نیکول هانا جونز ممکن است به تازگی مداحی برای ایده آلیسم بیدار نوشته باشد

ده سال پیش، نیکوله هانا جونز، برنده جایزه پولیتزر، که بیشتر به خاطر خلق پروژه 1619، که میراث برده داری در آمریکا را بررسی می کند، شناخته شده است، دخترش را روی جلد مجله نیویورک تایمز قرار داد تا در مورد ادغام مدرسه که عمیقا شخصی هم بود، تحقیق کند: اگر به مدارس یکپارچه اعتقاد دارید، انتخاب فرزندان شما چه اتفاقی می افتد؟

هانا جونز در مقاله خود در سال 2016 پس از قبول شدن ناجیا، دخترش، در مدرسه ای که او و همسرش انتخاب کرده بودند، در بروکلین نوشت: "من نگران بودم - هنوز هم نگران هستم - درباره اینکه آیا تصمیم درستی برای دختر کوچکمان گرفتم یا نه. اما می دانستم که تصمیم درست را گرفتم."

ناجیا به مدرسه عمومی 307 رسید، که منطقه حضور و غیاب آن از نزدیک در اطراف خانه‌های فراگوت، یک ساختمان مسکونی بزرگ عمومی ترسیم شده بود. در آن زمان، 91 درصد از دانش آموزان آن سیاه پوست و لاتین تبار بودند.

در دنباله‌ای که در آخر هفته در همان مجله منتشر شد، هانا جونز سال‌ها بعد دوباره این تصمیم را بررسی کرد و اذعان کرد که ممکن است اشتباه کرده باشد.

نیوزویک روز دوشنبه برای اظهار نظر با هانا جونز تماس گرفت.

پذیرش فقط این نیست که مدرسه شکست خورده است. این است که هانا جونز می‌دانست که مشکلاتی وجود دارد، به هر حال به راه خود ادامه می‌دهد و اکنون می‌گوید که نمی‌تواند خود را به خاطر معنای آن تصمیم برای دخترش ببخشد.

او می نویسد: "وقتی صحبت از انتخاب هایی می شود که من و همسرم در مورد آموزش عمومی انجام داده ایم، این روزها احساس می کنم که هم ارزش هایم و هم فرزندم را شکست داده ام."

او فراتر از پشیمانی می رود. او با توصیف لحظه‌ای که فهمید نه سال ایمیل‌ها و شکایات بی‌پاسخ چه هزینه‌ای را برای ناجیا به همراه داشته است، می‌نویسد: "احساس پشیمانی کردم. ناجیا لیاقت بهتری را داشت. همه آن‌ها این کار را کردند. اما او مال من بود. این دختر، تنها فرزندم، به من نگاه کرد تا از او محافظت کنم، تا آنچه را که برای رشد نیاز داشت به او بدهم. و من او را انتخاب نکرده بودم."

هانا جونز سال‌ها در مورد شیوه‌هایی که مدارس دولتی کودکان را شکست می‌دهند، گزارش داده بود. او و شوهرش همچنین انتخاب داشتند که دخترشان را کجا بفرستند. او اکنون می نویسد که آنها برای ناجیا انتخاب اشتباهی کردند.

عواقب آن به مرور زمان مشخص شد. هانا جونز می نویسد ناجیا یکی از باهوش ترین دانش آموزان کلاس خود بود، اما هنوز نتوانست در امتحان دولتی جبر قبول شود. سال‌ها بعد، ناجیا پس از مبارزه با شکاف‌های جبر که معلم خصوصی آن را به دوران دبستان می‌دید، به مادرش گفت: «من واقعا هیچ‌وقت به آن تحصیلی که می‌خواستم نرسیدم».

سپس او سوالی پرسید که هانا-جونز را مجبور کرد با تصمیم خود مقابله کند: "آیا می دانستی که مدرسه من اینطور بد است وقتی تصمیم گرفتی من را اینجا بگذاری؟"

هانا جونز توضیح می‌دهد که پوشه ریاضی دخترش پر از تکالیف بدون درجه‌بندی شده است. او می‌نویسد: «هیچ‌کدام از آنها درجه‌بندی نشدند،» و افزود که بیشتر پاسخ‌ها اشتباه بودند. بعدا یک مربی سوادآموزی مدرسه به او گفت که معلم ناجیا «به احتمال زیاد هرگز ارزیابی‌های خواندن اجباری مدرسه را برای ناجیا یا هیچ یک از همکلاسی‌هایش انجام نداده است».

