پرش به محتوای اصلی

نیکول هانا جونز: ترامپ بیشتر از دموکرات ها آمریکا را درک می کند. او می داند که چقدر می توانید به طور موثر از نژادپرستی استفاده کنید.

الپائیس۱۴۰۵ مهر ۲۷, دوشنبه، ساعت ۲۱:۳۱حدود 6 دقیقه مطالعه

روزنامه نگاری که پشت "پروژه 1619" در مورد برده داری قرار دارد، به نارضایتی نژادی و نقش آموزش و تاریخ در جشنواره هی در دالاس می پردازد.

نیکول هانا جونز می‌گوید تنها دو مورد بوده است که او به اطراف یک کابین درجه یک نگاه کرده است و می‌بیند که هر مسافر سیاه‌پوست است. او می‌گوید که وقتی این اتفاق می‌افتد، چیز دیگری نیز در جریان است. او می‌گوید: «مسافران سفیدپوست می‌آیند، گوشه را می‌پیچند، می‌بینند که کل فرست کلاس سیاه است و یک مکث وجود دارد. زیرا پرواز با مربی بسیار عادی است... اگر افراد کلاس اول سفید پوست باشند. اما اگر همه در کلاس درجه یک سیاه‌پوست باشند، ناگهان مربی واقعا برای شما کثیف می‌شود. و این استعاره‌ای از آمریکا است.

او در حضور صدها نفر در تئاتر تگزاس، به عنوان بخشی از جشنواره هی در دالاس، می‌گوید: "نمی‌پرسید: چرا باید یک فرست کلاس و یک مربی وجود داشته باشد؟ چرا نمی‌توانید کل هواپیما را درجه یک بسازید؟ این برای شما مشکلی نیست. فقط اگر افراد اشتباهی در آن حضور داشته باشند، درجه یک را زیر سوال می‌برید. و این آمریکا است که بزرگ می‌نویسد." همه با دقت گوش می دهند. سپس یک دور تند و تیز دیگر تشویق می شود. سپس درخواست‌ها برای عکس‌ها، طولانی‌ترین صف جشنواره برای امضای کتاب، و افراد بی‌شماری که از او برای کارش تشکر می‌کنند.

هانا جونز، 50 ساله، روزنامه‌نگار مجله نیویورک تایمز و خالق پروژه 1619 است که یک ابتکار مهم گزارش در مورد میراث برده‌داری در ایالات متحده است. او برنده جایزه پولیتزر در سال 2020 شد، پروژه را به یک مجموعه مستند تبدیل کرد که جایزه امی را به دست آورد و آن را به دو کتاب گسترش داد که هر دو پرفروش شدند. که با عواقبی همراه بود. در فلوریدا، پروژه 1619 به صراحت از تدریس در مدارس دولتی منع شد، در حالی که در مدارس تگزاس، معلمان از الزام دانش آموزان به مطالعه آن منع شدند.

تلاش ها برای دور نگه داشتن آن از کلاس های درس در سراسر ایالت های تحت رهبری جمهوری خواهان گسترش یافت. در اولین دوره ریاست جمهوری خود، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، این پروژه را به عنوان نمونه ای از "تبلیغات سمی" نام برد که به گفته وی در حال تجزیه کشور است و از ایجاد کمیسیون 1776 برای ترویج آنچه که او "آموزش میهنی" نامید، خبر داد. هانا جونز می‌گوید: «سفیدپوست‌ترین دولت ملی‌گرا می‌داند که برای کنترل قدرت، باید تاریخی را آموزش داد که قدرت شما را توجیه کند. کنترل تاریخ هرگز سطحی نیست.

در مصاحبه بعدی با EL PAÍS، این روزنامه نگار به نحوه استفاده ترامپ از ایده حافظه و تاریخ اشاره می کند: "او مشروعیت خود را با یادآوری گذشته ای به دست می آورد که در آن مردان سفیدپوست رهبران طبیعی این کشور بودند. او آن گذشته را برای توجیه نژادپرستی آشکار دولت خود یادآوری می کند و می گوید "ما آمریکایی ها این گونه هستیم."

او می‌گوید، «مهم نیست کشور چه شکلی باشد، شما در اوج خواهید بود.» نویسنده به وضوح می‌گوید که چه کسی این پیام را دریافت می‌کند: آمریکایی‌های سفیدپوست که از تغییرات جمعیتی کشور ناآرام هستند، که بسیاری از آنها خودشان در آستانه فقر زندگی می‌کنند. او به مثال زنی در تگزاس در صف انتظار یک بانک مواد غذایی اشاره می‌کند که از او پرسیده شد که آیا او سه بار از رای دادن به ترامپ پشیمان می‌شد. زودتر

هانا جونز می‌گوید: «او فکر می‌کند که رنج او مشکلی ندارد، تا زمانی که افراد اشتباه نمی‌توانند در کشور باشند و افراد مناسب نیز رنج می‌برند. هانا جونز بر این باور است که ترامپ با موفقیت از این «ناراحتی» استفاده کرده است. او می گوید: «ترامپ بیشتر از دموکرات ها آمریکا را درک می کند. او می‌داند که چقدر می‌توانید از نژادپرستی به عنوان اسب تروا استفاده کنید.

