نیمی از دخترانی که می خواهند ورزش کنند، هرگز این شانس را ندارند

—Maskot—Getty Images

برای چندین دهه از ورزش زنان خواسته می شد تا خود را ثابت کند. آیا مردم تماشا خواهند کرد؟ آیا هواداران جایگاه ها را پر می کنند؟ آیا برندها سرمایه گذاری می کنند؟

امروز ما جواب را می دانیم. لیگ های حرفه ای ورزش زنان مانند WNBA و NWSL در حال رونق هستند.

اما در حالی که آنچه را که در بالاترین سطوح ورزش زنان اتفاق می‌افتد جشن می‌گیریم، باید بپرسیم که چه تعداد از دختران هرگز نمی‌توانند توانایی‌های خود را کشف کنند، زیرا هرگز فرصت بازی را پیدا نکردند.

شکاف دسترسی به ورزش

بر اساس گزارش افتتاحیه ورزش WSF بنیاد ورزش زنان، بیش از نیمی (54٪) از دختران 8 تا 18 ساله که هرگز ورزش های سازمان یافته انجام نداده اند، می گویند که می خواهند.

جایی در میان آن دختران کودکی است که می تواند ورزش مورد علاقه خود را کشف کند. یک کاپیتان آینده یک مربی یک المپیکی شاید حتی یک قهرمان. اکثر آنها هرگز ورزشکاران حرفه ای نخواهند شد و این نباید تعیین کند که آیا فرصت آنها اهمیت دارد یا خیر. ورزش می تواند نتایج سلامتی، اعتماد به نفس، رهبری و احساس تعلق را شکل دهد که پس از پایان رقابت به خوبی ادامه می یابد.

اما هیچ یک از ما نمی توانیم بدانیم چه ورزش هایی ممکن است در یک دختر باز شود تا زمانی که او فرصت پیدا کند.

به‌عنوان متولی بنیاد ورزش زنان، عمیقا به اتفاقاتی که مدت‌ها قبل از رسیدن یک ورزشکار به بزرگترین مراحل جهان رخ می‌دهد اهمیت می‌دهم. به همین دلیل است که تحقیقات جدید بنیاد در این لحظه بسیار مهم است. یافته‌های ما به ما نشان می‌دهد که ورزش زنان در کجا شکوفا می‌شود، کجا موانع باقی می‌مانند، و کجا باید در مرحله بعدی تمرکز کنیم.

یکی از بزرگ‌ترین راه‌حل‌ها، قطع ارتباط بین علاقه دختران و فرصت آنها برای بازی است. دختران می‌خواهند شرکت کنند، اما تعداد زیادی هنوز وارد بازی نمی‌شوند. و گزارش WSF نشان می‌دهد که وقتی این کار را انجام می‌دهند، خانواده‌ها بیشتر از پسران برای ورزش خود هزینه می‌کنند. سوال این نیست که آیا دختران علاقه مند هستند یا خیر. این است که آیا ما در حال ایجاد فرصت های کافی برای تبدیل شدن آن علاقه به مشارکت هستیم.

و ورود دختران به ورزش تنها آغاز است. باید به آنها دلایلی برای ماندن بدهیم.

این گزارش همچنین به شکاف تعلقی که در میان نوجوانان مشهود است اشاره می کند. در میان کوچک‌ترین بچه‌ها، 80 درصد از دختران و پسران می‌گویند ورزش برای کسی مثل من است. در میان نوجوانان، دختران کمتر از پسران همین را می گویند.

لازم نیست دختران در هشت سالگی متقاعد شوند که ورزش برای آنها مناسب است. ما باید مطمئن شویم که با افزایش فشارها در طول سال های نوجوانی، محیط ورزشی به آنها دلیلی برای این سوال ارائه نمی دهد که آیا هنوز هم تعلق دارند یا خیر.

چه فرصتی می تواند باز شود

من شخصا می دانم وقتی یک دختر اولین فرصت را به دست آورد چه اتفاقی می افتد.

دویدن پیست را از حدود 12 سالگی شروع کردم. هیچ برنامه بزرگی وجود نداشت که من یک ورزشکار حرفه ای یا قهرمان المپیک شوم. من بچه ای بودم که این شانس را پیدا کردم که چیزی را امتحان کنم، کشف کردم که چه توانایی هایی دارم، و افرادی را در اطرافم داشتم که به این علاقه فرصت رشد دادند.

