هرچه تغییرات آب و هوایی بدتر شود، متوقف کردن آن دشوارتر می شود

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

امسال ممکن است به عنوان نقطه عطفی در بحران آب و هوا تلقی شود. سازمان ملل متحد پذیرفته است که گرمایش زمین از 1.5 درجه سانتیگراد فراتر خواهد رفت، در حالی که دانشمندان آب و هوا به این نتیجه رسیده اند که نرخ گرمایش در دهه گذشته به طور موثر دو برابر شده است.

بدتر از آن، جهان ممکن است به نقطه اوج آب و هوایی نزدیک شود که می تواند باعث گرمایش بیشتر و تغییرات فاجعه بار محیطی شود.

در سال 2018، یک تیم بین‌المللی به رهبری ویل استفن، دانشمند سیستم زمین، هشدار داد که ادامه انتشار گازهای گلخانه‌ای و تخریب تنوع زیستی می‌تواند آبشاری از گرم شدن را ایجاد کند که منجر به عبور سیستم‌های اقلیمی از آستانه‌ای به اصطلاح «زمین گرم‌خانه» می‌شود.

موتور این آبشار نقاط اوج فردی در آب و هوا خواهد بود. به عنوان مثال، خاموش شدن برخی از جریان‌های اقیانوس اطلس نه تنها اروپا را در زمستان‌های یخبندان فرو می‌برد، بلکه می‌تواند به طور قابل‌توجهی جنگل‌های آمازون را از بخار آب از بین ببرد. خشکسالی که آمازون را به ساوانا تبدیل کند، عواقب بزرگی برای چرخه کربن جهانی و سیستم آب و هوایی خواهد داشت. گرم شدن بیشتر باعث تسریع از بین رفتن صفحات یخ و افزایش دما می شود.

با پشت سر گذاشتن نقاط اوج مختلف، سیستم زمین به آستانه ای می رسد که می تواند افزایش دما را بیش از هر 1.2 میلیون سال گذشته ایجاد کند. این می تواند تأثیرات مخربی بر اکوسیستم ها و جوامع داشته باشد. در واقع، دیدن تمدن پیچیده و صنعتی در جهانی که به سرعت بیش از 4 درجه سانتیگراد گرم شده است، دشوار است.

اینکه تا چه حد سیستم زمین ظرفیت تولید این نوع گرمایش آبشاری را دارد موضوع تحقیقات علمی شدید است. ممکن است ما خوش شانس باشیم، زیرا عناصر منفرد مانند فروپاشی جریان اقیانوس اطلس به سطوح بسیار بالاتری از گرم شدن نیاز دارند، یا اساسا آب و هوای فعلی زمین ممکن است انعطاف پذیرتر از آن چیزی باشد که ما فکر می کنیم. متأسفانه، ممکن است برعکس باشد و یک آستانه سیاره‌ای ممکن است در سطوح پایین‌تری از گرمایش نسبت به پیشنهاد استفن و همکارانش در کمین باشد.

منطقی به نظر می رسد که فرض کنیم بحران آب و هوایی عمیق تر، ذهن ها را متمرکز کرده و اقدامات اقلیمی را تحریک می کند. متأسفانه، تحقیقات جدید من و همکارانم نشان می دهد که ممکن است دقیقا برعکس این اتفاق بیفتد: هر چه تغییرات آب و هوایی بدتر شود، متوقف کردن آن دشوارتر می شود. نقطه پایانی این فرآیند یک شتاب فاجعه بار به سمت گرم شدن بیشتر است.

به جای اینکه یک تمرین صرفا نظری باشد، پیشنهاد می‌کنیم که می‌توانیم نشانه‌هایی از این لغزش را از کنش اقلیمی در دنیای واقعی ببینیم. برای مثال، کشورهایی که بیشتر در معرض خطر تغییرات اقلیمی هستند، می‌توانند در «حلقه عذاب» بدهی‌های دولتی گرفتار شوند که به موجب آن آسیب‌های ناشی از آب و هوای شدید توانایی آن‌ها را برای بازپرداخت وام‌ها کاهش می‌دهد و دستیابی به منابع مالی به شدت مورد نیاز برای کاهش و سازگاری با تغییرات آب و هوایی را دشوارتر می‌کند.

این حلقه بازخورد می‌تواند در طول زمان سیاست‌های آب و هوایی را از مسیر خارج کند: از آنجایی که خدمات بدهی سهم فزاینده‌ای از درآمد دولت را مصرف می‌کند، سرمایه‌گذاری‌های اقلیمی به حاشیه رفته و کشور به طور فزاینده‌ای در معرض تغییرات آب و هوایی قرار می‌گیرد.

