در گالا بعدی TIME100 2026

گروهی برجسته از هنرمندان، مبتکران، سیاستمداران، ورزشکاران و غیره در 29 اکتبر در جشنی در منهتن گرد هم آمدند تا فهرست بعدی TIME100 2026 را جشن بگیرند.

این شب شامل اجرای ری خواننده نامزد جایزه گرمی بود که تک آهنگ های موفق اخیرش، از جمله «شوهر من کجاست!» پس از بیش از یک دهه موسیقی، او را به ستاره تبدیل کرده است.

این شب همچنین فضایی را برای افتخارآفرینان فراهم کرد تا از آنچه به آنها امید می‌دهد به آینده و چه کسی به آنها در رسیدن به موفقیت کمک می‌کند، نان بگویند. در میان کسانی که صحبت کردند عبارت بودند از تایریس ماکسی، نگهبان فیلادلفیا 76ers، هیمش پاتل بازیگر، الکس وارن خواننده، ترانه سرا و خالق محتوا، واویرا نجیرو، بنیانگذار Food4Education، و اشلی پادیلا، ستاره Saturday Night Live.

تایرس ماکسی اولین نان تست شب را ارائه کرد و سخنان خود را با شناخت سایر برگزیدگان TIME100 Next در 2026 آغاز کرد.

ماکسی گفت: «برای من، فقط یک افتخار است که در بین همه شما هستم و می‌توانم امروز صحبت کنم. صادقانه بگویم، آنچه به من انگیزه می‌دهد، شما هستید.

ماکسی شعاری را به اشتراک گذاشت که از زمان کودکی سعی کرده از آن پیروی کند: "هر روز 1٪ بهتر شدن". او افزود که پدرش او را تشویق کرد که "آسمان حد است."

ماکسی در ادامه تاکید کرد که پلتفرم او او را قادر به دنبال کردن علایق دیگری از جمله راه‌اندازی یک بنیاد غیرانتفاعی برای «بازپرداخت» به جامعه کرده است.

ستاره NBA نان تست خود را با تشویق تمام افتخار آفرینان حاضر در اتاق بست.

او گفت: برای همه فریاد بزنید. "من واقعا از همه شما قدردانی می کنم زیرا همه شما برای من، خودم و همه ما در اطراف بسیار الهام بخش هستید."

هیمش پاتل در طول نان تست خود در مورد اینکه چه تعداد از افراد حاضر در اتاق "قدرت و نفوذ دارند" صحبت کرد.

پاتل گفت: «در این زمان‌های مخاطره‌آمیز، من معتقدم که برای هر یک از ما ضروری است که به این فکر کنیم که آن را کجا نگه می‌داریم و چگونه از آن برای انجام کارهای خوب در جهان استفاده می‌کنیم.

پاتل در ادامه درباره داستان خودش صحبت کرد. او در روستایی در کمبریج شایر انگلستان بزرگ شد، جایی که والدینش مغازه‌ای در گوشه‌ای داشتند و او روزنامه‌ها را تحویل می‌داد. او ادامه داد، وقتی اولین کنسرت بازیگری خود را در سن 16 سالگی انجام داد، والدینش "مطمئن شدند" که او مسیر کاغذی خود را هر روز ادامه می دهد.

پاتل در مورد والدینش می گوید: «به عنوان مهاجرانی که هر آنچه داشتند با دستان خود ساخته اند، می دانند که هیچ چیز قطعی نیست جز این واقعیت که هیچ چیز قطعی نیست. او گفت که داستانش بعید به نظر می رسد زیرا گاهی اوقات باور کردن من در چنین اتاق هایی سخت است.

پاتل مشاهده کرد که زمانی که تایم در سال 1923 تأسیس شد، اجداد او در روستایی در گجرات هند زندگی می کردند، جایی که «هنوز تابع استعمار بودند».

