هزینه پنهان ماهی های پرورشی: آلودگی، کار اجباری و کاهش ماهیان وحشی

تا سال 2022، بیش از نیمی از غذاهای دریایی مصرف شده در سراسر جهان به جای صید در دریا، در مزرعه پرورش داده می شدند، واقعیتی که به عنوان مدرکی ستایش شده است که پرورش ماهی می تواند تقاضای فزاینده برای غذاهای دریایی را برآورده کند و در عین حال روند فروپاشی اقیانوس ها را کاهش دهد. اما استقبال افسارگسیخته از آبزی پروری به عنوان پاسخی پایدار برای تغذیه سیاره، برخی از هزینه های بسیار واقعی را نادیده می گیرد. محبوب ترین انواع غذاهای دریایی پرورشی - ماهی قزل آلا، میگو، قزل آلا، باس دریایی، ماهی دریایی - با پودر ماهی، پودر یا گلوله غنی از پروتئین ساخته شده از همان انواع ماهی های وحشی که تصور می شود آبزی پروری نجات می دهد، تغذیه می شود.

در واقع، پودر ماهی به دو سوم ماهی های پرورشی جهان تغذیه می شود. برخی از ماهی قزل آلا که در مزرعه پرورش می یابند، قبل از رسیدن به بازار، بیش از شش برابر وزن خود ماهی های صید شده وحشی می خورند. با هزاران مزرعه ماهی در سراسر جهان، آبزی پروری میلیون ها نفر را در تمام طول سال به پروتئین مقرون به صرفه دسترسی می دهد. پرورش ماهی همچنین یک منبع حیاتی شغل به ویژه برای زنان در هند است.

اما تحقیقات گسترده‌ای که توسط The Outlaw Ocean Project، یک سازمان خبری غیرانتفاعی مستقر در واشنگتن، انجام شد، نشان داد که پاسخ صنعت آبزی‌پروری به نگرانی‌ها در مورد اقیانوس‌های جهان - «ماهی‌های بیشتری رشد کنید تا بتوانیم کمتر صید کنیم» - اغلب مشکلی را که امیدوار بود حل کند بدتر می‌کند و به افرادی که قرار بود کمک کند آسیب می‌زند. تجارت پودر ماهی - اغلب خارج از دید عموم - می تواند شامل استفاده از کار اجباری، مسموم کردن جوامع و ریشه کن کردن معیشت ماهیگیران محلی باشد.

تولید پودر ماهی منجر به قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مزمن، اعتراضات خشونت آمیز - که معمولا بوسیله بوی تعفن کارخانه های پودر ماهی برانگیخته می شود - و تشدید تنش های فراملی در حالی که کشورها برای صید رقابت می کنند، شده است. این قیمت عمدتا توسط کشورهای فقیرتر پرداخت می شود که در آنها ماده اصلی پودر ماهی برداشت و فرآوری می شود. پروژه Ocean Outlaw تقریبا کل صنعت جهانی پودر ماهی، از جمله بیش از 1400 کارخانه تولید پودر ماهی در 64 کشور را ترسیم کرد. این تلاش شامل ده ها روزنامه نگار از بیش از 15 کشور بود که از کارخانه ها و مزارع بازدید کردند و در دریا سوار کشتی های پودر ماهی شدند.

تیم گزارشگر با استفاده از اسناد گواهی، سوابق مالکیت، داده‌های تجاری، ممیزی و فهرست‌های دولتی کشتی‌های ماهیگیری دارای مجوز، توانست کشتی‌ها را به گیاهانی که عرضه می‌کردند متصل کند و مشخص کند کدام گونه‌ها برای پودر ماهی مورد هدف قرار می‌گیرند. این به آنها اجازه داد تا تعیین کنند کدام کارخانه های پودر ماهی به کشتی هایی که درگیر ماهیگیری غیرقانونی یا ناپایدار هستند، متصل هستند. سپس، آنها پودر ماهی را به مزرعه ماهی و جایی که غذاهای دریایی توسط خرده فروشان فروخته می شد، ردیابی کردند. تحقیقات نشان داد که بیش از 2400 کشتی به تولید پودر ماهی متصل هستند و در آبهای حداقل 30 کشور فعالیت می کنند.

