نیروی هوش مصنوعی ترامپ 5 به 1 است

در 24 ساعت اول جنگ آمریکا با ایران در سال جاری، ایالات متحده از یک سیستم هوش مصنوعی به نام Maven برای کمک به حمله به بیش از 1000 هدف استفاده کرد. این سیستم داده‌ها را دریافت می‌کند، به فرماندهان کمک می‌کند تا اهداف را شناسایی کنند و در نتیجه به فرآیند ضربه زدن به آن اهداف کمک می‌کند. هوش مصنوعی قبلا وارد جنگ شده است.

رئیس جمهور دونالد ترامپ با این وجود نیروی جدیدی تحت فرمان خود دارد. روز شنبه او یک "نیروی هوش مصنوعی" را با الگوبرداری از نیروی فضایی اعلام کرد و قول داد یک "تزار AI" را برای رهبری آن منصوب کند. معیار استخدام خاص است، اگر شاید برای بسیاری رد صلاحیت شود: «فقط افراد با I.Q بالا باید درخواست دهند!» او هیچ جزئیات قابل مقایسه ای درباره بودجه، اختیارات، پرسنل یا جایگاه سازمان در دولت ارائه نکرد.

او در مورد فلسفه خود واضح بود: آمریکا هوش مصنوعی را «موانع یا خفه نمی‌کند» بلکه «آن را گرامی می‌دارد، به آن کمک می‌کند و مراقب آن خواهد بود»، اگرچه ترامپ گفت، وقتی اتفاقی «بد» بیفتد، قوانین فعلی می‌توانند با آن مقابله کنند.

زمان قابل توجه است. اسکات بسنت، وزیر خزانه داری، روز یکشنبه، پس از گفتگو در نیویورک با هی لیفنگ، معاون نخست وزیر چین، گفت که ایالات متحده «مکانیزم اطلاع رسانی» را پیشنهاد کرده است که از طریق آن واشنگتن و پکن می توانند یکدیگر را در مورد حوادث هوش مصنوعی به اندازه کافی جدی که امنیت ملی را تهدید کند، هشدار دهند. بسنت گفت: "ما خواهان یک چشم انداز مشترک از اهداف مشترک و تهدیدات مشترک هستیم." ترامپ و رئیس جمهور شی جین پینگ قرار است روز پنجشنبه در کاخ سفید دیدار کنند.

بنابراین واشنگتن، در یک آخر هفته، طرح کلی یک نیروی هوش مصنوعی و طرح کلی یک خط مستقیم هوش مصنوعی به سبک جنگ سرد را به دست آورد. هیچ کدام به سوال بسیار دشوارتر پاسخ نمی دهند.

آمریکا می خواهد بر فناوری نظارت داشته باشد و همچنین اصرار دارد که باید سریعتر از چین بسازد. در نتیجه، این نژاد هم به موضوع سیاست تبدیل شده است و هم دلیلی که سیاست نمی تواند مداخله کند. اینجاست که نیروهای دیگر ممکن است هنوز بر نیروی هوش مصنوعی ترامپ غلبه کنند.

سناتور برنی سندرز و نماینده دموکرات، گرگ کزار، در 3 سپتامبر اعلام کردند که قانون ممنوعیت ابر هوش مصنوعی را معرفی خواهند کرد. توسعه و استقرار هوش مصنوعی فوق‌هوشمند را برای همیشه ممنوع می‌کند، توسعه پیشرفته را تا زمانی که یک تنظیم‌کننده فدرال قوانین ایمنی را وضع کند موقتا متوقف می‌کند، و سیاست آمریکا را برای پیگیری توافق‌نامه‌های بین‌المللی با هدف جلوگیری از توسعه ابراطلاعات در جاهای دیگر می‌سازد.

