هر اتاق کارکنان مدرسه موانع غیرقابل توقیف خود را برای پیشرفت دارد

ممکن است یک مدرسه معلم معترض بیرون ساختمان داشته باشد که در صورت مخالفت با فلسفه آن، آماده رفتن به زندان باشد.

اما هر مدرسه ای کارکنان معترض خود را دارد که بی سر و صدا فرسایش می یابند و از پیشرفت از درون جلوگیری می کنند.

فرقشان این است که داخل ساختمان نشسته اند. این معترضان برای حفظ وضعیت موجود و جلوگیری از تغییر یا پیشرفت در مدارس ما به طور نامرئی و سرسختانه تلاش می کنند.

در یک کنفرانس ملی مدیران در پارک کروک در سال 2024، یک سخنران اصلی این ایده را از طریق یک عکس هوایی از طرح کلی یک کشتی غرق شده قرن نوزدهمی که در دهه 1990 کشف شد و از سال 2019 دوباره در ساحل پورتمارناک قابل مشاهده بود، بیان کرد. این تصویر هواپیمای بدون سرنشین از سطح کشتی شبیه نمایی هوایی از نقاشی یک کودک از یک چشم بادامی بود. سخنران با چشم غیرمسلح قابل مشاهده است یا خیر، تاکید کرد که کشتی غرق شده باقی مانده است.

"کشتی های غرق شده در اتاق کارکنان شما چه کسانی هستند؟" سخنران پرسید.

صدای خنده در میان مدیران، آنچه را از قبل می دانستم تایید می کند.

هر مدرسه، اتاق کارکنان و جلسات کارکنان کشتی های غرق شده خود را دارد.

با توجه به ناتوانی مدیران در اخراج معلمان بعد از سال اول تحصیلی در مدارس، کشتی های غرق شده نمی توانند به داخل یا خارج از مدارس ما منتقل شوند.

این معلمان موانع پیشرفت هستند.

من سعی کردم مشکل غرق شدن کشتی کارکنان را در سال های اولیه ام با میزهای جدید اتاق کارکنان حل کنم. من می‌توانستم ببینم که منشأ غرق شدن کشتی در اتاق کارکنان ما از یک میز طولانی به سبک ضیافت است که عمدتا کارکنان قدیمی را در خود جای داده بود، که هر کدام جایگاه خود را روی میز و با فنجان اتاق کارکنان خود داشتند. ساده لوحانه فکر کردم که با جایگزین کردن آن یک میز بزرگ با چند میز گرد کوچکتر (اگر بخواهید) می توانم آنها را به معنای واقعی کلمه و استعاره بشکنم. در عرض یک روز، آنها میزهای اغذیه فروشی را با هم ادغام کردند تا میز ضیافتی که قبلا نصب شده بود ایجاد شود.

کشتی غرق شده دوباره به سطح زمین برخاست.

حتی من نمی توانستم به بی گناهی و عدم حیله گری خودم بخندم.

مدیر مخفی: "هیچ آموزشی وجود ندارد که شما را برای این نقش مجهز کند"

در تلاش برای توضیح دادن به مدیر دیگری که چقدر این کار ناتوان کننده است، تلاش مدیر را با تلاش اودیسه مقایسه کردم که تلاش می کرد به مقصد نه پنه لوپه، بلکه اجازه دهید او را الهه گریزان بنامیم: پیشرفت. هنگامی که ادیسه از آئولوس (پادشاه بادها) بازدید می کند، کیسه ای به او داده می شود که شامل همه بادها به جز باد مهم غربی است که کشتی او را به خانه می برد. خدمه او کیسه را باز کردند، باد را رها کردند و او را از مسیر خارج کردند.

کار به عنوان یک مدیر گاهی اوقات مانند تلاش برای رسیدن به مقصدی قابل دسترس (قطعه کوچکی از پیشرفت) است که در یک خط مستقیم حرکت می کند. اما ورود، در واقع، شامل مبارزه با عناصر - وزارت آموزش و پرورش، کارکنان، والدین - خواهد بود، در حالی که می‌دانیم کیسه باد می‌تواند در هر زمانی بترکند و کشتی را از مسیر خارج کند.

این پدیده محل کار آنقدر رایج است که استرالیایی ها اصطلاح خاص خود را برای آن ابداع کرده اند: مورچه سفید.

درست همانطور که مورچه‌های سفید یا موریانه‌ها ساختارهای چوبی را از داخل تخریب می‌کنند و در عین حال ظاهر بیرونی را حفظ می‌کنند (در نتیجه ساختار سطحی را دست نخورده جلوه می‌دهند)، این موریانه‌های معلم مخفی ساختار را از درون تخریب می‌کنند. مورچه های سفیدی که به آرامی و مخفیانه سازه ها یا پیشرفت ها را نیش می زنند، می توان ناخواسته حیوانی مترادف با وفاداری در نظر گرفت. یک قو برازنده شاید تا آخر به شریک خود وفادار باشد. اما در زیر پرهای ژولیده خود، آنها به شدت در برابر تغییر و پیشرفت رکاب می زنند.

این خرابکاری بی صدا خورنده و آسیب رسان است و در اصل نمی توان آن را نام برد، زیرا به سادگی قابل مشاهده است.