این فرصت در نهایت من را به هاروارد برد، جایی که در آن مسابقه و در رشته نوروبیولوژی و سلامت جهانی مطالعه کردم، و در نهایت به سکوی المپیک رفتم. در طول مسیر، ورزش نه تنها به شکل دادن به ورزشکاری که تبدیل شدم، بلکه به فردی که تبدیل شدم و امکاناتی که برای زندگی‌ام فراتر از پیست دیدم کمک کرد.

هر دختری سزاوار این فرصت است که دریابد دخترش به کجا می‌تواند منجر شود.

هیچ ورزشکاری به تنهایی این سفر را انجام نمی دهد. پشت سر هر زنی که در بزرگترین میدان‌های جهان رقابت می‌کند، سال‌ها دسترسی، مربیگری، منابع و افرادی وجود دارد که تعلق خاطر او را تقویت کردند.

و این مسیر در هر سطحی اهمیت دارد. رهبران صنعت که برای گزارش ورزش WSF مورد بررسی قرار گرفتند، به طور عمده شاهد پیشرفت در سطح حرفه ای بودند. اما تصویر در کالج تغییر می کند، تنها بخشی از خط لوله که در آن بیشتر می گویند پیشرفت کاهش یافته تا بهبود یافته است.

این تضاد باید توجه ما را جلب کند.

محافظت از مسیر پیش رو

ورزش کالج پلی حیاتی برای رقابت حرفه ای و المپیک است. از آنجایی که رشته‌های دو و میدانی کالج دستخوش تغییرات تاریخی در پرداخت غرامت ورزشکاران، تقسیم درآمد، نام، تصویر و فرصت‌های مشابه می‌شوند، تصمیم‌گیری‌هایی که اکنون گرفته می‌شوند به تعیین اینکه چه کسانی از این دوره جدید سود می‌برند، کمک می‌کند.

ما نمی توانیم مقصد را جشن بگیریم در حالی که اجازه می دهیم جاده به سمت آن تنگ شود.

و در لحظه چنین تغییر قابل توجهی، گزارش ورزش WSF به یک قطع ارتباط نگران کننده در اطراف یکی از محافظت هایی اشاره می کند که به امکان فرصت های امروزی کمک کرد. بیش از پنج دهه پس از اینکه عنوان نهم به تغییر ورزش برای دختران و زنان کمک کرد، 79 درصد از دختران مورد بررسی هرگز در مورد آن چیزی نشنیده اند. بیش از نیمی از والدین آنها نیز این کار را نکرده اند.

فرصت را می توان به ارث برد، اما نمی توان دانست که چگونه به دست آمده است. بدون این دانش، نسل بعدی چگونه می تواند از حقوقی که ممکن است حتی ندانستند محافظت کند؟

این فقدان آگاهی به ویژه زمانی قابل توجه است که تقریبا نیمی از رهبران صنعت که برای این گزارش مورد بررسی قرار گرفتند، عقب‌نشینی‌های عنوان IX یا ضعف اجرای آن را بزرگترین تهدید برای پیشرفت مداوم دختران و زنان در ورزش تشخیص دادند.

مسئولیت ما صرفا بهره مندی از درهای باز شده نیست. این است که مطمئن شویم آنها باز می مانند و برای دخترانی که پشت سر ما می آیند بیشتر باز می شوند.

برای چندین دهه از زنان ورزشکار خواسته می شد تا ثابت کنند که سرمایه گذاری در ورزش آنها می تواند کارساز باشد. آنها دارند. اکنون، ما این شانس را داریم که بر اساس آن موفقیت برای نسل بعدی ایجاد کنیم.

این به معنای ایجاد یک فرهنگ ورزشی است که در آن دختران بیشتری بتوانند وارد بازی شوند، مکانی را پیدا کنند که به آن تعلق دارند، حقوق خود را درک کنند و کشف کنند که ورزش ممکن است آنها را به کجا برساند.

بزرگ‌ترین میراث این لحظه تنها این نیست که ورزش زنان تا کجا پیش رفته است. این خواهد بود که چگونه با هم کار کنیم تا به دختران بیشتری این فرصت را بدهیم تا بفهمند تا کجا می توانند پیش بروند.