نگاهی به جشنواره طراحی لندن و هفته مد لندن که در آن هنر و طراحی با هم برخورد می کنند

شهر لندن به فعالیت خود بازگشته است، ابرهای خاکستری معروف آن برای پاییز مصادف با جشنواره طراحی لندن و هفته مد لندن در این ماه و هفته فریز در اکتبر به خط افق شهر بازگشته اند. در یک کراس اوور منحصربفرد، هنرمندان و طراحان همگی به نرمی و آرامش برای مقابله با شلوغی لندن کوشیدند.

برای شروع جشنواره طراحی لندن، هنرمند فرانسوی وینسنت دوبورگ، پنج شنبه گذشته نمایشگاه خود را با عنوان "آب و هوای آبی" در گالری کارپنترز در غرب لندن افتتاح کرد و مجموعه ای از طرح ها از جمله صندلی، کابینت، میز و چهارپایه عثمانی را ارائه کرد. آنها روی هم رفته وضعیتی مراقبه در مورد آشفتگی سیاسی جهانی ارائه می دهند.

ارجاعات دوبورگ گسترده است. برای مثال صندلی‌های استون هنج و استون هنج عثمانی نشانه‌های خود را از استون هنج در انگلستان با بلوک‌های نامتناسب خود گرفته‌اند تا اجسام را با استفاده از برنز و روکش‌های داخلی شکل دهند. با این حال، تاثیرگذارترین قطعات، دو میز برنزی بود، بین دو طوفان و هسته ارتعاشی، که دوبورگ دستکاری کرده بود تا شبیه مکعب‌های روبیک شوند که به هم ریخته شده و هرگز درست نشده بودند.

دوبورگ طی یک پیش نمایش به ARTnews گفت: "ترکیب و تجزیه مشاهده من از جامعه است، جایی که تمدن ها ظاهر و ناپدید شده اند." وقتی از این هنرمند پرسیده شد که آیا قطعات تکه تکه شده آثارش نمایانگر چشم‌انداز سیاسی کنونی فرانسه است، گفت که می‌خواهد شعر و صلح را در قوس روایی آثارش منتقل کند، اما رسیدن به آن مرحله شامل خشونت و جنگ نیز می‌شود.

در طبقه دوم گالری کارپنترز، دوبورگ با آب و آتش بازی می‌کرد و دو عنصر را در مقابل یکدیگر فشار می‌داد تا بدنه‌ای از اثر خلق کند که به عنوان یک ندای امید عمل می‌کند: Vibration Core در بافت دانه‌ای سخت در رنگ آبی عمیق دریا با رژگونه‌های برنزی پوشیده شده است.

دوبورگ گفت: "من آبی را به عنوان رنگ انرژی بدن می بینم و راهی برای برقراری ارتباط مجدد با خودتان است. بدن ما معماری است که میزبان روح ما است." او تضاد بین آب و آتش را در قطعات جدولی مانند میز ارگانیک، خودش 1 و خودش 4 ادامه داد که با یک برنز سفید بازتابنده پوشانده شده اند. این هنرمند از لبه‌های خمیده‌ای که شبیه دریاچه است برای میزها استفاده کرد، اما با هر قطعه فوران آتشفشانی برای متعادل کردن جنگ و صلح رخ می‌دهد.

"آب و هوای آبی" وینسنت دوبورگ در گالری کارپنترز. بنجامین باکارانی

در فاصله 20 دقیقه با ماشین، در ماندارین اورینتال در نایتزبریج، بلیت داغ هفته مد لندن، نمایش باند هریس رید بود. این برند دمی کوتور مستقر در لندن، پنج سالگی خود را با مجموعه‌ای مجسمه‌سازی جشن گرفت که 10 ظاهر سفید را با پدهای شانه‌ای برافراشته و شکل‌های بیضی نشان می‌داد. این احساس مجسمه‌سازی عمدی بود زیرا رید به برنزهای بزرگ‌تر از اندازه واقعی هنری مور به عنوان نقطه شروعی برای برجسته کردن اشکال و نسبت‌های طرح‌هایش نگاه می‌کرد. نقاشی های جان سینگر سارجنت و فرانسیس بیکن نیز از مجموعه خبر داد.

طراح به ARTnews گفت: «تمام سفید [پالت رنگ] برای من این بود که مجموعه مانند یک تاری به نظر می‌رسید و جوهره‌ای از تاری بیکن در نقاشی‌هایش وجود داشت، اما در کنار زنان [زنانی که توسط] سارجنت یا دگا نقاشی شده بودند، قرار گرفت. رید همچنین از رنگ سفید به عنوان یک بوم تمیز استفاده کرد تا سپس با توری و پولک‌هایی که صفحه‌های ژاپنی و مناظر طبیعی را به تصویر می‌کشد تزئین کند.