شکست ها در طول سال ها انباشته شده بودند. شکایت ها هم همینطور بود. هانا جونز می نویسد که او سرانجام فهمید که دخترش چقدر در حال مبارزه بوده است و چقدر از تحصیلات مورد نیاز خود محروم بوده است.

او می نویسد: «تقریبا نمی توانم کلمات را تایپ کنم. "چون وقتی این کار را می کنم ... اشک می آید."

وقتی از دخترش معذرت خواهی کرد، ساده گفت.

"من به شما اذعان می کنم که بهترین کار را برای شما انجام ندادم و بسیار متاسفم."

او همچنان به دفاع از استدلال بزرگ‌تر پشت دیدگاه‌هایش در مورد آموزش عمومی ادامه می‌دهد. در همان مقاله، او می‌نویسد که دانش‌آموزان سیاه‌پوست همچنان جداشده‌ترین گروه در مدارس نیویورک هستند و این کشور از سال 2016 در زمینه ادغام «در واقع به عقب رفته است».

در عرض چند ساعت، این مقاله به عنوان چیزی بیش از یک محاسبه شخصی خوانده شد. این بخشی از یک بحث گسترده تر در مورد "Woke 1.0" شد، اصطلاحی که توسط چی اوسه، عضو شورای شهر نیویورک ابداع شد، و به طور گسترده در رسانه های اجتماعی برای توصیف سیاست مترقی که سال های تقریبا 2017 از طریق اعتراضات جورج فلوید و همه گیری را شکل داد، استفاده شد.

هنری مک، کمیسر آموزش فلوریدا و دستیار سابق وزیر کار ایالات متحده در دوره ریاست جمهوری دونالد ترامپ، این مقاله را به عنوان مدرکی برای اثبات اینکه این قربانی هرگز بازدهی نداشته است، عنوان کرد.

نیکول هانا جونز به دلیل اینکه دخترش را در مدرسه ای شکست خورده به عنوان یک رسم مدنی قرار داده بود، یک کمک هزینه «نابغه» مک آرتور و یک جلد مجله دریافت کرد. ده سال بعد، این بچه نمی توانست کسری را انجام دهد، پس از جمع آوری نمره های A در امتحان جبر مردود شد و از مادرش پرسید که چرا نقص تحصیلی بچه های دیگر بیشتر از این مهم است. او در X نوشت.

مود مارون، مدافع عمومی منهتن و کاندیدای سابق شورای شهر نیویورک که نزدیک به یک دهه را صرف مبارزه برای حفظ آزمون پذیرش دبیرستان تخصصی کرده است، این بحث را در جهت دیگری شخصی کرد.

هانا جونز یک بار برای مقاله 2016 با او مصاحبه کرده بود و به گفته مارون، دفاع او از امتحان را نژادپرستانه رد کرد. مارون نوشت: «من می‌دانستم که او به تازگی متوجه شده است که پروژه شکایت مبتنی بر نژاد هویت‌گرایانه او چیزی را حل نمی‌کند. و در واقع، به همه دانش‌آموزان مدارس دولتی آسیب رسانده است.»

تندترین انتقاد مارون در مورد نوع مدرسه ای بود که ناجیا در نهایت انتخاب کرد. دبیرستانی که او تحصیل کرد از پذیرش های غربال شده استفاده می کند، مدلی که بخشی از بحث گسترده تر نیویورک در مورد جداسازی مدارس و پذیرش انتخابی بوده است. مارون استدلال می کرد که دختر هانا جونز می تواند از سیستمی که هانا جونز در کار و حمایت خود از آن انتقاد کرده بود بهره مند شود.

مارون نوشت: «دبیرستان منتخب دختر شما وجود نخواهد داشت، مگر برای والدینی مثل من که سخت جنگیدند تا مدارس غربال شده را حفظ کنند. او افزود: «بر خلاف هانا جونز، من چیزی برای بازگشت ندارم.