او گفت: "103 سال بعد، من اینجا هستم، در میان شما ایستاده ام. من باید از آن اجداد تشکر کنم." چون در مقابل ستمگران مقاومت کردند، برای استقلال خود جنگیدند. در مواجهه با ترس امید را برگزیدند. چون پدر و مادرم از اقیانوس‌ها گذشتند و از شانس‌ها برای ساختن زندگی جدیدی در سرزمینی ناشناخته سرپیچی کردند. در مواجهه با بلاتکلیفی، امید را برگزیدند.

پاتل امید را "عمل سرپیچی" خواند و سخنان خود را با تشویق همه حاضران در اتاق به "انتخاب امید" به پایان رساند.

پاتل گفت: «به همه ما در اینجا گفته می شود که قدرت و نفوذ داریم. "من از مال خود استفاده می کنم، اینجا در میان همه شما انسان های باورنکردنی ایستاده ام تا بگویم: در این زمان های پرمخاطره، در مواجهه با ترس و بلاتکلیفی - من امید را انتخاب می کنم. شاید شما هم چنین کنید. زیرا تصور کنید قدرت و تأثیری که آن عمل می تواند داشته باشد."

الکس وارن نان تست خود را با بیان داستانی باز کرد: وقتی 7 ساله بود، از درخت بلندی بالا رفت و به پدرش که در پایین بود و آماده بود او را بگیرد فریاد زد: "اگر بیفتم چی؟"

وارن به یاد می آورد: "بدون تردید، او پاسخ می دهد: "اگر پرواز کنی چی؟" "این پدرم بود. او همیشه خیلی سریع امید را القا می کرد و آنچه را که شما غیرممکن می دانستید زیر سوال می برد. پدرم یک ابرقهرمان بود و من می خواستم او را تحت تاثیر قرار دهم. من در اتاق نشیمن خود شوهای استعدادی اجرا می کردم و از قلبم می خواندم. مهم نیست که چه شعرهایی می خواندم، تارهای اشتباهی که می نواختم، نمی توانستید آنها را با تشویق های یک پدر مغرور بشنوید."

وارن گفت که او هر روز اجرا را تمرین می کرد، به امید اینکه روزی به رویاهای خود برای خواننده شدن دست یابد.

وارن می‌گوید: «من آنقدر مشغول بودم که به پدرم نشان دهم چقدر می‌توانم پرواز کنم، که وقتی به پایین نگاه کردم، او آنجا نبود که مرا بگیرد.» 9 ساله بودم که از خواب بیدار شدم و مادرم از من پرسید که آیا می‌خواهم با پدرم خداحافظی کنم و اتاقی که روزهای قبل پر از موسیقی و شادی بود، صدای کر کننده سکوت را فرا گرفت.

وارن در دوران بزرگ شدن به یاد می آورد که اطرافش را مردم احاطه کرده بودند اما در بیشتر مواقع احساس تنهایی می کرد. او گفت که موسیقی به او آرامش می داد، زیرا افرادی را پیدا کرد که به کارهای او گوش می دادند و از او قدردانی می کردند.

او می‌گوید: «من واقعا هرگز تنها نبودم و حالا هر شب، مهم نیست که چه شعری می‌خوانم یا سیم‌های اشتباهی که با گیتارم می‌نوازم، میلیون‌ها نفر در سراسر جهان این آهنگ‌ها را به اندازه‌ای بلند فریاد می‌زنند که هر کسی را که گم کرده‌ایم نشنود.» "پس بیایید لیوانمان را بالا ببریم... و نان نان تست کنیم، اما نه برای پرواز، بلکه برای داشتن کسی که در صورت افتادن شما را بگیرد."

نجیرو، یکی از بنیانگذاران و مدیرعامل Food4Education غیرانتفاعی مستقر در کنیا، نان تست خود را با یادآوری به اتاق شروع کرد که در حالی که اغلب احساس می‌شود آینده توسط اختراعات، فناوری‌ها و ماشین‌های جدید ساخته شده است، اما در واقع توسط مردم ساخته شده است.

