هر آنچه باید درباره Googlebooks بدانید

با وجود سخت افزار اولیه خوب، سیستم عامل Googlebook هنوز به کار زیادی نیاز دارد.

تقریبا دو سال و نیم از زمانی که گوگل اعلام کرد سیستم عامل لپ‌تاپ خود را از ChromeOS به اندروید منتقل می‌کند می‌گذرد و نتایج این تلاش در نهایت آشکار شد. گوگل و شرکای سخت‌افزاری آن، Googlebooks را در اوایل ماه جاری با وعده ادغام شدید بین تلفن اندرویدی شما و این سیستم‌عامل جدید لپ‌تاپ مجهز به اندروید، ترفندهای فراوان مبتنی بر هوش مصنوعی و سخت‌افزار ممتاز، رسما راه‌اندازی کردند.

به عنوان فردی که در دهه گذشته از ChromeOS به طور گسترده استفاده کرده و آزمایش کرده است (!)، به این فکر کرده ام که دقیقا چه چیزی سیستم عامل Googlebook را از ChromeOS متمایز می کند. معرفی اولیه Googlebook گوگل در ماه مه اطلاعات زیادی را در اختیار ما قرار نداد، اما یک رویداد نمایشی بزرگ و چندین هفته آزمایش به من ایده بهتری درباره آنچه که این شرکت برای آن فیلمبرداری می کند، داد.

و پس از مدتی که با Googlebooks کار کردم، می‌توانم بگویم که اگرچه ممکن است مزایای داخلی برای Google (و همچنین توسعه‌دهندگان شخص ثالث) برای انتقال از ChromeOS به Android وجود داشته باشد، اما هنوز برای خریداران بالقوه مزیت مثبت وجود ندارد - به‌ویژه زمانی که قیمت Googlebooks را در نظر بگیرید.

راه‌اندازی Chromebook کار سختی نیست - معمولا فقط با حساب Google خود وارد سیستم می‌شوید. اما گوگل دقیقا از همان گام اول بر ارتباط بین تلفن Android شما و Googlebook تأکید می کند، جایی که از شما خواسته می شود با یک دستگاه Android یا حتی یک iPhone یا iPad راه اندازی کنید. وقتی دستگاه Android را انتخاب کردم، اعلانی روی پیکسل 11 من ظاهر شد که از من می‌پرسید آیا می‌خواهم از آن برای تنظیم Googlebook خود استفاده کنم یا خیر. در همین حال، لپ‌تاپ یک کد QR برای اسکن آماده داشت.

پس از اسکن آن کد، Googlebook من به Wi-Fi متصل شد و سپس از من پرسید که آیا می‌خواهم از حساب Google در تلفنم استفاده کنم یا خیر. پس از آن، من فقط نام و تصویر نمایه خود را تأیید کردم، رمز ورود به سیستم را تعیین کردم و یک اثر انگشت برای باز کردن قفل دستگاه اضافه کردم. در نهایت پرسید که آیا می‌خواهم برنامه‌ها و داده‌ها را از گوشی خود کپی کنم، که اصلا طول نکشید. فکر نمی‌کنم چیز زیادی به اشتراک گذاشته شود، اما یک گزینه سفارشی‌سازی برای کسانی که می‌خواهند در مورد آنچه حرکت می‌کند مشخص باشند وجود دارد.

در نهایت، من یک تور سریع از برخی از ویژگی‌های Gemini Googlebook مانند Magic Pointer، کلید درج سریع و استفاده از چت صوتی با Gemini Live دریافت کردم.

همچنین از من خواسته شد که اتصال بین تلفن و لپ‌تاپ را تنظیم کنم تا بتوانم کارهایی مانند دیدن اعلان‌ها و فایل‌های تلفنم را در Googlebook انجام دهم. این شامل دادن مجوز برخی خدمات در هر دو دستگاه بود، اما زمان زیادی طول نکشید و برای کاربر معمولی خیلی پیچیده نبود.