سندرز از آن زمان فراتر از اساسنامه پیشنهادی خود رفته است. در مجمع طرفداران بشر در واشنگتن در 15 سپتامبر، او از ترامپ خواست تا از دیدار خود با شی برای مذاکره در مورد "معاهده ای جامع" استفاده کند که در آن توقف هوش مصنوعی پیشرفته و ممنوعیت ابراطلاعات ایجاد می شود. استدلال او بین‌المللی است: "هوش مصنوعی فوق‌هوشمند که از کنترل انسان فرار می‌کند، مشکل آمریکا نخواهد بود. مشکل چینی نیست، مشکل بشریت خواهد بود."

برخی از افرادی که این فناوری را می سازند، خودشان شروع به ایجاد ترس های مشابه کرده اند. داریو آمودی از آنتروپیک مقاله ای را در 12 سپتامبر منتشر کرد که در آن از صنعت خواست تا «سرحد پیش برود». سام آلتمن و ایلان ماسک از OpenAI در همان آخر هفته، در میان نگرانی‌هایی که سیستم‌های ایمنی به کار خود ادامه نمی‌دهند، بحث‌های مشابهی را مطرح کردند. ترامپ علنا در جهت مخالف حرکت کرد و تلاش‌ها برای کند کردن توسعه آمریکا را بخشی از یک "توطئه مریض" خواند که به چین اجازه می‌دهد عقب‌نشینی کند.

اردوگاه رئیس جمهور خطر دیگری را می بیند: ایجاد یک سیستم نظارتی قبل از استفاده از سیستم عظیمی که واشنگتن در حال حاضر دارد.

دیوید ساکس، که قبلا به عنوان تزار هوش مصنوعی و ارزهای دیجیتال ترامپ خدمت می‌کرد و اکنون رئیس شورای مشورتی علم و فناوری رئیس‌جمهور است، هفته گذشته در کنفرانس پولیتیکو این مورد را مطرح کرد. او گفت: «من فکر می‌کنم نقطه شروع صحبت در مورد مقررات هوش مصنوعی، تحقق بخشیدن به مقرراتی است که در حال حاضر داریم. ما یک ایالت اداری بسیار تنظیم شده داریم و در حال حاضر قوانین و مقررات زیادی داریم که مربوط به هوش مصنوعی است. او به قوانین موجود در مورد کلاهبرداری، حملات سایبری، حریم خصوصی و مسئولیت اشاره کرد.

آمریکایی ها از هیچ یک از طرفین متقاعد نمی شوند. پیو در ماه فوریه دریافت که 67 درصد از بزرگسالان اعتماد کمی به دولت فدرال برای تنظیم موثر هوش مصنوعی دارند، در حالی که 59 درصد به شرکت های آمریکایی برای توسعه و استفاده مسئولانه از آن اعتماد ندارند. ارقام حزبی از سال 2024 تغییر کرده است: بی اعتمادی جمهوری خواهان به مقررات هوش مصنوعی دولتی از 70 به 61 درصد کاهش یافت، در حالی که بی اعتمادی دموکرات ها از 54 به 74 درصد افزایش یافت. این نگرانی ها ممکن است هنوز بر تصمیمات رأی دهندگان در دوره میانی تأثیر بگذارد.

تئوری تند یا کندتر این نیست که چه کسی کنترل را در اختیار دارد. برای آن، نگاه کردن به نیروهایی که در حال حاضر وجود دارند کمک می کند. با نیروی فضایی شروع کنید، زیرا این نمونه ای است که ترامپ انتخاب کرده است.

در ژوئن 2018، ترامپ به پنتاگون دستور داد تا فرآیند ایجاد ششمین خدمت نظامی را آغاز کند و قول داد که نیروی هوایی و نیروی فضایی جدید "جدا اما برابر" باشند. کنگره 18 ماه بعد، در 20 دسامبر 2019، نیروی فضایی را به صورت قانونی ایجاد کرد و آن را به اولین شاخه جدید مستقل ارتش از سال 1947 تبدیل کرد. فرماندهی فضایی نیروی هوایی بلافاصله دوباره طراحی شد و تقریبا 16000 نیروی هوایی فعال و پرسنل غیرنظامی به خدمت جدید منصوب شدند.