این نشان داد که اکثر این کشتی‌ها به طور کامل با منشور جهانی شفافیت شیلات، راهنمای ایجاد شده توسط گروه‌های جامعه مدنی پیشرو متمرکز بر اقیانوس که استانداردهای پاسخگویی ناوگان ماهیگیری صنعتی را شرح می‌دهد، مطابقت ندارند. به عنوان مثال، کمتر از 30 درصد ناوگان دارای اطلاعات مکان عمومی در دسترس بودند و کمتر از 25 درصد دارای شماره شناسایی منحصر به فرد کشتی بودند. چنین کدورتی باعث می‌شود که کشتی‌ها برای پلیس دشوار شوند. حداقل نیمی از گونه هایی که توسط کشتی های پودر ماهی ارزیابی شده فرود آمدند، توسط مطالعات علمی به عنوان "بیش از حد بهره برداری" یا بدتر طبقه بندی می شوند.

بیشتر این کشتی‌ها، تراول‌هایی هستند که تورهای وسیعی را برای گرفتن دسته‌های متراکم ماهی مستقر می‌کنند. هر دو نوع چرخ دنده با سطوح بالای زباله همراه هستند که به طور معمول در حجم زیادی از گونه های غیر هدف حمل می شوند. حداقل 165 کشتی از ترالرهای کف بودند، نوعی ماهیگیری مخرب خاص که از تورهای سنگینی استفاده می کند که کف اقیانوس را می خراشند و تقریبا همه چیز را در مسیرشان از بین می برند. نگرانی در مورد آبزی پروری بسیار فراتر از سرنوشت اقیانوس ها است.

در گامبیا و موریتانی در غرب آفریقا، این صنعت باعث ناامنی غذایی می شود زیرا ماهی هایی که زمانی جوامع محلی را حفظ می کردند به کارخانه های تولید پودر ماهی منحرف می شوند. در جزایر دور افتاده در شرق دور روسیه و در منطقه سین کیانگ چین، گزارش ها به جزئیات استفاده از کار اجباری در کشتی ها، مزارع و کارخانه ها پرداختند. در کشورهای دیگر، از جمله هند و پرو، این صنعت با حداقل 80 حادثه ناآرامی مدنی، برخی خشونت‌آمیز، معمولا به شکل اعتصابات کارگری و اعتراضات ناشی از آلودگی آب یا بوی بد ناشی از کارخانه‌هایی که تن‌ها ماهی در حال تجزیه را می‌پزند، مرتبط بود.

در سال 2024 در شیلی، صدها تظاهرکننده در اعتراض به تعطیلی زودهنگام فصل ماهیگیری، لاستیک‌ها را سوزاندند و بزرگراه‌های ساحلی و خطوط راه‌آهن را مسدود کردند، اقدامی که تا حدودی ناشی از صید بی‌رویه ماهیگیری بود. در سنگال، پودر ماهی ماهیگیران محلی را بیکار کرده است، بنابراین آنها به طور فزاینده ای قایق های خود را می فروشند - یا تغییر کاربری می دهند - برای انتقال مهاجران به جزایر قناری اسپانیا، پله ای برای رسیدن به اروپا. این سفر خطرناک تقریبا 930 مایلی در سال 2025 جان بیش از 3000 نفر را گرفت.

چیخو عمر، یک ماهیگیر 21 ساله در سال 2024 که در ساحلی در سنگال نشسته بود، گفت: «ما ماهیگیر هستیم، اما اینجا ماهی نمانده است، بنابراین ما رفتیم. به عنوان مثال، در سال 2021، یک دوجین ترالر ته‌نشین ترکیه‌ای که به‌طور غیرقانونی در دریای اژه ماهیگیری می‌کردند، زمانی که دانشمندان شروع به فیلم‌برداری از فعالیت‌های آنها کردند، سعی کردند یک کشتی تحقیقاتی یونانی را به زیر بکشند.