هنگامی که همه چیز تنظیم شد، با یک دسکتاپ استقبال شدم که، جای تعجب نیست، کاملا شبیه ChromeOS بود. یک نوار وظیفه در پایین با میانبرهایی برای برنامه‌هایی مانند کروم، جمینی، جی‌میل و تعداد کمی از سرویس‌های Google وجود دارد، و همچنین برخی از میانبرها روی دسکتاپ وجود دارد که در پوشه‌هایی برای بهره‌وری (برنامه‌هایی مانند Docs و Drive)، رسانه (ضبط‌کننده صدا، نمایشگر PDF و دوربین) و پیام‌رسانی (Gmail، Messages و Meet) سازماندهی شده‌اند.

به طور عاقلانه، Googlebook همچنین با بررسی عمیق برای مواردی مانند دسترسی به تنظیمات سریع، تغییر کاغذدیواری و محافظ صفحه نمایش، یافتن فایل‌ها، مدیریت ویندوز و تمام کارهای اولیه که می‌خواهید در لپ‌تاپ انجام دهید، راه‌اندازی شد. من قطعا از این آموزش قدردانی کردم - نه اینکه استفاده از سیستم بدون آن غیر دوستانه بود، اما داشتن راهنمایی برای نکات و ترفندها در یک سیستم عامل کاملا جدید هوشمندانه است.

اگرچه اشتباه کردن رابط کاربری Googlebook با ChromeOS آسان است، اما چند تفاوت ظریف در اینجا وجود دارد. نوار وظیفه منحصرا برای برنامه ها است. اکنون زمان، تاریخ، اعلان‌ها و دسترسی سریع به تنظیمات سیستم در یک نوار نازک در بالای صفحه نمایش است. من در آن تغییر ضربه خورده یا از دست می دهم. از یک طرف، نوار وظیفه ChromeOS اکنون بسیار به هم ریخته به نظر می‌رسد، اما از سوی دیگر، من دوست ندارم پیکسل‌های عمودی را به نوار اطلاعات بالای صفحه واگذار کنم.

متأسفانه، گوگل چند ویژگی مفید را که در نوار وظیفه ChromeOS وجود داشت را نیز حذف کرد. به عنوان مثال، با کلیک بر روی تاریخ و زمان، یک تقویم و هر چیزی در لیست Google Tasks شما ظاهر می شود، اما این یکپارچه سازی دیگر وجود ندارد. ChromeOS همچنین یک دکمه کوچک دارد که می‌توانید فایل‌ها را پین کنید و فایل‌هایی را که اخیرا باز کرده‌اید ببینید. فکر می‌کنم گوگل از شما انتظار دارد که آن ویژگی‌ها را با ویجت‌هایی که می‌توانید به دسکتاپ خود اضافه کنید، جایگزین کنید، ویژگی‌ای که سیستم عامل کروم از آن پشتیبانی نمی‌کند.

مرورگر کروم گوگل کامل نیست، اما محبوب ترین مرورگر در جهان است و اساسا هر سایتی به خوبی روی آن کار می کند. این شاید بزرگترین نقطه فروش برای ChromeOS بود: بسیاری از مردم اکثر محاسبات خود را در یک مرورگر انجام می دهند و Chromebook یک تجربه مرور عالی را ارائه می دهد. طبیعتا، Chrome اولین جایی بود که در Googlebook خود شروع کردم، زیرا قصد داشتم گروه های مختلف برگه ذخیره شده ای را که در مک خود تنظیم کرده بودم باز کنم و به کار خود ادامه دهم.

آن گروه های برگه به ​​سادگی ظاهر نشدند. حتی اگر می‌توانید گروه‌های برگه را در نسخه‌های دسک‌تاپ، اندروید و iOS Chrome همگام‌سازی کنید، این گروه‌ها در Googlebook نشان داده نمی‌شوند. برای من سخت است که بگویم چقدر بد است که چنین ویژگی اساسی و اساسی در محصول کاملا جدیدی که ظاهرا قرار است جایگزین کروم‌بوک‌ها شود، وجود نداشته باشد. گوگل می گوید که در به روز رسانی آینده اضافه خواهد شد، اما اکنون اینجا نیست و این مایه شرمساری است.

