نیکی میناژ نتیجه منطقی ترامپ است: پاس

دیدار دونالد ترامپ و نیکی میناژ تا ژانویه 2026 طول کشید. آنها بخش زیادی از دو دهه گذشته را به موازات معروف شدن گذرانده بودند: دو فرزند کوئینز که خود را بزرگتر از زندگی می کردند، ارتشی از پیروان فداکار ایجاد کردند و دریافتند که توهین کردن به مردم اغلب به اندازه جلب رضایت آنها سودآور است.

وقتی بالاخره در یک رویداد وزارت خزانه داری در واشنگتن گرد هم آمدند، روی صحنه دست به دست هم دادند و همه ما نگاه می کردیم. میناژ خود را بزرگترین طرفدار رئیس جمهور اعلام کرد و او نیز به نوبه خود ... ناخن های او را تحسین کرد. یک جلسه گویا، در واقع.

آن لحظه، مطمئنا علوفه‌ای عالی بود، اما چیزی را در مورد وضعیت فرهنگ ما نیز فاش کرد.

ترامپ و میناژ با همه موفقیت‌های خارق‌العاده‌شان متعلق به لحظاتی هستند که برای خیلی‌ها تا حد زیادی سپری شده است. هر دو مشهور باقی می مانند و به مخاطبان وفادار فرمان می دهند و هر کاری که انجام می دهند هیجان و تیتر ایجاد می کنند. با این حال، توانایی آنها برای تعیین آنچه بعدا می آید، به ویژه با توجه به نتایج میان دوره ای، گزاره مشکوک تری است.

اتحاد آنها یک سوال ناخوشایند را برای رئیس جمهوری ایجاد می کند که زمانی به نظر می رسید درک غریزی از اشتهای آمریکا برای تازگی داشت: آیا ترامپ آنقدر تثبیت شده است که حتی حمایت های سلبریتی های او نیز نوستالژیک به نظر می رسد؟

بیایید با تصدیق قد میناژ شروع کنیم. او با 224 میلیون دنبال کننده در اینستاگرام - تقریبا 63 میلیون بیشتر از همکار رپ کاردی بی - حتی سه سال پس از آخرین آلبوم شماره 1 خود، هنوز هم مخاطبان زیادی دارد.

اما محبوبیت و رهبری فرهنگی دستاوردهای متفاوتی هستند. اولی تعداد افرادی که هنوز تماشا می‌کنند را اندازه‌گیری می‌کند، در حالی که دومی به این موضوع مربوط می‌شود که چه کسی تصمیم می‌گیرد در آینده چه چیزی تماشا کنند.

میناژ زمانی به تثبیت واژگان رپ زنانه معاصر کمک کرد، از صداهای اغراق‌آمیز گرفته تا آلتر ایگوهای تئاتری و هر چیزی که در این میان وجود دارد. مطمئنا تأثیر او در نسلی از نوازندگان که با موسیقی او بزرگ شده اند باقی می ماند، اما قابل تشخیص ترین نوآوری های او اکنون بخشی از کارنامه تثبیت شده این ژانر است. او در دنیای موسیقی که به خلق آن کمک کرد ستاره باقی می ماند، در حالی که هنرمندان جدیدتر به طور فزاینده ای جهت آن را تعیین می کنند.

ترامپ با تمایزی مشابه، البته در دنیای سیاسی، مواجه است. پیروزی او در ریاست‌جمهوری سال 2024 انعطاف‌پذیری سیاسی خارق‌العاده‌ای را نشان داد، اما روش‌هایی که زمانی او را بسیار غیرمتعارف می‌نمود، اکنون حداقل در ایالات متحده آشنا شده‌اند. ترامپ نشان داد که یک سیاستمدار می‌تواند به مخالفان توهین کند، استانداردهای سنتی نزاکت را نادیده بگیرد و با بحث و جدل به‌عنوان یک دارایی سیاسی برخورد کند و همانطور که دیگر شخصیت‌ها از این درس آموختند، چیزی که زمانی او را از تشکیلات متمایز می‌کرد، به سبکی قابل تشخیص در آن تبدیل شده است.

او زمانی پیشگام یک فرهنگ سیاسی جدید بود. اکنون او یکی از تمرین‌کنندگان متعدد آن است، هرچند هنوز فرمانده کل قوا است.

انتخابات میاندوره ای 3 نوامبر معیار فوری تری برای کاهش نفوذ ترامپ ارائه کرد: او برای نامزدهای جمهوری خواه مبارزات انتخاباتی کرد و آنها شکست خوردند.

مشکل برای هر دو سلبریتی این است که تأثیر آنها به قدری توسط حرفه مربوطه آنها جذب شده است که دیگر نمی توانند ادعای مالکیت انحصاری آن را داشته باشند.

چه اتفاقی می‌افتد وقتی دو فرهنگی که پاسی شده‌اند تصمیم می‌گیرند به هم بپیوندند؟ در مورد ترامپ و میناژ، نتیجه احیای عجیب همان تحریکاتی است که زمانی آنها را به شهرت رساند.

این همکاری حتی صحبت هایی را در مورد شغل در کاخ سفید ایجاد کرده است. در 30 اکتبر، ترامپ پیشنهاد انتخاب میناژ را به عنوان سخنگوی مطبوعاتی خود "ایده خوبی" خواند و گفت که در مورد آن فکر خواهد کرد. او سپس پیشنهاد کرد که مصاحبه کننده، بنی جانسون، نیز ممکن است مناسب باشد. چه یک چشم انداز جدی یا یک شوخی تبلیغاتی دیگر، این مبادله کاملا برای هر دو انجام می شد.

اتحاد بین رئیس جمهور و خواننده رپ منطق منسجمی دارد زیرا هر دو مخاطبانی را پرورش داده اند که حملات خارجی وفاداری را برای آنها تقویت می کند. هر دو همچنین می دانند که عدم تایید عمومی می تواند به نوعی تبلیغات تبدیل شود.

اما وقتی مخاطب دقیقا بداند چه چیزی باید انتظار داشته باشد (و از همه انتظارش را می‌کشد) یک تحریک بخشی از قدرت مخرب خود را از دست می‌دهد.

همچنین در تماشای دو تحریک‌کننده حرفه‌ای که به یکدیگر به خاطر شجاعتشان تبریک می‌گویند، چیز کمی تأثیرگذار است. اینکه آیا سلبریتی ترکیبی آنها می تواند افراد جدیدی را جذب کند یا خیر، یک سوال متفاوت است.

به نظر می رسد که شورش می تواند به یک صنعت میراث تبدیل شود.

انتخابات میان دوره ای آزمون مفیدی را ارائه کرد که نشان می داد درخواست ترامپ تا چه اندازه می تواند فراتر از نام خود در برگه رای باشد. نتایج نشان می‌دهد که حتی رئیس‌جمهوری با یک هدیه فوق‌العاده برای جلب توجه نمی‌تواند لزوما آن هدیه را به شخص دیگری قرض دهد.

شاید آزمون بعدی ترامپ و میناژ این باشد که آیا اتحاد آنها می‌تواند به افرادی برسد که هنوز تحسین‌کننده نشده‌اند. در حال حاضر، اتحاد مجدد آنها منظره عجیبی را به همراه داشته است: دو نفر که به ابداع زمان حال کمک کردند، و در گذشته راحت به نظر می رسیدند.