در سال 2018، پس از آن که یک ماهیگیر توسط گارد ساحلی موریتانی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد، شورش هایی در سن لوئیس، سنگال رخ داد، در حالی که موریتانیایی ها می گویند یورش برون مرزی یک قایق پودر ماهی بود. سیاست پروتئین در کتاب سال 2021 خود "انقلاب پودر ماهی"، کریستین آ. وینترستین نشان می دهد که چگونه جریان هومبولت - یک سیستم بالا آمدن سرد و غنی از مواد مغذی در امتداد سواحل اقیانوس آرام در آمریکای جنوبی - به عنوان یک معدن پروتئین دوباره تصور شد. او استدلال می کند که این تغییر، پرو را به یک ابرقدرت پودر ماهی تبدیل کرد که مسئول تقریبا یک چهارم تولید جهانی است.

پودر ماهی به گسترش کشاورزی صنعتی مرغ و خوک پس از جنگ جهانی دوم، به ویژه در اروپا و ایالات متحده کمک کرد. از آن زمان، این مدل در سراسر جهان گسترش یافته است. صنعت خوراک تاکید کرده است که وابستگی خود به پودر ماهی و روغن ماهی - و به ویژه استفاده از ماهی کامل یا قطعات ماهی قابل خوردن توسط مردم را کاهش می دهد. با این حال، با رشد آبزی پروری، طبق پیش بینی سازمان غذا و کشاورزی، یک آژانس سازمان ملل، تولید جهانی پودر ماهی تا سال 2032 نزدیک به 10 درصد افزایش خواهد یافت.

به عنوان مثال، بر اساس گزارشی از ابتکار عمل ریسک سرمایه گذاری حیوانات مزرعه و بازده، برای مثال، پنج شرکت بزرگ ماهی قزل آلا در جهان بین سال های 2020 تا 2024، استفاده از پودر ماهی و روغن ماهی ساخته شده از ماهی کامل وحشی را تا 39 درصد افزایش دادند. ورونیک جامین، سخنگوی IFFO، انجمن بین المللی پودر ماهی، در پاسخ به سوالی درباره نگرانی های پایداری مرتبط با صنعت او، گفت که پرورش ماهی "کارآمدترین سیستم پروتئین حیوانی" است. او افزود که "نقش سازمانش این نیست که در کدام بازارها از پودر ماهی و روغن ماهی استفاده کنند." تلاش برای تبدیل صنعت به مو

او گفت که re پایدار باید نیروهای بازار را در نظر بگیرد و شرکت‌های غذای دریایی باید به «آنچه مردم واقعا می‌خواهند بخرند و بخورند» پاسخ دهند. تلاش برای دور شدن از پودر ماهی و روغن ماهی با مشکل مواجه شده است. محققان جایگزین های بالقوه ای از جمله جلبک دریایی، ضایعات کاساوا، پروتئین های تک سلولی تولید شده توسط قارچ ها و حتی فاضلاب را شناسایی کرده اند. اما هیچ کدام در مقیاس مقرون به صرفه تولید نمی شوند و جایگزین ها اغلب فاقد مواد مغذی هستند که از رشد ماهی های پرورشی حمایت می کند.

نقش کار اجباری برای کسانی که در کارخانه های تولید پودر ماهی و مزارع ماهی زحمت می کشند، کار و شرایط می تواند بی رحمانه باشد. در روسیه، کارگران فرآوری ماهی در شهرهای دورافتاده شرکت ها به اسارت درآمدند یا در کشتی های دور از ساحل گیر کردند. یکی از کارگران به رئیس جمهور ولادیمیر پوتین که در یک برنامه تلویزیونی فراخوان درباره کارخانه پودر ماهی در سال 2016 شرکت کرد، گفت: «مردم جایی برای رفتن ندارند، پولی ندارند.