هر واکنشی خصمانه نبود. مونیکا مارکس، استاد سیاست خاورمیانه در دانشگاه نیویورک ابوظبی که مکررا برای تایمز می نویسد، هانا جونز را در X به دلیل صراحت خود تمجید کرد.

"اومانیسمی که برای مردم به عنوان یک فرد ارزش قائل است، به نظر می‌رسد که نسبت به فعالیت‌های جانشینی که عزیزان را وسیله نقلیه می‌دانند، ارجحیت دارد. خوشا به حال هانا جونز برای نوشتن این مقاله صادقانه. او باید می‌دانست که برای این کار سخت می‌گیرد، اما تصمیم گرفت به هر حال در چاپ با خود مقابله کند. این کار آسان نیست."

عبارت «Woke 1.0» در ماه‌های اخیر توجه ملی را به خود جلب کرده است، زیرا چندین نامزد مترقی به بیانیه‌ها و مواضع گذشته خود بازنگری کرده‌اند، از جمله فراخوان‌ها برای کاهش هزینه‌های پلیس، سیاست‌های هویتی، مخالفت با صفحه‌های پذیرش مدارس و برنامه‌های استعدادهای درخشان، و زبانی که با آن بحث‌ها همراه شد.

در ماه آگوست، از الکساندریا اوکاسیو کورتز، نماینده نیویورک، در این هفته ABC در مورد برخی از اظهارات گذشته توسط نامزدهای مترقی که امسال شرکت کرده بودند، سوال شد. او گفت: «من یکی از اعضای شورای شهر محلی دارم که این جمله را می‌گوید: «ووک 1 دیوانه بود»، و افزود که مهم این است که یک نامزد در حال حاضر چه می‌گوید.

اوکاسیو-کورتز در ادامه پیشنهاد کرد که دوره همه‌گیری دموکرات‌ها را به بررسی طیف وسیعی از ایده‌ها واداشته است و برخی از لفاظی‌های آن دوره، زبانی نبود که او امروز از آن استفاده خواهد کرد. او نگفت که ایده های اساسی اشتباه بوده است.

اوکاسیو کورتز گفت: «در واقع فکر می‌کنم که بحث‌هایی که در آن زمان انجام شد بسیار مثمر ثمر بود. من فکر می‌کنم وقتی امروز درباره جرم صحبت می‌کنیم، اساسا با روشی که درباره جرم و جنایت صحبت می‌کنیم و کاهش جرم و جنایت صحبت می‌کنیم متفاوت است.»

این الگو اکنون در سراسر حوزه دمکراتیک گسترش یافته است. عبدالالسید، نامزد مترقی سنا در میشیگان، تعداد زیادی پست در حمایت از کاهش بودجه پلیس را حذف کرد و از آن زمان گفته است که این ایده را رد می کند.

زهران ممدانی، شهردار نیویورک، در طول مبارزات انتخاباتی خود برای پست‌های ۲۰۲۰ که اداره پلیس نیویورک را نژادپرستانه و تهدیدی برای امنیت عمومی توصیف می‌کرد، عذرخواهی کرد، سپس جسیکا تیش را به عنوان کمیسر پلیس ابقا کرد، تصمیمی که انتقاد برخی از متحدانش در چپ را برانگیخت.

داریالیزا آویلا شوالیه، که در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در منطقه سیزدهم کنگره نیویورک پیروز شد، همچنین هزاران پست قدیمی در رسانه های اجتماعی را مورد بررسی قرار داد. در طول مبارزات انتخاباتی، او گفت که از برخی از آنچه نوشته بود، از جمله حمله سال 2021 به کامالا هریس، معاون رئیس جمهور وقت، پشیمان است. او گفت: "آنچه من گفتم اشتباه بود. این برای او منصفانه نبود."

آویلا شوالیه در پاسخ به سوالی درباره نظر اوسه مبنی بر اینکه "ووک 1 دیوانه بود" موافقت کرد: "ووک 1 واقعا دیوانه بود." او گفت که مترقی‌ها وقتی زمان زیادی را صرف تلاش برای نشان دادن اینکه چه کسی «پیشروتر» یا «بیدارتر» است، می‌توانند اهداف گسترده‌تر خود را از دست بدهند، با این استدلال که این نوع لفاظی می‌تواند باعث ایجاد شکاف در جنبش شود.