هفت سال بعد، هدف آن بسیار کمتر انتزاعی شده است. تروی ماینک، وزیر نیروی هوایی، در 14 سپتامبر فاش کرد که نیروی فضایی اکنون دارای "سلاح های کنترل فضایی در مدار است که قادر به دفاع از نیروی مشترک در برابر اقدامات دشمن متخاصم هستند" - اولین تأیید صریح آمریکا از چنین سلاح هایی در مدار.

نیروی فضایی چیزی را دارد که نیروی هوش مصنوعی هنوز ندارد: وجود قانونی، افراد تعیین شده، ساختارهای فرماندهی و قابلیت هایی که از طریق آن یک ایده ریاست جمهوری می تواند به اقدام دولتی تبدیل شود. درس سابقه خود ترامپ این است که نامگذاری این نیرو بخش آسانی بود. کنگره، پول، پرسنل و مهمتر از همه، سالها ساخت و ساز بوروکراتیک نیروی واقعی را تامین کرد.

یک نیروی پلیس، بنا به تعریف، به چیزی برای اجرا نیاز دارد.

اما این مورد همچنین نشان می دهد که قانون موجود چه می کند. این یک اشتباه آشنا (بازاریابی فریبنده) را که از فناوری جدید استفاده می کند مجازات می کند. این ثابت نمی کند که داشتن یک مدل هوش مصنوعی به اندازه کافی قدرتمند، خود غیرقانونی است.

کنگره قوانینی را با هدف این شکاف پیشنهاد کرده است. قانون دو حزبی AI Kill Switch، که در ماه ژوئیه توسط نماینده دموکرات تد لیو و نماینده جمهوری خواه ناتانیل موران به عنوان H.R. 9917 معرفی شد، توسعه دهندگان قدرتمندترین سیستم ها را ملزم می کند که توانایی تعلیق یا خاموش کردن آنها را حفظ کنند. همچنین به وزیر امنیت داخلی، تحت شرایط مشخص، اجازه می دهد تا در مواردی که یک سیستم هوش مصنوعی می تواند آسیب فاجعه بار ایجاد کند، دستور مداخله دهد.

تئوری پلیس-نیروی در آنجا به حد خود می رسد. قانون موجود می تواند کسی را که از هوش مصنوعی برای ارتکاب یک جرم موجود استفاده می کند تحت پیگرد قانونی قرار دهد. یک نیروی هوش مصنوعی که به دنبال کنترل قابلیت های خطرناک خود است، نیاز به اختیاراتی دارد که کنگره هنوز آن را تامین نکرده است.

چیزی که گم شده فقط زور نیست، بلکه حمله است.

نیروهای بازار تقریبا مشکل معکوس را ایجاد می کنند: آنها قبلا دارای مکانیزمی هستند که به اندازه کافی قدرتمند است تا سرعت توسعه را تعیین کند.

اندازه گیری از Epoch AI از جهتی دیگر به همان نقطه می رسد. سرمایه گذاری در مراکز داده هوش مصنوعی، سخت افزار محاسباتی و شبکه به حدود 1.4 درصد از تولید ناخالص داخلی ایالات متحده در سه ماهه اول سال 2026 رسیده است که از 0.7 درصد افزایش یافته است.

عدم تقارن وجود دارد. TS Lombard تخمین می‌زند که هزینه‌های مرکز داده چین تقریبا 0.4 درصد از تولید ناخالص داخلی آن است، پس از مالزی و سوئد. دو کشور مسابقه یکسانی را با سرعت یکسان انجام نمی دهند و کشوری که از آن خواسته می شود سرعت خود را کاهش دهد بسیار جلوتر است.

در نهایت تمام آن پول تبدیل به بتن، تراشه و برق می شود. آزمایشگاه ملی لارنس برکلی تخمین می‌زند که مراکز داده تا سال 2030 می‌توانند 11.8 درصد از کل برق ایالات متحده را مصرف کنند. این تخمین به‌جای هوش مصنوعی به تنهایی مراکز داده را پوشش می‌دهد، اما به‌روزرسانی به صراحت شامل تسریع خرید تجهیزات پشت توسعه فعلی است.