به همین ترتیب، در ابتدا نمی‌توانستم برنامه‌های وب را روی Googlebook خود نصب کنم. در ChromeOS، می‌توانید چیزی شبیه نسخه وب Slack (که مشابه برنامه دسک‌تاپ است) بردارید و آن را در پنجره خودش باز کنید، با یک نماد برنامه اختصاصی در نوار وظیفه به جای اینکه آن را به عنوان یک برگه در پنجره شلوغ Chrome داشته باشید. حدود هفته اول از Googlebook استفاده می‌کردم، فقط می‌توانستم میانبرهایی را در دسک‌تاپم ذخیره کنم که برنامه‌هایی مانند Slack و Trello را در پنجره اصلی Chrome من به عنوان برگه باز می‌کرد. این مشکل با به‌روزرسانی بعدی کروم برطرف شد، بنابراین اکنون از آن برنامه‌ها در ویندوز خود استفاده می‌کنم.

اما بین عدم همگام‌سازی گروه برگه و این مشکل اولیه برنامه وب، احساس می‌کردم Googlebook من کاملا پخته نشده است.

درست مانند کروم‌بوک‌ها، Googlebooks دو گزینه اصلی برای برنامه‌ها در اختیار شما قرار می‌دهد: ابزارهای مبتنی بر وب یا برنامه‌های Android از فروشگاه Google Play. حدود 10 سال از زمانی که گوگل برای اولین بار Play Store را بر روی کروم بوک ها قرار داد می گذرد، و در آن زمان توسعه لپ تاپ فراتر از شهرت "فقط یک مرورگر" آن کار بسیار بزرگی بود. با این حال، ده سال بعد، و در یک پلت فرم جدید، بسیاری از مسائل مشابه همچنان ادامه دارند.

بزرگترین مشکل تا کنون این است که توسعه دهندگان اندروید هرگز از ساخت اپلیکیشن برای نمایشگرهای بزرگتر استقبال نکرده اند. این وضعیت در طول سال ها بهبود یافته است، زیرا بسیاری از برنامه ها می توانند به صورت پویا تنظیم شوند تا صفحه نمایش بزرگتری را پر کنند. اما تعداد زیادی از برنامه‌ها فقط نمایی را که روی گوشی کار می‌کند در فضای بسیار بزرگ‌تری بدون استفاده از آن گسترش می‌دهند.

با بازگشت دوباره به Slack، زمانی که برنامه وب به درستی نصب نمی‌شود، از برنامه اندروید استفاده کردم. اما در حالی که نسخه دسکتاپ Slack دارای نمای چند ستونی است که برای همگام ماندن با یک محل کار شلوغ ضروری است، برنامه Android صرف نظر از اینکه صفحه نمایش شما چقدر بزرگ است، هر بار فقط یک نما را به شما نشان می دهد. Slack از نمای بزرگ صفحه نمایش بسیار بهتری در iPad پشتیبانی می کند، بنابراین دلیلی وجود ندارد که در اینجا نیز نتوانند این کار را انجام دهند. فقط تبلت های اندرویدی و کروم بوک ها هرگز مورد توجه توسعه دهندگان قرار نگرفته اند.

تا زمانی که اینطور باشد، احتمالا برنامه اندروید مورد علاقه شما در Googlebook احساس راحتی نمی کند.

برای روشن بودن، وضعیت قطعا بهتر از یک دهه پیش است. گوگل از راه اندازی تبلت پیکسل خود در سال 2023 استفاده کرد تا مجموعه اصلی برنامه های خود را برای صفحه نمایش های بزرگ تر اصلاح کند و اکنون بسیاری از این برنامه ها در Googlebook احساس راحتی می کنند. نسخه‌های Android Keep، Google Home، Calendar، Photos، Google TV و بسیاری دیگر پس از نصب به خوبی کار می‌کنند.

گوگل همچنین تمام تلاش خود را می کند تا افراد را به سمت برنامه های وب سوق دهد که آنها مناسب تر هستند. برای مثال، با نصب Google Chat از فروشگاه Play، برنامه مبتنی بر وب راه‌اندازی می‌شود و میانبر Gmail در نوار وظیفه حساب شما را در پنجره خودش باز می‌کند اما با همان رابط وب آشنای Gmail. همیشه دانستن اینکه آیا باید یک برنامه را از Play Store نصب کنید یا از همتای مبتنی بر وب آن استفاده کنید کمی گیج کننده بوده است - اما حداقل در مورد برنامه های خود گوگل، Play Store می داند که کدام نوع برای یک Googlebook نصب بهتر است.