پس چگونه مورچه های سفید قایق را از بین می برند و باعث غرق شدن کشتی می شوند؟

مصاحبه با معلمان ژنرال Z: یک نامزد به من گفت که من در یک جنگ مناقصه برای او هستم

در اولین سال حضورم در این نقش، یک جلسه ناهار را تسهیل کردم، که برای همه کارکنان باز بود، تا در مورد زمینه پیشرفت که به طور نامتناسبی بحث برانگیز بود (به دانش آموزان اجازه می داد در جلسات والدین و معلمان دوره ارشد شرکت کنند، چیزی که اکنون در اکثر مدارس رایج است) بیشتر بحث کنم. سه نفر از کارکنان مخالف این کار در نیمه راه وارد اتاق شدند و یکی یکی نارضایتی خود را به صدا درآوردند و سپس ناگهان از آنجا خارج شدند. آنها مانند پرندگان گرسنه و جدل رفتار می کردند، لاشه پیشرفت را می چینند، جیغ می زنند و سپس خارج می شوند.

آخرین مورد در دستور کار، که در غیاب آنها مورد بررسی قرار گرفت، اخلاق بود، و اینکه چگونه می‌توانیم ارزش‌های خود را در مدرسه خود بیشتر ترویج کنیم.

اعتراض معلمان خود را به شکل های دیگری نیز نشان می دهد. یکی از مدیران جدید در سال اول یک نقاشی را جابه‌جا کرد تا جایی برای هیئت مدیره «موفقیت دانش‌آموزی» باز کند. این امر باعث ایجاد غوغا و ناراحتی در بین کارکنان شد تا جایی که او نقاشی را به موقعیت اولیه خود بازگرداند. این مربوط به نقاشی و زیبایی ذاتی آن نبود، بلکه ترس از تغییر بود.

یکی از مدیران سابق، با دانستن میزان مقاومتی که در سال‌های اولیه‌م در مورد مدیریت تغییر با آن مواجه بودم، از تصویر حرکت یک نقاشی و موقعیت آن برای تاکید بر مقاومت کارکنان برای تغییر حتی زمانی که تغییر آشکارا خوب بود، استفاده کرد. از یکی از کارکنان که می‌خواست بنری را از بالای پله‌ها به داخل راه پله آویزان کند، خواسته بودم که جای بهتری برای آن بیابد، زیرا دید اطراف منطقه پر ترافیک را مسدود می‌کرد.

صبح روز پس از استعفا از سمت خود، بنر دوباره به راه پله بسته شد، در آخرین اقدام شورشی در سطح "آدریان مول در سن 13¾" با اصرار بر پوشیدن جوراب قرمز.

با گذشت چندین سال از این نقش، اکنون می‌دانم که از نظر مدیریت تغییر، داشتن یک ایده خوب مبتنی بر شواهد که زندگی دانش‌آموزان را بهتر می‌کند و به اشتراک گذاشتن آن برای اولین بار در جلسه کارکنان ایده بدی است. این بدان معنا نیست که ایده بد است. اما با تغذیه نکردن این ایده – آهسته، آرام و با احتیاط، گوش دادن به اولین اشاره بادهایی که به سرعت تبدیل به دم می‌شوند – با موریانه‌ها دشمنی می‌کنم.

مدیریت مؤثر تغییر ممکن است شامل کمیته‌های فرعی، نظرسنجی‌های کل مدرسه، آوردن سازمان‌های خارجی یا معلمانی به مدرسه باشد که قبلا پیشرفت‌های آینده را در خود جای داده‌اند. زمانی که سال گذشته چیزی را که به یک هنجار ملی تبدیل شده است (کیسه های تلفن) معرفی کردیم، به طور استراتژیک کیسه ها (که برخی از آنها شبیه دستکش اجاق گاز هستند) را در اطراف مناطقی از ساختمان قرار دادم که قبل از صحبت در مورد آن تغییر را به طور فیزیکی نشان دهند. من رویکرد هملت را در مورد قتل اتخاذ کردم - که "اگرچه زبان ندارد، اما با معجزه ترین اندام صحبت می کند".

بعد از جلسات کارکنان، و زمانی که همه کارکنان اتاق را ترک می‌کنند، گاهی احساس می‌کنم که موریانه به آرامی مشکلی را مانند موریانه‌های معلم از بین می‌برد. در چنین لحظاتی، من در واقع از هیو گرانت به عنوان نخست‌وزیر در عشق تقلید کرده‌ام و در رقص پدر در حالی که کراواتش را در خیابان داونینگ ۱۰ به‌عنوان آهنگ Jump از خواهران اشاره‌گر جدا می‌کند، لذت می‌برم.

هیچ مدیری در نهایت موریانه ها را از بین نمی برد.

بهترین کاری که می‌توانیم از نظر پیشرفت سالانه انجام دهیم، همانطور که جان اودوناگو در شعر خود در پایان سال توضیح می‌دهد:

ما امسال را برای همه چیزهایی که یاد گرفتیم برکت می دهیم،

برای همه چیزهایی که دوست داشتیم و از دست دادیم،

و برای راه آرامی که برای ما به ارمغان آورد

به مقصد نامرئی ما نزدیک تر است