افزایش گرمایش همچنین می تواند درگیری را افزایش دهد، بنابراین همکاری بین المللی مورد نیاز برای کاهش را تضعیف می کند. این امر تحت تأثیر طیفی از عوامل اجتماعی-اقتصادی، مانند نابرابری و قطبی شدن سیاسی است.

به عنوان مثال، افزایش محبوبیت حزب راست افراطی و انکار آب و هوا در اسپانیا به دنبال سیل ویرانگر والنسیا در سال 2024 را ببینید. در حالی که احتمال وقوع سیل به دلیل تغییرات آب و هوایی ناشی از انسان بسیار بیشتر بود، وکس استدلال کرد که این سیاست‌های محیطی «ایدئولوژیک» جناح چپ بود که مردم را در برابر باران شدید آسیب‌پذیرتر کرد.

نامی که ما برای این پویایی ها می گذاریم "خطر خروج از ریل" است، وضعیتی که در آن پیامدهای تغییرات آب و هوایی، مقابله با محرک های تغییرات اقلیمی را دشوارتر می کند و بنابراین تلاش های پایداری در نهایت از مسیر خارج می شوند.

با توجه به پیامدهای بالقوه ویرانگر یک گرمخانه زمین، به نظر معقول است که احتمال وقوع آن را تا حد امکان به حداقل برسانیم. برای این منظور، دانشمندان سیستم آب و هوا و زمین استدلال کرده اند که مدیریت فعال این خطر مورد نیاز است.

این "مدیریت سیاره ای" فراتر از حذف تدریجی سوزاندن سوخت های فسیلی است و شامل تقویت جنگل ها، زمین های ذغال سنگ نارس و دیگر ذخایر طبیعی کربن، همراه با تغییرات رفتاری، نوآوری های تکنولوژیکی، روش های جدید حکومت، و تغییر ارزش های اجتماعی می شود. اما خطرات خروج از ریل می تواند شرایط سیاسی و اجتماعی مورد نیاز برای ایجاد هر نوع نظارت سیاره ای را تضعیف کند.

یک مفهوم کلیدی در اینجا عاملیت است - ظرفیت ایجاد تغییر. در چارچوب اصلی گرمخانه، نمایندگی اساسا یک راه است. انسان ها با بی ثبات کردن سیستم زمین، آن را تحت تأثیر قرار می دهند. اما انسان‌ها صرفا یک نیروی خارجی نیستند که بر روی سیستم زمین عمل می‌کنند: ما بخشی از آن هستیم و نیروهای اجتماعی و سیاسی ما می‌توانند بر ثبات آن و اینکه آیا سیاره به حالت گرمخانه می‌لغزد تأثیر بگذارند.

ما استدلال می‌کنیم که حلقه‌های بازخوردی که ما را به سمت خروج از ریل می‌کشند، می‌توانند قوی‌تر از حلقه‌های مورد نیاز برای ایجاد نظارت سیاره‌ای باشند. این به این دلیل است که تخریب اقدام جمعی آسان تر از ساختن است. در سطح روان‌شناختی، رویدادهای بد افراد را قوی‌تر از رویدادهای خوب تحت تأثیر قرار می‌دهند. این عاملی است که نشان می دهد چگونه اعتماد در یک جامعه می تواند بسیار آسان تر از ایجاد تضعیف شود. بنابراین، افزایش تأثیرات تغییرات آب و هوایی می تواند نهادهای اجتماعی مورد نیاز برای حفظ کاهش و سازگاری مؤثر را، درست زمانی که بیشتر مورد نیاز است، از بین ببرد.

برای پاسخ به این خطر، یک چارچوب سه مرحله‌ای برای ارزیابی و مدیریت تهدیدات خروج از ریل پیشنهاد می‌کنیم. اول، حلقه های بازخورد بین انسان و جهان طبیعی را شناسایی و ترسیم کنید. دوم، پیش بینی اختلال و ایجاد انعطاف پذیری. سوم، برای دوره‌های تشدید بی‌ثباتی، استراتژی‌های حکمرانی پاسخگوی فعال ایجاد کنید.

انسان ها به طور کامل مسئول بحران اقلیمی و زیست محیطی هستند، اما ما راه حل ها را نیز داریم. حفظ آژانس ما - توانایی اجرای راه‌حل‌ها - ممکن است سنگ اصلی همه سیاست‌های آب و هوایی باشد.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله با مجوز Creative Commons از The Conversation بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.