و در حالی که بسیاری از برنامه های شخص ثالث از نمایشگرهای بزرگتر استفاده نمی کنند، تعداد زیادی نیز وجود دارند که این کار را می کنند. Todoist و Spotify بومی Googlebook هستند و چندین ستون از اطلاعات را نشان می‌دهند، در حالی که Adobe Lightroom به سرعت کتابخانه من را جمع‌آوری کرد و ویرایش‌هایی را که در Googlebook انجام دادم بدون هیچ مشکلی با مک من همگام‌سازی کرد.

اما مطمئنا برنامه‌هایی وجود دارند که در ویندوز یا مک استفاده می‌کنید و در اینجا در دسترس نخواهند بود. ممکن است جایگزین‌هایی وجود داشته باشد، اما نمی‌توانید مواردی مانند Adobe Premiere یا Logic Pro را در اینجا نصب کنید. و در حالی که اکثر مردم می‌توانند بیشتر کارها را از طریق مرورگر یا از طریق برنامه‌های اندرویدی که می‌توانید در Googlebook دریافت کنید، انجام دهند، این سوال باقی می‌ماند که انتقال گردش کار شما به یک پلتفرم کاملا جدید که ممکن است همه برنامه‌های مورد نیاز شما را نداشته باشد، چه مزایایی دارد.

البته بازی های بومی نیز کمی غیر شروع کننده هستند. مطمئنا، می‌توانید بازی‌ها را از فروشگاه Play نصب کنید - من Teenage Mutant Ninja Turtles: Shredder's Revenge و Limbo را بررسی کردم و بدون مشکل اجرا شدند. Shredder's Revenge حتی کنترل‌های صفحه‌کلید را قبلا ترسیم کرده بود. اما اینها دقیقا عناوین جدید یا پیشرفته نیستند.

یکی از مزایای خوبی که Google با Googlebooks در نظر گرفته است، یک سال دسترسی GeForce Now "Fast Pass" است. GeForce Now به شما امکان می‌دهد بازی‌های متعلق به خود را از ویترین فروشگاه‌هایی مانند Steam و Epic Games استریم کنید، و «Fast Pass» در اینجا حداکثر 50 ساعت بازی در ماه ارائه می‌دهد. همچنین هیچگونه تبلیغاتی مانند شما در ردیف GeForce Now رایگان وجود ندارد و به شما دسترسی اولویت را نیز می دهد (از این رو نام آن). بدیهی است که این جایگزین رایانه‌های بازی مناسب نمی‌شود، اما تا زمانی که به اینترنت متصل هستید، گزینه‌ای برای بازی در Googlebook در اختیار شما قرار می‌دهد.

بنابراین، اگر پشتیبانی برنامه Googlebook با آنچه می‌توانید سال‌ها در Chromebook دریافت کنید تفاوت چندانی ندارد، واقعا چه چیزی پلتفرم جدید را متمایز می‌کند؟ ادغام با تلفن اندرویدی شما، حداقل از روشی که گوگل این لپ تاپ ها را عرضه می کند، اینطور به نظر می رسد. این یک استراتژی غیرمنطقی نیست: میلیاردها نفر از اندروید استفاده می کنند و تلفن هوشمند مهم ترین دستگاه در زندگی بیشتر مردم است. و به عنوان فردی که به خوبی در اکوسیستم اپل آشنا است، شکی نیست که ارتباط نزدیک بین آیفون و مک (یا آی پد یا اپل واچ) یک نقطه فروش عمده است.