هریس رید بهار 2027. با احترام هریس رید

طراحان لندنی در این فصل نه تنها از بوم‌ها الهام گرفتند، بلکه مطمئن شدند که محل برگزاری نمایش‌هایشان به روایت اضافه می‌شود. روکساندا ایلینچیچ، طراح صرب الاصل، تراس تئاتر ملی را که توسط معمار بروتالیست دنیس لاسدون در سال 1976 طراحی شده بود، به دست گرفت. نمایش ایلینچیچ طناب های ظریف هنرمند نساجی هشت ساله، فرانسوا گروسن، کیف های کت و شلواری و لباس های کمربند را به عاریت گرفت.

این طراح در پشت صحنه به ARTnews گفت: "من اهل صربستان هستم و معماری بروتالیست در آنجا بسیار مهم است، بنابراین چیزی به قلب من نزدیک است. همزیستی مجموعه چیزی کاملا واضح و بروتالیست در برابر چیزی کاملا شکننده و زنانه" او را به خود جلب کرد. می‌خواستم مقیاس حماسی آثار فرانسوا در موزه‌ها را در نظر بگیرم و آنها را در زندگی روزمره قرار دهم.»

اردم بهار 2027. اردم

برای اردم مورالی اوغلو، طراح کانادایی مقیم لندن، که در چند فصل گذشته مجموعه‌های خود را در موزه بریتانیا به نمایش می‌گذارد، زمان حرکت در میان هرج و مرج ملیله بایو است که در حال حاضر به موزه امانت داده شده است و در طول بازگشت کوتاه خود به انگلیس، صف‌های طولانی را دیده است تا نگاهی اجمالی به منسوجات داشته باشند.

مورالی اوغلو برای نمایش باند فرودگاه بهار 2027 به Roundhouse نقل مکان کرد، یک مکان هنرهای نمایشی و کنسرت که شاهد حضور افرادی مانند جیم موریسون و جیمی هندریکس بود. در هر نمایشگاه، طراح کتاب عکس کوچکی را قرار می دهد که نقشه الهام خود را برای آن فصل ترسیم می کند. این بار او باربت، هوانورد و شبیه‌ساز زن آمریکایی قرن بیستم را که اغلب توسط من ری عکاسی می‌شد و به عنوان یکی از موزه‌های ژان کوکتو خدمت می‌کرد، به تصویر کشید. مورالی اوغلو نمایش را با ظاهری که دوگانگی باربت را به اشتراک می‌گذاشت، آغاز کرد: نیمه بالایی یک پیراهن تاکسیدو ترد همراه با یک جفت شورت جواهری.

او در پشت صحنه به خبرنگاران گفت: "همه چیز در مورد تنش بین زن و مرد بود. آندروژنی به معنای ناب."

سیمون روشا بهار 2027. بن برومفیلد @photobenphoto

در دادگاه تاریخی لندن اولد بیلی، مجموعه سیمون روشا برای یک جنایتکار مناسب بود. این طراح ایرلندی تبار از کتاب «گرفتن مسیح» اثر کاراواجو (1602) که در گالری ملی ایرلند در دوبلین نگهداری می‌شود، به‌عنوان پایه‌ی مجموعه‌اش استفاده کرد. ترکیب بندی دراماتیک و رنگ های غنی نقاش ایتالیایی به کت های براق و لباس های پیله ای تبدیل شد که دوران مد کریستوبال بالنسیاگا و ایو سن لوران را به یاد می آورد.

امیلیا ویکستد، طراح متولد نیوزیلند، مستقر در لندن، نیز قلم مویی را برای مجموعه خود انتخاب کرد و به دنبال الهام گرفتن از هنر و زندگی بود و لی کراسنر، که موضوع نمایشگاه «کراسنر و پولاک: گذشته پیوسته» در موزه هنر متروپولیتن است که در 4 اکتبر افتتاح می‌شود. برای فیلم کوتاهی که در فروشگاهش ارائه کرده بود، باز تفسیر شد.

ویکستد به ARTnews گفت: «من عاشق این ایده هستم که می توانم روایت را کنترل کنم، جهان و این شخصیت را در کل مجموعه بسازم. "وقتی به لی کراسنر فکر می کنم، به پاشیدن رنگ ها روی بوم فکر می کنم."