کارگر دوم التماس کرد: "لطفا کمکمان کنید." در چین، صنعت آبزی پروری در مناطق کوهستانی و بیابانی این کشور به سرعت در حال گسترش است، به ویژه در تبت و سین کیانگ، دو منطقه معروف به سرکوب سیاسی، با مجازات های کیفری برای صحبت به زبان های مادری یا انجام سنت های مذهبی یا فرهنگی. زیرا ایالات متحده

دولت متوجه شد که نقض حقوق بشر در آنجا فراگیر است، کنگره قانونی را در سال 2021 وضع کرد که تمام کالاهایی را که «به طور کامل یا جزئی» توسط کارگران در سین کیانگ یا اقلیت‌های قومی منطقه تولید می‌شد با این فرض که با کار اجباری تحت حمایت دولت ساخته شده بودند، ممنوع کرد. چنین قانونی برای تبت وجود ندارد. این تحقیق نقشه بیش از 1000 مزرعه ماهی را در سین کیانگ و تبت نشان داد که سالانه حدود نیم میلیارد دلار غذاهای دریایی تولید می کنند که بیشتر آن به بیش از 12 کشور از جمله ایالات متحده صادر می شود.

علیرغم قانون 2021 مبنی بر ممنوعیت کالاها از سین کیانگ، تحقیقات نشان داد که ماهی های پرورش یافته در مزرعه از آن منطقه به ایالات متحده رسیده است. به عنوان مثال، مزرعه ماهی سین کیانگ تیایون که 40 درصد از ماهی قزل آلا تولید داخلی چین را تولید می کند، از طریق قراردادهای عرضه با برندی از غذاهای دریایی به نام Aqua Star که توسط Walmart و بزرگترین شرکت خدمات غذایی جهان، Sysco فروخته می شود، که در ایالات متحده در مدارس دولتی، پایگاه های نظامی و کافه تریاهای کنگره توزیع می کند، مرتبط است. Sysco گفت که از ارتباط با سین کیانگ بی اطلاع است.

رامیت پلاسنیک ماستی، سخنگوی این شرکت گفت: «ما همه تأمین‌کنندگان را در سراسر زنجیره تأمین جهانی خود مسئول می‌دانیم» تا قوانین ایالات متحده، بین‌المللی و محلی را رعایت کنند و Sysco قراردادها را در صورت عدم رعایت آنها به حالت تعلیق در می‌آورد. Aqua Star و Walmart به درخواستی برای اظهار نظر پاسخ ندادند. سین‌کیانگ تیانیون در بیانیه‌ای گفت که ادعای کار اجباری «کاملا بی‌اساس است». دولت چین به درخواست برای اظهار نظر پاسخ نداد. بیش از 80 درصد غذاهای دریایی مصرف شده در ایالات متحده وارداتی است و 9 درصد آن از چین وارد می شود. یکی دیگر از تامین کنندگان عمده غذاهای دریایی به ایالات متحده

هند است که تقریبا یک سوم میگوی مصرفی آمریکایی ها را تولید می کند که تقریبا تمام آن با پودر ماهی رشد می کند. این تحقیقات حداقل 18 مورد از ناآرامی های مدنی و حداقل 20 مورد آلودگی آب یا هوا را به گیاهان پودر ماهی هندی نشان داد. در نوامبر 2020، محققان دولت هند حفره‌های مخفی را پیدا کردند که در آن اپراتور کارخانه پودر ماهی محصولات دریایی متحد در گوا به طور مخفیانه زباله‌های سمی را دفع می‌کرد و در نتیجه آب‌های زیرزمینی را آلوده می‌کرد. مالک کارخانه تخلف را انکار کرد.

به گفته Bait to Plate، ابزار آنلاینی که زنجیره تامین غذاهای دریایی را ترسیم می کند، میگوهای فروخته شده توسط Sysco و در Kroger و Safeway با پودر ماهی از United Marine تغذیه می شوند. آلبرتسونز، شرکت مادر کروگر و Safeway، به درخواست اظهار نظر پاسخ نداد. اگرچه مشکلات مربوط به پرورش ماهی در سراسر جهان به وجود آمده است، اما برای برخی کشورها، پرورش آبزیان یک موهبت بوده است. در بنگلادش، آبزی پروری قیمت ماهی را کاهش داده است.