چند بخش کلیدی در این ادغام وجود دارد که برجسته ترین آنها احتمالا ارسال برنامه ها از تلفن شما است. در نوار وظیفه، در کنار نماد "G" که در آن می توانید همه برنامه های نصب شده خود را پیدا کنید، نماد کوچک دیگری وجود دارد که شبیه یک گوشی هوشمند است. با کلیک بر روی آن، همه برنامه‌هایی که در گوشی شما دارید نمایش داده می‌شود، و انتخاب یک برنامه آن را در پنجره خودش باز می‌کند، گویی در خود Googlebook شما اجرا می‌شود. به‌جای رویکرد انعکاسی آیفون اپل، برنامه‌های ارسال محتوا مستقل از آنچه که مستقیما روی تلفن شما اتفاق می‌افتد کار می‌کند.

اما در هر دو مورد، این یک راه خوب برای بررسی سریع چیزهایی است که در تلفن شروع شده اند، مانند تماس با Lyft، تنظیم پخش به بلندگوهای Sonos یا بررسی سفارش تحویلی که در DoorDash ارسال کرده اید. وقتی همه چیز را در هر دو دستگاه تنظیم کردم، برنامه های ارسال محتوا به طور قابل اعتمادی کار می کردند. جالب اینجاست که برنامه‌ها محدود به قرار گرفتن در یک پنجره عمودی به اندازه تلفن نیستند - می‌توانید پنجره را بزرگ کرده و اندازه آن را تغییر دهید و برنامه مطابق با آن تنظیم می‌شود.

انتقال یک برنامه از تلفن من به Googlebook برای من چندان مفید به نظر نمی رسد، اما می تواند در کوتاه مدت مفید باشد. برای مثال، اگر یک برگه در Chrome باز دارید یا در حال نوشتن ایمیل در Gmail در تلفن خود هستید، نماد کوچکی را در سمت راست نوار وظیفه برنامه مربوطه خواهید دید. با کلیک کردن روی آن، کاری که روی تلفن خود انجام می‌دهید، مستقیما در Googlebook باز می‌شود. بنابراین اگر در وسط تایپ یک ایمیل هستید و می‌خواهید آن را در یک صفحه بزرگ انجام دهید، با یک کلیک موارد را در پیش‌نویس شما انتخاب می‌کنید.

مدتی طول کشید تا متوجه رفتاری شدم که این انتقال را آغاز می کند. در جیمیل، باید یک ایمیل بنویسید، خواه یک پیام جدید باشد یا یک پاسخ. اگر فقط یک ایمیل را می خواندم، نمادی را در نوار وظیفه برای خواندن آن در لپ تاپم دریافت نمی کردم. اما در Google Keep، فقط نگاه کردن به یک یادداشت خاص در تلفن من کافی بود تا یک میانبر برای آن محتوا در نوار وظیفه Googlebook دریافت کنم. همچنین به مواقع متعددی برخورد کردم که میانبر هر برنامه‌ای که روی تلفنم باز کرده بودم، نشان داده نمی‌شد، حتی اگر قبلا کار می‌کرد.

من می‌توانم بگویم که این ویژگی بین ناهماهنگی‌هایی که من تجربه کردم و نیاز توسعه‌دهندگان شخص ثالث به فعال کردن آن در برنامه‌های خود، هنوز در حال انجام است.

آخرین ارتباط قابل توجه بین تلفن شما و Googlebook ساده و سرراست است. تلفن شما در برنامه Files به عنوان درایوی نمایش داده می شود که می توانید آن را مرور کنید. بنابراین اگر چیزی در گوشی خود ذخیره کرده اید که می خواهید روی لپ تاپ خود داشته باشید، این یک فرآیند ساده است. واضح‌ترین مورد استفاده‌ای که می‌توانم به آن فکر کنم، انتقال عکس‌ها است، اما Google Photos می‌تواند از همه چیزهایی که در تلفن خود عکس می‌گیرید به فضای ابری پشتیبان‌گیری کند. اگر ترجیح می‌دهید به صورت دستی با فایل‌ها کار کنید، می‌توانید به راحتی به آن‌ها دسترسی داشته باشید، گویی که تلفن شما فقط درایو دیگری است که به رایانه شما متصل است.

همچنین برای گرفتن چیزهایی مانند اسکرین شات یا ضبط صدا مفید است.