این نیرویی است که یک تزار نمی تواند به سادگی به آن دستور دهد. بازارها تعیین می کنند که چه تعداد تراشه خریداری شود، کدام مراکز داده ساخته شوند، سرمایه کجا می رود و صنعت چقدر برق می تواند تامین کند. دولت می تواند آن چیزها را تنظیم کند، آنها را مالیات بدهد، یارانه بدهد یا آنها را محدود کند. اما بدون اقتدار بر این اهرم ها، نیروی هوش مصنوعی یک مسافر خواهد بود.

پنتاگون قبلا سیستمی برای قرار دادن هوش مصنوعی در زنجیره عملیات نظامی دارد. سیستم هوشمند Maven اطلاعات را از حسگرهای نظامی و سایر منابع داده می گیرد و از هوش مصنوعی برای کمک به هوش، برنامه ریزی و هدف گیری استفاده می کند. بر اساس گزارش مرکز مطالعات استراتژیک و بین‌المللی، در طول 24 ساعت اول جنگ با ایران، ایالات متحده از Maven برای کمک به حمله به بیش از 1000 هدف استفاده کرد که تقریبا ده برابر بیشتر از تعداد مواردی بود که می‌توانست قبل از این سیستم پردازش شود.

یک نیروی هوش مصنوعی ممکن است در نهایت بحث کند که هوش مصنوعی چگونه باید اداره شود، اما ارتش قبلا هوش مصنوعی را در کارهایی که دولت انجام می دهد در زمانی که تصمیمات مخرب ترین پیامدها را به همراه دارد، ادغام کرده است.

بنابراین اقتدار فرماندهی عنصر گمشده است. مگر اینکه به یک نیروی هوش مصنوعی آینده قدرتی بر هوش مصنوعی نظامی داده شود - که ترامپ نگفته است - بالاتر از نهادی که قبلا درباره نحوه استفاده از هوش مصنوعی در نبرد تصمیم می گیرد نمی نشیند. در میدان نبرد، اولین "نیروی هوش مصنوعی" موثر آمریکا از قبل وارد شده است. به سادگی به آن ارتش گفته می شود.

این عبارت معمولا در قراردادها آمده است. یک ماده فورس ماژور زمانی عملکرد فوق العاده ای را توجیه می کند که یک رویداد غیرعادی خارج از کنترل یک طرف مانع از انجام تعهد شود.

زبان پیرامون نژاد هوش مصنوعی به طور فزاینده ای به آن نزدیک می شود. شرکت‌های آمریکایی نمی‌توانند کند شوند مگر اینکه رقبا کند شوند. واشنگتن نمی تواند محدودیت زیادی اعمال کند زیرا چین ممکن است ادامه دهد. چین نیز به نوبه خود، پیشنهادهای آمریکا را برای هماهنگی گام‌ها به عنوان تلاش برای محدود کردن توسعه خود رد می‌کند.

پس از آنکه مقاله آمودی خواستار حفظ محدودیت‌ها در فروش پیشرفته‌ترین تراشه‌ها و تجهیزات ساخت تراشه به چین شد، وزارت خارجه چین در 14 سپتامبر پاسخ داد. سخنگوی گوئو جیاکون گفت: "ترس، رویارویی و رقابت شریرانه فقط روند حاکمیت جهانی هوش مصنوعی را مختل می کند که به نفع هیچ کس نیست."

پکن نیز صرفا مخالف نیست. در 16 ژوئیه در شانگهای، 29 کشور توافق نامه تاسیس سازمان جهانی همکاری هوش مصنوعی را امضا کردند، یک نهاد بین دولتی که مقر آن در شانگهای است و خارج از سیستم سازمان ملل متحد است. ایالات متحده عضو نیست.

پنجمین محدودیت در نیروی هوش مصنوعی ترامپ از همه اینها ناشی می شود و بزرگترین محدودیت است.