در آریزونا، جوآنا مندوزا، نامزد کنگره، مبارزات انتخاباتی خود را صرف توضیح پاسخ سال 2020 در مورد انتقال بخشی از بودجه پلیس به برنامه های اجتماعی کرده است. این سؤالات فراتر از پلیس است و به اجرای مهاجرت، انضباط مدرسه، مشارکت تراجنسیتی ها در ورزش و برنامه های تنوع که پس از سال 2020 گسترش یافته است، گسترش یافته است.

تلفات جانی نیز داشته است. فرانچسکا هونگ در انتخابات مقدماتی دموکرات‌ها برای فرمانداری ویسکانسین پس از بررسی مداوم پست‌ها و نظرات قدیمی شکست خورد. در سال 2020، او نوشت: "عید شکرگزاری را لغو کنید. باید این کار را در سال 1621 انجام می داد" و آن را "تعطیلات استعمارگر" نامید. در طول مبارزات انتخاباتی، او به نیوزویک گفت که دیدگاه خود را تغییر داده است. او همچنین با سؤالاتی در مورد تماس های گذشته برای کاهش بودجه و لغو پلیس مواجه بود.

او گفت: «فرماندار نمی تواند پول پلیس را کم کند و من هم پول پلیس را کم نمی کنم.

در حالی که کمتر از 1 و نیم ماه تا انتخابات میان دوره ای باقی مانده است، ده ها نامزد مترقی در رای گیری حضور دارند و دموکرات ها هنوز در حال بحث هستند که چقدر از سیاست های مرتبط با دهه گذشته باید بخشی از پیام حزب باقی بماند.

برخی از دموکرات ها از نامزدها می خواهند که بیشتر روی مسائل اقتصادی تمرکز کنند. دموکرات های مجلس نمایندگان در حال حاضر بیشتر تمرکز خود را بر مقرون به صرفه بودن گذاشته اند. حکیم جفریس، رهبر اقلیت مجلس، هزینه های زندگی، هزینه های مراقبت های بهداشتی، مواد غذایی و سایر هزینه های خانوار را در پیام حزب در سال 2026 در مرکز قرار داده است.

جیم کسلر، معاون اجرایی سیاست‌گذاری در راه سوم، به نیوزویک گفت که بحث انتخاب‌پذیری همچنان بحثی است که باید روی آن تمرکز کرد.

کسلر با توصیف نامزدی که اصلاحات نهادی را با اقتصاد میز آشپزخانه همراه می کند، گفت: «دموکرات پیروز یک میانه رو متخاصم خواهد بود.

این بحث همچنین در مورد ورزشکاران تراجنسیتی در ورزش، یکی از مخرب ترین خطوط حمله ای که دموکرات ها در چرخه انتخابات 2024 با آن مواجه شدند، ظاهر می شود.

جیمز تالاریکو در تگزاس، مارسی کپتور در اوهایو، لیندسی جیمز در آیووا و جاش تورک در آیووا همگی مستقیما به این موضوع پرداخته‌اند و تبلیغاتی منتشر کرده‌اند یا بیانیه‌هایی مبنی بر مخالفت با مشارکت ورزشکاران تراجنسیتی در ورزش‌های زنان بیان کرده‌اند. این تغییر در حالی صورت می گیرد که نظرسنجی ها نشان می دهد که اکثریت رای دهندگان در این موضع مشترک هستند. در نظرسنجی گالوپ در سال 2025، 69 درصد از آمریکایی‌ها گفتند که ورزشکاران تراجنسیتی فقط باید اجازه داشته باشند در تیم‌های ورزشی که با جنسیت آنها در بدو تولد مطابقت دارند، شرکت کنند، در حالی که 24 درصد گفتند که باید اجازه داشته باشند در تیم‌هایی با هویت جنسی خود رقابت کنند.

در میان دموکرات ها، 45 درصد از اجازه دادن به ورزشکاران تراجنسیتی برای رقابت بر اساس هویت جنسی خود حمایت کردند که نسبت به 55 درصد در سال 2021 کاهش یافته است.

برای سؤال در مورد این داستان، با سردبیران نیوزویک جیسون لمون و ادوارد تی کامینز تماس بگیرید.