در نهایت، در حالی که گوگل آشکارا Googlebooks را به عنوان یک همراه نزدیک برای تلفن های اندرویدی قرار می دهد، من متوجه شدم که به کاربران آیفون نیز اشاره کردم. یکی از برنامه های از پیش نصب شده در Googlebooks "Link to iOS" نام دارد و پس از اسکن یک کد QR و فعال کردن چند تنظیمات در آیفون، می توانید پیام هایی را از iPhone در Googlebook دریافت کنید. این برای اس ام اس، RCS و iMessages کار می کند، اگرچه تجربه کمی به دلخواه باقی می ماند. چت های گروهی اصلا کار نمی کنند. در عوض، پیام‌های افراد در یک چت گروهی فقط در رشته‌های جداگانه آنها نشان داده می‌شود.

اما داشتن مکالمات یک به یک به اندازه کافی خوب کار می کند، اگرچه تاریخچه پیام کامل را همگام نمی کند و تصاویر (یا اساسا هر چیزی غیر از متن) پشتیبانی نمی شود. این تقریبا به اندازه استفاده از برنامه پیام های Google با یک تلفن اندرویدی کامل نیست، اما چیزی است!

گوگل ویژگی‌های Gemini را بخش بزرگی از ابتکار Chromebook Plus که چند سال پیش راه‌اندازی کرد، ساخته است، بنابراین تعجبی ندارد که بسیاری از این ویژگی‌ها به Googlebooks نیز مهاجرت کنند. چند مورد از این ابزارها، مانند کلید درج سریع که منوی متنی را با پیشنهادات مبتنی بر هوش مصنوعی به نمایش می‌گذارد، مدتی است که وجود دارد. اما Magic Pointer مهم ترین افزونه به Googlebook و مجموعه ویژگی های متمرکز بر هوش مصنوعی آن است.

در دموهای گوگل، تکان دادن مکان نما، نشانگر معمولی شما را به مکان نما جادویی تبدیل می کند، اما گوگل برای اطمینان از اینکه کاربران برای اولین بار از ویژگی های مبتنی بر هوش مصنوعی استفاده می کنند، خوب عمل می کند. بنابراین، با کلیک کردن روی نشانگر کوچک در گوشه سمت راست بالای صفحه، در کنار هشدار اعلان، شروع می‌کنید. پس از فعال کردن مجوزها، یک آموزش کوچک در مورد اشاره گر جادویی دریافت خواهید کرد، و سپس هر زمان که به شدت انگشت خود را روی صفحه لمسی تکان دهید، می توانید به این ابزار جدید Gemini دسترسی داشته باشید.

در اصل، Magic Pointer به شما امکان می دهد بخشی از صفحه نمایش خود را برای انجام اقدامات با Gemini انتخاب کنید. یکی از چیزهایی که بسیار مفید است این است که می توانید چندین انتخاب انجام دهید و جمینی آنها را با هم تجزیه و تحلیل کند. این شبیه به یک ابزار اسکرین شات با شارژ فوق العاده است و به اندازه کافی هوشمند است که به طور خودکار بخش هایی از صفحه نمایش شما را در حین حرکت ماوس روی آنها برجسته کند. به عنوان مثال، حرکت مکان‌نما روی یک متن به شما پیشنهاد می‌کند که یک پاراگراف کامل را برش دهید، یا زمانی که ماوس را روی یک تصویر می‌برید متوجه می‌شوید که احتمالا می‌خواهید کل آن را بگیرید.

شما می توانید به طور خاص یک انتخاب را انتخاب کنید، اما من بسیار دوست دارم که به طور خودکار بخش های منسجم صفحه را برجسته کند.

هنگامی که بخشی از صفحه خود را انتخاب کردید، Gemini پیشنهادهای فعالانه ارائه می دهد - اگر تاریخ و مکان را تشخیص دهد، از شما می پرسد که آیا می خواهید رویداد را به تقویم خود اضافه کنید. همچنین می توانید درخواست خود را تایپ کنید یا تصمیم بگیرید که بخش های بیشتری را به انتخاب اضافه کنید. در آن سناریو، می‌توانید تقویم و برنامه تمرینی خود را ثبت کنید و از Gemini بخواهید که آن تمرینات را در زمان‌هایی که آزاد هستید برنامه‌ریزی کند.

