نیکو مک‌برین از Iron Maiden لحظات تور اسپینال تپ را به یاد می‌آورد برای «Somewhere in Time»

چهل سال پیش در پاییز امسال، آیرون میدن ششمین آلبوم خود را با نام Somewhere in Time منتشر کرد که به لطف تک آهنگ های "Wasted Years" و "Stranger in a Strange Land" به یک کلاسیک فوری تبدیل شد. حدود یک سال از پایان تور غول‌پیکر جهانی برده‌داری‌شان می‌گذشت، که از آنها به سوپراستارهای متال تبدیل می‌شد، بنابراین آنها سخت تلاش کردند تا راه‌هایی برای ساخت مجموعه‌ای از نمایش‌هایی که Somewhere on Tour دوبله می‌کردند، پیدا کنند.

گزیده ای از کتاب تازه منتشر شده نیکو مک براین درامر Maiden، Hello Boys and Girls! ، برخی از چرخش های درست و نادرست را که هنگام ساخت آلبوم و در تور انجام داده اند را برجسته می کند. در جای دیگری از کتاب، او همچنین داستان زندگی خود را، هم قبل از پیوستن به میدن در سال 1982، زمان حضورش در گروه، و هم بعد از اینکه تصمیم گرفت از تور با گروه در سال 2024 به دلیل عواقب سکته مغزی یک سال قبل کناره گیری کند، می گوید.

طرفداران Diehard Maiden هنگام خواندن کتاب فورا صدای مک برین را تشخیص می دهند، به خصوص که "سلام پسران و دختران" عبارت جذاب او بود. او با محبت از استیو هریس، نوازنده و رهبر گروه با عنوان «آری» و گیتاریست آدریان اسمیت به عنوان «اچ» یاد می‌کند و حکایت‌هایی درباره خواننده بروس دیکنسون و گیتاریست دیو موری به اشتراک می‌گذارد. (اگر شما آن را با صدای بلند بخوانید، استفاده او از کلمه «بستگان» منطقی خواهد بود.)

در اینجا چیزی است که او در این کتاب در مورد دوره مربوط به Somewhere in Time، با جلسات اولیه نوشتن آلبوم، که در باهاما برگزار شد، نوشت.

بروس به وضوح فکر کرد که گروه باید به مسیر دیگری برود و با یک دسته آهنگ آکوستیک به سمت ناسائو رفت. "آری فکر کرد که نقشه را از دست داده است، و به جای اینکه همه ما را وارد کند و بگوید "پسرا چه فکر می کنید؟" آنها را درجا رد کرد.

می‌توانستم بگویم که بروس از این بابت کمی ناراحت بود، اما گروه «آری» بودند و او آن‌ها را صدا کرد. من هرگز تلاش‌های بروس را نشنیده‌ام، اما «آری گفت که آن‌ها کاملا جترو تول هستند، و در حالی که من هیچ مخالفی با جترو تول ندارم (ما در واقع آهنگ آن‌ها «Cross-Eyed Mary» را پوشش می‌دادیم)، آنها قطعا خیلی میدن نیستند.

خوشبختانه، H با سه آهنگ عالی، از جمله "Wasted Years" (درباره دلتنگی، به اندازه کافی خنده دار) و "Stranger in a Strange Land" (درباره ملوانی که در یک اکتشاف در قطب شمال گم شد و سالها بعد در یخ ها کشف شد) که هر دو به صورت تک آهنگ منتشر شدند، قدم برداشت. انتخاب سردبیر 250 آلبوم برتر قرن 21 تا کنون 100 بهترین قسمت تلویزیونی تمام دوران 500 آلبوم برتر تمام دوران 100 بهترین فیلم قرن 21

در مورد «آری»، تأثیرات او در آن آلبوم شامل فیلم بریتانیایی (تنهایی دونده مسافت طولانی) و تاریخ باستان («اسکندر کبیر») بود. اما علیرغم ارجاعات فراوان به زمان در ضبط، قصد ما این نبود که آن یک آلبوم مفهومی باشد، همانطور که برخی پیشنهاد کرده اند. شاید موضوع زمان ناخودآگاه بود، با توجه به اینکه تور جهانی برده داری بی پایان به نظر می رسید.

از ناسائو، به استودیوی Wisseloord در هلند رفتیم تا گیتار و آواز را ضبط کنیم، قبل از اینکه برای میکس به استودیو Electric Lady در نیویورک برویم. اچ و دیوی برای اولین بار در آن آلبوم از ترکیب‌کننده‌های گیتار استفاده کردند، و می‌توانید افکت‌ها را از نت آغازین اولین آهنگ، «آری» «Caught Somewhere in Time» بشنوید. اما در حالی که استفاده Maiden از synths ممکن است در آینده خطرناک به نظر برسد، این دقیقا همان چیزی است که باد در موسیقی راک در اواسط دهه هشتاد می‌وزید. راهپیمایی فناوری هنوز برای هیچ مردی باقی نمی ماند.

چند نفر احساس خیانت کردند، مانند زمانی که باب دیلن برقی شد، اگرچه یکی از طرفداران در لهستان باید بالای ماه بوده باشد. چند سال قبل وقتی آنجا بودیم، این بچه به بروس گفته بود: «من می‌خواهم هوی متال را با سینتی سایزرها بازی کنم» و بروس جواب داده بود: «شما نمی‌توانید با سینتی‌سایرها هوی متال بازی کنید» (ما گاهی این موضوع را به بروس یادآوری می‌کنیم و این کلیپ در مستند اخیر میدن ظاهر می‌شود که Iron Maiden: Burning girls, و اکنون در دسترس است!