نجیرو گفت: "ارزشمندترین منبع روی این سیاره هرگز چیزهایی نبوده است که ما استخراج می کنیم - نفت، طلا یا داده ها. این چیزهایی است که رشد می کنیم. چیزهایی که پرورش می دهیم." "و در حال حاضر، بزرگترین ذخیره جهان از آن در کلاس های درس آفریقا قرار دارد."

Food4Education روزانه بیش از 600000 وعده غذایی به کودکان در بیش از 1500 مدرسه در سراسر آفریقا ارائه می دهد. نجیرو گفت که اینها جوانانی هستند که ما باید روی آنها سرمایه گذاری کنیم.

در حالی که هوش مصنوعی "نوید بهبود زندگی ما را می دهد"، او به جمعیت یادآوری کرد که "کسی هنوز باید کارهای فیزیکی، چیزهای واقعی، چیزهای سخت، کارهای انسانی را انجام دهد."

او با تجربه خود در رشد Food4Education از یک سازمان غیرانتفاعی که فقط ۲۵ دانش آموز را تغذیه می کرد به یکی که هدف آن تغذیه ۱ میلیون کودک در روز تا سال ۲۰۲۷ بود، صحبت کرد.

اگرچه او و کارکنانش سازمان خود را مانند یک کسب و کار رشد دادند، او گفت که آنها بدون "از دست دادن افرادی که [آنها] به آنها خدمت می کنند، این کار را انجام دادند."

وقتی نجیرو به بچه‌هایی که در خط غذای غیرانتفاعی او هستند نگاه می‌کند، «آینده» را می‌بیند.

او در پایان گفت: "پیشرفت علمی بعدی، انقلاب خلاقانه یا نوآوری بزرگ می تواند از هر کجا و از هر کسی باشد." این چیزی است که به من امید می دهد: وقتی روی مردم سرمایه گذاری کنیم و با آنها چه چیزی ممکن است.

پادیلا، که در سال گذشته به عنوان یکی از بازیگران ستاره SNL قلب ها را تسخیر کرد، با نان تستی پر از جوک و اشاره به برجسته ترین طرح های خود اتاق را به خنده انداخت.

پادیلا گفت: «شاید من را از طرحی بشناسید که در آن جلوی همه همکارانم گوز می زنم و بعد از آن خیلی خیلی عصبانی می شوم. و اگر من را از این جهت نمی‌شناسی، پس اصلا مرا نمی‌شناسی.»

اما به زودی، پادیلا لحظه‌ای آسیب‌پذیر را به اشتراک گذاشت و گفت: «سخت است وقتی می‌دانی نباید اینجا باشی، نان تست کنی.»

او گفت: "در این مسیر شانس های زیادی برای به هم ریختن زندگی ام وجود داشت. سعی کردم کمدی را کنار بگذارم. بارها سعی کردم خودم را شرم آور ترک کنم." به خودم گفتم خیلی سخت، خیلی دردناک، خیلی غیرممکن است.»

اما علی‌رغم صحبت‌های منفی در طول مسیر، پادیلا گفت که همیشه صدایی در پشت سرش شنیده می‌شود که به او می‌گوید «به راهت ادامه بده».

او به خاطر می‌آورد: «می‌توانم به یاد بیاورم که آن را در صندلی عقب ماشین مادرم شنیدم، اشک از صورتم سرازیر شد زیرا در مدرسه رد می‌شدم. "و آن صدایی در درون من بود که باید ادامه دهم."

در پایان، این پیام نان تست پادیلا بود که از آن صدا تشکر می کرد، "در درون همه ما زمزمه می کرد، همه ما را به ادامه راه فشار می داد."

TIME100 Next Gala توسط Rolex، Toyota، American Airlines، Danantara، Project Management Institute و Target ارائه شد.