مانند بسیاری از ابزارهای هوش مصنوعی گوگل، من می‌توانم موارد استفاده را در نمونه‌های نمایشی با اسکریپت دقیقی که این شرکت ارائه می‌دهد، ببینم، اما اغلب راه آسان یا واضحی برای کار کردن با آن در جریان کار روزانه‌ام نمی‌بینم. این کاملا ممکن است که من آنقدر باهوش نیستم که به مکان هایی فکر کنم که این کار زندگی من را آسان تر کند. من حتی به خودم آموزش داده‌ام که سعی کنم از نشانگر جادویی برای گرفتن چیزهایی که می‌خواهم روی آن‌ها عمل کنم به جای گرفتن اسکرین شات استاندارد استفاده کنم، اما این هنوز طبیعت دوم نیست.

گفتنی است، این یک ویژگی هوش مصنوعی است که حداقل در سطح مفهومی آن را دوست دارم و یکی از ویژگی‌هایی است که به تلاش برای استفاده از آن ادامه می‌دهم و ببینم آیا در طول زمان به طبیعت دوم من تبدیل می‌شود یا خیر.

Rambler یکی دیگر از ویژگی های سرفصل هوش مصنوعی است که در اوایل امسال به سری پیکسل 11 آمد. همانطور که می توانید در آن تلفن ها، می توانید از صدای خود برای دیکته کردن پیام در Googlebook خود استفاده کنید و Rambler آن را پاکسازی می کند. چیزهایی مانند "ام" را حذف می کند و اگر نظر خود را در مورد آنچه می گویید تغییر دهید، آن را تشخیص داده و سرعت شما را کاهش می دهد.

بنابراین "بهترین کافی شاپ ها کدامند، اوم، مهم نیست، منظورم این است که بهترین نانوایی ها در منطقه هارتفورد کدامند؟" تبدیل به "بهترین نانوایی ها در منطقه هارتفورد کدامند؟" من اغلب در این مرحله متوجه نمی‌شوم که با لپ‌تاپ‌هایم صحبت می‌کنم، اما همچنان فکر می‌کنم Rambler یک ابزار هوشمند است - به‌ویژه برای افرادی که ممکن است به استفاده از آن در تلفن خود عادت کنند و بخواهند آن را در Googlebook امتحان کنند.

یکی دیگر از ویژگی‌های اندروید که به Googlebooks راه پیدا کرده، ویجت‌های صفحه اصلی هستند. به طور خاص، می توانید از Googlebook بخواهید که برای شما "ویجت ایجاد کند". پیشنهادهایی برای شروع این کار وجود دارد، مانند پیشنهادی برای برنامه Files که اسناد مختلف را برای دسترسی سریع تجزیه و تحلیل و گروه بندی می کند. من از یکی برای حفظ آب و هوای محلی خود درخواست کردم و خوب کار کرد، با این تفاوت که می‌گفت خورشید در ساعت 9:51 بعد از ظهر یا بیشتر در ماساچوست غروب می‌کند، جایی که خورشید در حال حاضر قبل از ساعت 18 غروب می‌کند. مانند همه چیزهای هوش مصنوعی، حتما کار خود را بررسی کنید.

با این حال، من مشتاقانه منتظر تکامل Googlebooks هستم. در حالی که ممکن است سیستم عامل هنوز به طور کامل آماده نشده باشد، این واقعیت که گوگل هر دو پلتفرم دسکتاپ و تلفن خود را در حال حاضر از یک نرم افزار اجرا می کند، کار را برای توسعه بسیار آسان تر می کند و همچنین باعث می شود که این دو دسته از دستگاه ها در آینده حتی یکپارچه تر با هم کار کنند. درست مانند سیستم عامل کروم، گوگل پلتفرمی را ارائه می دهد که می تواند اصول اولیه را برای بسیاری از کاربران در یک بسته نسبتا ساده و سرراست پوشش دهد - اگر سخت افزاری با قیمت های گسترده تر و سیستم عامل بالغ تر داشته باشیم.