هری کین: چگونه "روند زباله" توپ طلای تاریخی را فتح کرد

هری کین به آرامی بوسه ای بر جام توپ طلا کاشت و با غرور ظروف نقره ای براق را با ظاهری ناباورانه به هوا بلند کرد.

دوربین ها چشمک زدند، جمعیت "خانه" در تشویق رعد و برق بلند شدند، و یک برنده بی ادعا در لحظه شکوه خود غرق شد.

صدها هوادار انگلیس برای این لحظه بیرون از پالادیوم لندن صف کشیده بودند، در حالی که میلیون ها نفر دیگر در سراسر کشور با نفس بند آمده منتظر آن بودند. روزی بود که 25 سال در حال ساخت بود.

برای کین، این یک دستاورد فراتر از باور و یک پیروزی بود که بیش از آن جسورانه تر از آن بود که بتوان آن را رویاپردازی کرد.

شکوه و جلال زادگاه روز دوشنبه، نقطه اوج کین بود - گواهی بر استعداد قابل توجه و ثبات کامل او.

او هرگز سوپراستار نبود - دور از آن. او سال ها برای زمان بازی تلاش کرد. از یک باشگاه به باشگاه دیگر قرض داده شده است. نه یک اعجوبه نوجوان. یکی نیست که باید مراقبش بود

اما این هرگز پسر را از لیتون استون منصرف نکرد، کسی که سال به سال تلاش می کرد و صدای بیرون را خاموش می کرد. در حال حاضر، در 33 سالگی، زمانی که بسیاری از همسالان او به اوج خود رسیده اند، کین در زمان عالی به اوج می رسد.

کین که اغلب به خاطر نبردن جام‌ها مورد تمسخر قرار می‌گرفت، - به نظر می‌رسید - مشغول ایجاد فضا برای جایزه نهایی بود: توپ طلا - معتبرترین افتخار فردی فوتبال.

کین به DAZN گفت: «مردم زیادی فکرش را نمی‌کردند، و شاید حتی من هم فکر نمی‌کردم تا این حد پیش بروم.

او افزود: "من مجبور شدم فراز و نشیب های زیادی را پشت سر بگذارم، به خصوص در اوایل کارم. من هرگز آن فردی نبودم که مردم فکر می کردند مانند برخی از بچه های فعلی سوپراستار می شود."

"من مجبور بودم وقتم را بگذارم و سخت کار کنم؛ خیلی وقت ها من مخالف ذهن خودم بودم، و باید از آن عبور می کردم. باید اعتماد به نفس و عزمم را نشان می دادم. فکر می کنم که این باعث شد، حتی زمانی که در بالاترین سطح پیشرفت کردم، به پیشرفت ادامه دهم و بهتر شوم."

سختی ها در دوران حرفه ای کین ثابت بوده است، درست از روزهای ابتدایی او در فوتبال.

کین در هشت سالگی به آکادمی آرسنال پیوست. اما این خیلی طول نکشید. این مهاجم که توسط لیام بردی، مدیر وقت آکادمی، "کمی چاق" و "نه خیلی ورزشکار" نام داشت، تنها پس از یک فصل آزاد شد.

این حرکتی بود که آرسن ونگر، سرمربی کهنه کار فرانسوی - که برای بیش از دو دهه مدیریت آرسنال را بر عهده داشت- زمانی که سال ها بعد این خبر را کشف کرد، گیج کرد.

در 13 سالگی، کین در برنامه توسعه تاتنهام هاتسپور بود. جان مک درموت، مدیر آکادمی، او را به‌عنوان «غیره آشغال» توصیف کرد و گفت که کین به شدت از همتایان خود عقب مانده است.

او سریع نبود. مک درموت در مصاحبه ای با Goal در سال 2016 گفت.

قبل از اینکه کین در سال 2009 به فوتبال بزرگسالان ضربه بزند، تاتنهام کمی متقاعد کننده بود. اما این کار نیز چندان راحت نبود. کین دوره های قرضی را در هرم فوتبال انگلیس از جمله لیتون اورینت، میلوال، لستر سیتی و نوریچ سیتی تحمل کرد.

