نیروی دریایی ایالات متحده در حال روی آوردن به یک ریزراکتور هسته ای قابل حمل برای تامین انرژی یک پایگاه نظامی کلیدی است، حتی اگر چراغ ها خاموش شوند.

نیروی دریایی ایالات متحده ریزراکتور 1 مگاواتی Kaleidos رادیانت را برای یک کارخانه نمونه اولیه در ایستگاه تسلیحات دریایی کرین در ایندیانا انتخاب کرده است.

پنتاگون می خواهد تا سپتامبر 2028 کار کند تا سیستم های حیاتی را از طریق قطعی های احتمالی شبکه برق رسانی کند.

Kaleidos هنوز به طور عمومی به حالت بحرانی نرفته است و یک واحد بارهای بحرانی را پشتیبانی می کند، نه کل پایه را نیروی دریایی ایالات متحده می خواهد یکی از مهم ترین تأسیسات تسلیحاتی خود در صورت قطع شدن شبکه تجاری به کار خود ادامه دهد، بنابراین یک رآکتور هسته ای را انتخاب کرد که بتوان آن را با کامیون حمل کرد.

نیروی دریایی گفت که صنایع رادیانت را برای طراحی، ساخت و تحویل نمونه اولیه نیروگاه ریزراکتور برای نیروی دریایی ایستگاه تسلیحات دریایی در جنوب ایندیانا، یک روز پس از اعلام برنده شدن استارت آپ کالیفرنیا، انتخاب کرده است.

برندان راجرز، دستیار وزیر نیروی دریایی در امور انرژی، تاسیسات و محیط زیست، گفت که قدرت راکتور اختصاصی به این معنی است که "سیستم های پشتیبانی حیاتی دریایی ما هرگز تاریک نمی شوند."

یک راکتور هسته ای «قابل حمل» برای زیرساخت های حیاتی

واکنش رادیانت به انتخاب شدن خوشحال کننده بود: توری شیواناندان رئیس و مدیر ارشد اجرایی گفت: "هیچ سازمانی در جهان با تجربه بیشتر در زمینه انرژی هسته ای" به اندازه نیروی دریایی وجود ندارد و این شرکت اکنون خود را به عنوان تنها شرکت هسته ای انتخاب شده توسط ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی معرفی می کند.

دلایل متعددی برای افتخار دارد. Kaleidos یک راکتور کارخانه ای است که با هلیوم خنک می شود و با سوخت TRISO دارای توان 1 مگاوات برق است. Radiant می گوید می تواند از طریق جاده، دریا یا هوا سفر کند. نیازی به آب خنک کننده، حفاری عمده، یا ساخت و ساز گسترده در محل ندارد. و برای هر بار سوخت تا پنج سال در طول عمر 20 ساله کار می کند.

در اطراف کرین پرسه نمی زند. کل واحد پشت سر هم حرکت می کند. Radiant سوخت‌رسانی، سوخت‌گیری و ذخیره‌سازی سوخت مصرف‌شده خود را انجام می‌دهد، بنابراین سایت‌های میزبان هرگز سوخت مصرف‌شده را نگه نمی‌دارند و می‌توانند طی دو سال پس از حذف یک واحد، به ازای شرکت، به Greenfield بازگردانده شوند.

برنامه Janus ارتش ایالات متحده (که این را تهیه کرد) مستلزم آن است که تمام مواد رادیولوژیکی از یک سایت میزبان در عرض دو سال پس از تعطیلی خارج شود، به این معنی که یا از وزارت انرژی ایالات متحده برای کمک به هرگونه دفع احتمالی کمک می کند یا آن را به جاهای دیگر منتقل می کند، اغلب در جاده های عمومی. منتقدان طرف دیگر را می بینند: گروه ضد هسته ای Beyond Nuclear استدلال می کند که این مدل راکتورهای پر از سوخت پرتودهی شده را در بزرگراه های عمومی در مسیر بازگشت به کارخانه قرار می دهد.

اعلامیه نیروی دریایی هیچ خروجی، هزینه یا برنامه زمانی ارائه نمی دهد. رقم 1 مگاوات مربوط به Radiant است. این برای یک تاسیسات گسترده بسیار ساده است و مقامات ارتش به وضوح گفته اند که راکتورهای ژانوس برای اداره کل پایگاه ها قرار ندارند. آنها به شبکه متصل خواهند ماند و جف واکسمن، معاون اصلی دستیار وزیر ارتش برای تاسیسات، گفت که آنها "قرار ندارند 100٪ برق هیچ یک از این تاسیسات را تامین کنند."

مکان استقرار انتخاب شده یک مکان معمولی نیست. به گفته نیروی دریایی، کرین میزبان بخش جرثقیل مرکز جنگ سطحی نیروی دریایی و فعالیت مهمات ارتش جرثقیل است که با هم توسعه سلاح، جنگ الکترومغناطیسی، ماموریت های استراتژیک، ساخت پیشرفته و تولید مهمات متعارف را انجام می دهند.

این اولین نمایش راکتور خشکی نیروی دریایی نیست. در مارس 1962، یک راکتور آب تحت فشار 1.75 مگاواتی قابل حمل موسوم به PM-3A در ایستگاه مک موردو در قطب جنوب بحرانی شد و یک تیم نیروی دریایی آن را برای یک دهه اداره کرد.

طبق گفته انجمن تاریخ دریایی استرالیا، این کشتی در سال اول خود دچار آتش سوزی هیدروژنی شد، در سال 1972 به دلیل نگرانی های مربوط به هزینه و خوردگی برای همیشه تعطیل شد و حذف آن به معنای ارسال هزاران تن شن و خاک آلوده به ایالات متحده بود. واکسمن قانون پاکسازی دو ساله یانوس را به عنوان یک شکست کلیدی از نحوه اداره رآکتورها توسط ارتش در دهه های 1950 و 1960 ذکر کرده است.

هیچ کدام از اینها به این معنی نیست که کرین راکتور خود را دریافت نمی کند، اما نوار قرمز و محیطی محتاطانه ایجاد می کند. در سوی دیگر معادله، پنتاگون یک ضرب الاجل سخت و یک کشور میزبان مشتاق دارد. برنامه راکتور نیروی دریایی در حال ارائه تخصص خود است. و Radiant یک قرارداد 750 میلیون دلاری ارتش دارد.

با این حال، در حال حاضر، نیروی دریایی رآکتوری را انتخاب کرده است که هرگز به طور علنی در قدرت نبوده است تا در هنگام از کار افتادن شبکه، پایگاه تسلیحاتی را روشن نگه دارد، و آزمایش در آزمایشگاه ملی آیداهو تصمیم خواهد گرفت که «هرگز تاریک نشو» یک طرح است یا یک امید.