حتی با توجه به پودر ماهی و حمل و نقل به ایالات متحده، تولید برخی از ماهی های پرورشی، از جمله ماهی تیلاپیا و ماهی آزاد اقیانوس اطلس، نسبت به گوشت گاو یا خوک، گاز گلخانه ای کمتری در هر پوند منتشر می کند. برداشت دوکفه ای مانند صدف، صدف، گوش ماهی و صدف به ویژه پایدار است زیرا این گونه ها به خوراک نیاز ندارند. بر اساس مقاله 2020 مجله علمی Nature Food، این نوع آبزی پروری دارای ردپای کربن پایینی است و پوسته ها به عنوان نوعی جذب کربن عمل می کنند.

در ایالات متحده، حداقل 16 کارخانه تا سال 2025، در امتداد خلیج چساپیک در ویرجینیا، ساحل خلیج در می سی سی پی و لوئیزیانا، و در کالیفرنیا، اورگان و آلاسکا، پودر ماهی را فرآوری کردند. اکثر این کارخانه ها از قطعات غیرخوراکی ماهیگیری استفاده می کنند زیرا تقریبا هر ایالت ایالات متحده هدف قرار دادن ماهی کامل را برای پودر ماهی غیرقانونی اعلام کرده است. همچنین کارخانه‌ها نسبت به کارخانه‌های سایر نقاط جهان دارای مقررات بهتری هستند.

زنجیره های تامین طولانی با جهانی شدن تولید غذاهای دریایی، زنجیره تامین آن طولانی تر شده است و این امر برای مصرف کنندگان و خواربارفروشان سخت تر می شود که بدانند آیا به طور پایدار یا قانونی برداشت شده است. رابرت کی. استامبرگ، استاد حقوق جورج تاون و کارشناس زنجیره تامین، گفت که خواربارفروشان معمولا از عمده فروشان خرید می کنند و به ندرت تامین کنندگان خود را دنبال می کنند. او افزود که یکی دیگر از دلایل ممکن است انکار قابل قبول باشد.

«شرکت‌ها می‌توانند از سرزنش یا نیاز به رفع مشکلات فرار کنند، اگر از آن‌ها بی‌اطلاع باشند». با عدم نظارت دولت بر زنجیره‌های تامین، برنامه‌های صدور گواهینامه به رهبری صنعت به دنبال پر کردن شکاف و ریشه‌کن کردن شیوه‌های ناپایدار، غیراخلاقی یا غیرقانونی بوده‌اند. اما منتقدان می گویند که این برنامه ها عموما بر جنایات زیست محیطی تمرکز دارند و سوء استفاده از نیروی کار در کشتی ها را نادیده می گیرند.

آلی برودنی، وکیل ارشد کارکنان در آزمایشگاه حسابداری شرکتی، یک سازمان غیرانتفاعی دعوی حقوقی استراتژیک، گفت: در زمین، در کارخانه‌های فرآوری یا مزارع، برنامه‌های صدور گواهینامه به ندرت بررسی‌های دقیق واقعی را برای تأیید اعتبار اطمینان‌های داده شده توسط مدیران انجام می‌دهند. در عوض، برنامه ها اغلب قبل از حضور بازرسان به شرکت ها هشدار می دهند. در دریا، این برنامه‌ها اغلب بر اطلاعات گزارش‌شده توسط کاپیتان کشتی‌ها متکی هستند تا اینکه ممیزان کشتی‌های دریایی را بازرسی کنند.

Devan Meserve، سخنگوی اتحادیه جهانی غذاهای دریایی، که برنامه بهترین شیوه های آبزی پروری را اجرا می کند، از ارزش چنین برنامه های بازرسی دفاع کرد. او گفت که سازمان او "جامع ترین برنامه برای غذاهای دریایی پرورشی" را نمایندگی می کند، تا حدی به این دلیل که "کل زنجیره تولید آبزی پروری" را پوشش می دهد. Meserve اضافه کرد که حفاظت از کارگران کشتی‌های ماهیگیری که کارخانه‌های خوراک را تامین می‌کنند، یک "چالش بزرگ" است، زیرا ممیزی در بندر انجام می‌شود.