فرض کنید یک سازمان جدید به این نتیجه برسد که توسعه مرزی آمریکا باید کند شود. می تواند توصیه کند که واشنگتن کند شود. نمی تواند پکن را وادار به انجام همین کار کند. بر اساس استدلال خود ترامپ مبنی بر اینکه خویشتن داری یکجانبه به چین کمک می کند تا به عقب بیفتد، رفتار شرکت کننده دیگر که خارج از کنترل آمریکا است، محدوده انتخاب های قابل قبول آمریکا را تعیین می کند.

زمانی که یک حادثه هوش مصنوعی به تهدیدی برای امنیت ملی تبدیل شود، «مکانیسم اطلاع‌رسانی» بین آمریکا و چین، شفافیت را افزایش می‌دهد. او هدف از این کار را انتقال روابط بین دو قدرت بزرگ هوش مصنوعی جهان «از مبهم به شفافیت بیشتر» توصیف کرد. با این حال، جیمیسون گریر، نماینده تجاری ایالات متحده به طور جداگانه گفت که کنترل تراشه های هوش مصنوعی پیشرفته و تجهیزات تولید نیمه هادی بخشی از مکانیسم پیشنهادی نیست.

یک مکانیسم اعلان به طرف مقابل می گوید که اتفاق خطرناکی رخ داده است، اما نیازی به توسعه آهسته تر فناوری از هیچ یک از طرفین ندارد.

این تمایز اساسی است. آمریکا و چین شروع به ساخت ماشین آلات پیرامون مسابقه هوش مصنوعی مانند قوانین داخلی، کنترل صادرات، گفتگوهای دیپلماتیک و شاید اکنون سیستمی برای گزارش دادن شرایط اضطراری کرده اند. اما تنها متغیری که هر زمان که هر یک از دولت ها توضیح می دهد که چرا نمی توانند سرعت خود را کاهش دهند، مورد استفاده قرار می گیرد، سرعت طرف مقابل است.

یک نیروی هوش مصنوعی داخلی نمی تواند آن متغیر را کنترل کند.

یک مدل تاریخی برای آنچه می تواند وجود دارد. در سال 1982، رونالد ریگان گفت که تا زمانی که اتحاد جماهیر شوروی "خودداری برابر" از خود نشان دهد، ایالات متحده از اقداماتی که توافقنامه های تسلیحات استراتژیک موجود را تضعیف می کند، خودداری خواهد کرد. دولت او بعدا «محدودیت‌های متقابل و قابل راستی‌آزمایی» را برای محدود کردن خطر هسته‌ای در حین ادامه مذاکرات مهم توصیف کرد. این ترتیب مسابقه تسلیحاتی را برای همیشه حل نکرد و در واقع ریگان بعدا مسکو را به عدم اعمال محدودیت قابل مقایسه متهم کرد، اما این مکانیسم به جای یک جانبه متقابل بود.

با این حال شمارش هوش مصنوعی بسیار سخت تر از موشک است. توانایی آن در تراشه ها، نرم افزارها، مدل ها، برق، تخصص و مراکز داده است تا تعداد محدودی از پرتاب کننده ها.

فورس ماژور چیزی است که وقتی گفته می شود عامل باقی مانده متعلق به شخص یا چیز دیگری است اتفاق می افتد.

ترامپ می تواند نیروی هوش مصنوعی ایجاد کند که به واشنگتن بگوید فکر می کند آمریکا باید چه کاری انجام دهد. تا زمانی که کنگره اختیارات خود را تامین نکند، نمی تواند اختیارات قانونی ایجاد کند. تا زمانی که پنتاگون هوش مصنوعی نظامی را زیر آن قرار ندهد، نمی تواند به Maven فرمان دهد. تا زمانی که بازارها پاسخ ندهند، نمی تواند تصمیم بگیرد که صدها میلیارد دلار چقدر سریع به تراشه ها و مراکز داده تبدیل می شوند. و تا زمانی که پکن شرکت نکند، نمی تواند سرعت یک مسابقه بین المللی را تعیین کند.

این لزوما نیروی هوش مصنوعی را بی فایده نمی کند. قلمرو باقی مانده برای آن را مشخص می کند و قلمرو زیادی باقی نمانده است.