لازم نیست شما سیاست اقتصادی عالی یا سیاست بین المللی عالی داشته باشید. شما می توانید دائما به مردم دروغ بگویید، اما اگر حس خشم نژادی آنها را برانگیزید، هیچ کدام اهمیتی نخواهد داشت.» او ادامه می‌دهد: «فکر نمی‌کنم دموکرات‌ها مایل به تصدیق این باشند که چقدر نژاد همچنان به سیاست آمریکا روحیه می‌دهد و به پیش می‌برد.» او گفت: «آنها اعتقاد ذاتی به خوبی آمریکا دارند و همه چیز درست خواهد شد.

ترامپ درک بسیار واقع بینانه ای از کشوری دارد که از آن بهره برداری می کند.» این روزنامه‌نگار که فعالیت حرفه‌ای‌اش بر تحقیق در مورد نژاد و نابرابری متمرکز بوده است، مرکز روزنامه‌نگاری و دموکراسی را در دانشگاه هوارد و همچنین انجمن گزارشگری تحقیقی آیدا بی ولز را تأسیس کرد که به آموزش و حمایت از روزنامه‌نگاران تحقیقی سیاه پوست اختصاص دارد. یکی از جدیدترین مقالات او، در مورد جداسازی در سیستم آموزشی ایالات متحده، بار دیگر او را در کانون بحث های ملی قرار داده است.

هانا جونز و همسرش که هر دو از افراد حرفه‌ای طبقه متوسط ​​به بالا ساکن نیویورک هستند، تصمیم گرفتند دخترشان را در یک مدرسه دولتی با منابع کم در بروکلین ثبت نام کنند که اکثر دانش‌آموزان آن سیاه‌پوست هستند. او می نویسد: «فرجی را باور کردم و می توانستم مقداری از آن قدرت را با خود بیاورم. ما ارتباطات و زمان و موقعیتی داشتیم که نباید مهم باشد، اما همه ما می دانیم که دارند.

و بیشتر از آن، ما قویا معتقد بودیم که اگر خانواده‌هایی مانند ما به مدارسی مانند این مدرسه بروند، خانواده‌های دیگر با ارزش‌های مشابه را به چالش می‌کشد تا همین کار را انجام دهند.» در این مقاله، او حس «خیانت» دخترش را هنگامی که از این تصمیم مطلع شد، بازگو می‌کند. هانا جونز از آن دفاع کرده و خاطرنشان کرده است که دخترش در نهایت در دبیرستانی که عمدتا سفیدپوست بودند پذیرفته شد که می خواست در آن شرکت کند. او می‌گوید: «اغلب به من گفته‌اند که دخترم را «قربانی» کرده‌ام. اما ما بسیار حاضریم تعداد زیادی از فرزندانمان را قربانی کنیم. و ما با آن مشکلی نداریم.

من می‌خواستم از داستان این یک کودک برای دفاع از داستان میلیون‌ها کودکی استفاده کنم که والدینشان نمی‌توانند آنها را از مدرسه بیرون بکشند.» با انجام این کار، هانا-جونز یک بار دیگر بر جداسازی تحصیلی، موضوعی که او دو دهه را صرف تحقیق کرده است، به کانون توجه می‌پردازد. او همچنین حملات به کتاب و آموزش عالی را به عنوان آنچه او می‌گوید «اولین حمله به دموکراسی در ایالات متحده در این لحظه اخیر» می‌داند. «اگر رژیم‌های فاشیستی را مطالعه می‌کنید، آنها همیشه به دنبال مؤسسات آموزش عالی می‌روند، زیرا به شما تفکر انتقادی می‌آموزند.

آنها به شما یاد می دهند که سوال کنید.» او توضیح می دهد: «و رژیم ها افرادی را نمی خواهند که قدرت آنها را زیر سوال ببرند. و سپس آنها باید ما را علیه یکدیگر قرار دهند - این مهمترین بخش است. انتخابات میان‌دوره‌ای آتی در رویدادهای فرهنگی در سراسر کشور، به‌ویژه در تگزاس، جایی که دموکرات‌ها بر این باورند که یک پیشرفت طولانی مدت ممکن است در دسترس باشد، در حال رخ دادن است. وقتی از هانا جونز پرسیده شد که تیتر اخبار در 4 نوامبر، یک روز پس از انتخابات میان‌دوره چیست، پاسخ می‌دهد: «من هرگز سعی نمی‌کنم آینده را پیش‌بینی کنم، زیرا فکر می‌کنم این ساده‌ترین راه برای روزنامه‌نگاران است که شبیه یک احمق به نظر برسند.

من فقط می ترسم که اگر به آنچه دولت می گوید و می کند نگاه کنیم، در 13 آبان نتیجه ای نخواهیم داشت که مورد قبول باشد. بنابراین من فکر می‌کنم تیتر این خواهد بود که دولت ترامپ تنها یک نتیجه را در انتخابات می‌پذیرد.» برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید

خواندن متن کامل در الپائیسبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

Nikole Hannah-Jones: ‘Trump understands America more than the Democrats. He knows how effectively you can use racism’

The journalist behind the ’1619 Project’ on slavery digs into racial resentment and the role of education and history at the Hay Festival in Dallas

همه‌ی اخبار جهان