او اضافه کرد که سازمان او به صنعت کمک می کند تا با صید غیرقانونی و بیش از حد صید از کارخانه های خوراک دام برای تامین بیشتر ماهی هایی که در پودر ماهی یا روغن ماهی استفاده می کنند، از شیلاتی که توسط برنامه های صدور گواهینامه مانند Marine Trust و Marine Stewardship Council استفاده می کنند، کمک کند. دانیل پالی، مدیر پروژه ابتکار دریای اطراف ما در دانشگاه بریتیش کلمبیا، گفت: «هر گونه حسابرسی از تأثیر واقعی آبزی پروری نه با مزرعه، بلکه با خوراک شروع شود».

"و این نوع حسابداری تصویر بسیار متفاوتی را نسبت به صنعت ارائه می دهد." از سال 2020، حداقل 9 دعوی حقوقی مبنی بر تبلیغات نادرست علیه شش شرکت غذای دریایی در شش ایالت ایالات متحده مطرح شده است. شاکیان زبان هایی مانند «پایدار»، «دوستانه با محیط زیست» و «گرفتار وحشی» و همچنین ادعای استانداردهای برتر ایمنی کارگران را به چالش کشیدند. پنج مورد از شکایت ها منجر به تسویه حساب شد و شرکت ها بیش از 2 میلیون دلار به شاکیان پرداخت کردند.

حداقل در چهار مورد، استفاده از پودر ماهی یا روغن ماهی و ارتباط آنها با ماهیگیری صنعتی و تهی شدن اکوسیستم، محور اصلی این بحث بود که محصولات از نظر زیست محیطی پایدار نیستند. اتهامات دیگر شامل کار اجباری در کشتی های ماهیگیری و اتکا به آفت کش ها و آنتی بیوتیک های مضر بود. تحقیقات Outlaw Ocean بیش از 500 شرکت غذای دریایی را ارزیابی کرد که ادعاهای بازاریابی مشابه - یا قوی تر از - موارد ذکر شده در دادخواست ها را داشتند.

بیش از نیمی از این شرکت‌ها با تولیدکنندگان پودر ماهی مرتبط با جنایات، رفتارهای نادرست و شیوه‌های ماهیگیری ناپایدار مرتبط بودند. دانا کلیولی، مشاور تحقیقاتی سابق SeaChoice، یک گروه غذاهای دریایی پایدار کانادایی، می‌گوید که بسیاری از صنایع قبلا مجبور شده‌اند حقوق بشر و نقض‌های زیست‌محیطی مدفون در زنجیره‌های تامین خود را بررسی کنند. او «لباس‌های عرق‌فروشی»، «قهوه تجارت منصفانه» و «الماس خونی» را به عنوان مثال ذکر کرد.

غذاهای دریایی در مواجهه با چنین نظارتی کندتر بوده است، اگرچه، به گفته او، با توجه به اینکه جهان بیشتر به سمت آبزی پروری متمایل می شود، ممکن است تغییر کند، به ویژه اگر دولت های بیشتری شروع به محدود کردن واردات مرتبط با غیرقانونی یا اقدامات ناپایدار کنند. او افزود: «این زمانی است که سرمایه‌گذاران شروع به دیدن مواد می‌کنند، نه فقط ریسک شهرت، و شرکت‌ها باید تعدیل کنند.» اما در برخی بخش ها، هزینه های نگران کننده پرورش ماهی بی توجه مانده است.

در آوریل 2025، پرزیدنت ترامپ فرمان اجرایی 14276 را با عنوان "بازیابی رقابت پذیری غذاهای دریایی آمریکا" امضا کرد که به مقامات دولتی دستور داد تا بار نظارتی را کاهش دهند و بخش های ماهیگیری تجاری و آبزی پروری در ایالات متحده را تقویت کنند. هیچ اشاره ای به خوراک یا پودر ماهی نکرد. اوربینا سردبیر اجرایی پروژه Outlaw Ocean است. گزارش این داستان بخشی از یک تحقیق بزرگتر بود که توسط یک تیم بین المللی از روزنامه نگاران مستقر در پروژه Ocean Outlaw انجام شد.