اما « Somewhere in Time » مشخصا مورد توجه اکثر طرفداران ما قرار گرفت زیرا حتی تجارت بهتری نسبت به Powerslave داشت. مطالب مرتبط John Mulaney درباره شرکت کنندگان راک هال 2026 فکرهای زیادی دارد - و کلاس سال آینده راک اند رول تالار مشاهیر 2026 را انتخاب می کند: 10 سوال سوزان درباره Oasis، Sade، Phil Collins، و موارد دیگر Iron Maiden Surprise 2027 را اعلام می کند. تور جهانی برای زندگی شما

"Wasted Years" اولین تک آهنگ بود و ما از اجرای آن در تلویزیون آلمان بسیار لذت بردیم. فکر می‌کردیم که قرار است آن را به صورت زنده پخش کنیم، اما وقتی آماده شدیم ادامه دهیم، کارگردان به ما گفت که در واقع تقلید می‌کنیم. به عنوان نوعی اعتراض، ما سازها را در اواسط راه عوض کردیم، به طوری که «آری روی طبل بود، بروس باس می زد، و من آواز می خواندم، با اینکه کلمات را نمی دانستم. کارگردان به ما کمک کرد، نه اینکه ما اهمیتی دهیم.

اخیرا از راد پرسیده شد که آیا از طولانی شدن تور جهانی برده داری پشیمان است یا خیر، که او پاسخ داد: "دوبار دور دنیا رفتن احتمالا بهترین ایده ای نبود که تا به حال داشتم. بنابراین Somewhere on Tour فقط 157 برنامه داشت." فقط 157

با این اوصاف، در زمان برگزاری اولین کنسرت در بلگراد، خیلی دوست داشتم که بروم، به ویژه به این دلیل که اولین ست طبل سفارشی خود را توسط Sonor ساخته بودم: پوسته های افرای نه لایه، روکش مات تفنگ-فلز، کروم سیاه (کروم سیاه مناسب، با رنگ پودری سیاه).

سونور به من گفت: "آیا می دانید هزینه آن چقدر است؟"

گفتم: «شما درستش می‌کنید، من هزینه آن را می‌پردازم». من هرگز انجام ندادم.

بروس همیشه آن را "تور بادی عالی" می نامد - زیرا در همه جا افراد بادی "بستگان" وجود داشتند. یک سفینه فضایی بود که شلیک می‌کرد، و ادی مورد علاقه‌ام در تمام دوران‌ها، به‌عنوان یک سایبورگ با تفنگ پرتویی ساخته شده بود. آن را دوست داشت. ادی دیگری بود که یک مونوکل پوشیده بود، که در حین ست کردن، زیر رایزر من ظاهر می‌شد، و البته، دو دست غول پیکر ادی.

«آری و بروس در کف دست می‌ایستند و بلند می‌شوند، که بسیار جالب به نظر می‌رسید. اما یک شب، یک لامپ خیلی نزدیک شد و یک سوراخ در یکی از آنها سوخت و در حالی که "آری هنوز روی آن بود" شروع به خاموش شدن کرد. برای کنسرت بعدی درست شد، اما یکی از راهپیمایی‌ها همه انگشت‌ها را جدا از انگشت وسط به عقب باز کرد، طوری که به نظر می‌رسید ادی دارد پرنده را به جمعیت می‌دهد.

ما لحظات دیگری از اسپینال تپ داشتیم، مانند زمانی که بروس در داخل یک مرد حصیری ادی گیر کرد (او با چند زن کم پوش آنجا بود، بنابراین خیلی اهمیتی نمی‌داد)، اما جلوه‌های بصری ما برای هویت گروه حیاتی شد و طرفداران انتظار داشتند که با هر تور بزرگ‌تر شوند. کاری که انجام دادند.

اسکلت، یا خط پشتی، همیشه یکسان بود، از جمله یک راهروی نعل اسبی در پشت مجموعه درام و دو "رمپ خود"، به قول ما، که بروس آنها را بالا و پایین می کرد. یک بار از او پرسیدم: "چرا اینقدر وقت می گذرانی آن بالا؟" و او پاسخ داد: "برای دور شدن از سر و صدای لعنتی، نیک..."

تا زمانی که قوانین ایمنی و بهداشت بازی را تغییر داد، ما به استفاده زیاد از pyro معروف بودیم. ناگهان، ما باید از رئیس آتش نشانی محلی اجازه بگیریم، که هزینه بیشتری دارد. ما همیشه شعله‌های «شماره هیولا» را نگه می‌داشتیم، که در یک کنسرت در هوای آزاد در یک غروب سرد بهاری یا پاییزی بسیار دوست‌داشتنی بود: سن‌هایم را یخ می‌زدم و این شعله‌های عظیم بلند می‌شد و مرا می‌درخشید، حتی برای چند ثانیه.

اما این نوع صحنه‌ها ارزان نیستند - مخصوصا دست‌های ادی بادی غول‌پیکر - و ما همچنین حدود 25 نفر دائمی در تور خواهیم داشت - بچه‌های خط پشتی، افراد صدادار، بچه‌های سبک - به‌علاوه خدمه محلی، به این معنی که می‌توانیم تا 60 نفر را در یک نمایش داشته باشیم. همه آنها باید دستمزد می گرفتند، به علاوه افراد دائمی باید به پروازها و هتل هایشان مرتب شوند، و همچنین به روزی برای وعده های غذایی و غیره. بسیار گران بود، اما وقتی به عنوان یک گروه راک بزرگ شوید، کوچکتر نمی شوید مگر اینکه کاملا مجبور باشید.