تقریبا دو سال بین اولین گل کین به اسپرز، مقابل شامروک روورز در سال 2011 و گل بعدی او، مقابل هال سیتی در سال 2013 فاصله بود.

حتی پس از فصل موفقیت آمیزش در 2014-2015، کین به عنوان "عجیب یک فصل" لقب گرفت.

یک دوره 19 ساله باورنکردنی در اسپرز، کین را به بازیکنی تبدیل کرد که امروز است.

کین در طول 14 فصل حضور در باشگاه شمال لندن رکوردهایی را ثبت کرد که زمانی برای جوانترش غیرقابل باور به نظر می رسید - سه کفش طلای لیگ برتر، 6 نامزدی تیم منتخب لیگ برتر PFA و رکورد 280 گل در بیش از 430 بازی در همه رقابت ها.

اما با وجود تمام درخشش فردی و تاثیر طولانی مدت خود، کین بدون هیچ جام مهمی کنار رفت.

او در فینال لیگ قهرمانان 2019 مقابل لیورپول در تیم بازنده اسپرز بود و در تیم های انگلیسی که دو بار فینال قهرمانی اروپا را باختند، حضور داشت.

در بیشتر دوران حرفه‌ای‌اش، دنیای فوتبال او را به‌عنوان مشهورترین بازیکنی می‌دید که هرگز جامی را کسب نکرده است.

کین تا 31 سالگی صبر کرد تا اولین مدال نقره خود را برد - قهرمانی بوندسلیگا 2024-25 با بایرن مونیخ.

از آن زمان، این ملی پوش انگلیسی چهار جام باشگاهی دیگر، از جمله یک عنوان دیگر در لیگ برتر آلمان و جام حذفی آلمان، اضافه کرده است.

کلکسیون جوایز کین عدالت را برای درخشش فردی او رعایت نمی کند.

او که یک مهاجم مرگبار به تمام معناست، رکورددار گلزن انگلیس با 91 گل، بالاترین گلزن انگلیسی در لیگ قهرمانان اروپا (58) و دومین گلزن برتر لیگ برتر (213) است.

ماه گذشته، او همچنین سریع‌ترین بازیکنی شد که به 100 گل بوندسلیگا رسید و در نود و هشتمین بازی خود در لیگ برای بایرن به نقطه عطفی رسید.

تمام کردن عالی کین تنها استعداد او نیست. کین با تقویت غریزه ای که برای اولین بار به عنوان بازیکن تیم جوانان ایجاد کرد، به یک بازی ساز با استعداد نیز تبدیل شد.

او به UEFA.com گفت: «احساس می‌کنم که در تمام دوران حرفه‌ای‌ام همیشه محدوده پاس‌ها، بینش و مغز فوتبال - درک بازی‌ها را داشته‌ام، و فکر می‌کنم که در این چند سال اخیر شکوفا شده است.

به جرات می توان گفت که کین، مسلما بهترین بازیکن انگلیسی نسل خود، با افزایش سن در حال پیشرفت است.

73 گل او در کل باشگاه و کشور در فصل گذشته بیشترین گل یک فوتبالیست از زمان 82 گل لیونل مسی در فصل 12-2011 بود.

بر خلاف کیلیان امباپه و لمینه یامال که هر دو در نوجوانی قهرمان جام جهانی شدند، کین به نظر نمی رسید که مقدر بزرگی باشد. اما روز دوشنبه، او ثابت کرد که شک‌ها اشتباه می‌کنند و به انتظار ۲۵ ساله انگلیس برای برنده شدن توپ طلا پایان داد.

او نیازی به یک کمپین تبلیغاتی بزرگ مانند یامال یا امباپه که در مراسم اهدای جوایز بر تیتر خبرها بودند، نداشت. کین اجازه داد فوتبالش حرف بزند.

پس جای تعجب نیست که کین صبح روز بعد از کسب توپ طلای خود بی وقفه در حساب های رسانه های اجتماعی خود پست می گذاشت. او به سادگی نمی تواند از آن سیر شود.

به هر حال، پسر جوانی که هیچکس به او اعتقاد نداشت، امروز به عنوان بهترین فوتبالیست جهان ایستاده است.