هفته کاری 4 روزه در مقطعی در دهه 2020 از بین رفت و اکنون به 6 روز تقسیم شده است.

فرانک ویشااپت انتظار نداشت که 15 دقیقه پس از یک تماس مطبوعاتی در مورد داده های نظرسنجی خود، عناوین آلبوم هوی متال را با من کارگاه آموزشی کند. اما اینجا جایی بود که گفتگو درباره دهمین گزارش سالانه وضعیت کار ترکیبی Owl Labs آغاز شد، پس از اینکه به او گفتم آنچه که او گردآوری کرده است شبیه «یک گزارش سوخت کابوس‌آمیز» به نظر می‌رسد.

Weishaupt، یک رهبر فکری در زمینه کار از راه دور به لطف نقش خود به عنوان مدیر عامل شرکت ویدئو کنفرانس مستقر در بوستون، کمی عقب نشینی کرد. او قبل از اینکه فورا مواد تشکیل دهنده را فهرست‌بندی کند، گفت: «نمی‌دانم اینطور می‌بینم یا نه.» او گفت: «من فقط یک سری چیزها را گفتم که واقعا در آن ترکیب خوب به نظر نمی‌رسند. "پس حتما سوپ شما آنجاست، درست است؟"

ویشااپت با اذعان به اینکه این گزارش «محدود به استرس» است و در مواقعی «به نظر یک دستور غذای وحشتناک به نظر می‌رسد»، اصرار داشت که جزئیات بیشتری در داستان وجود دارد. آزمایشگاه جغد عبارت "نشان قهوه" را برای توصیف شیوه استراتژیک نشان دادن به ساختمان اداری شما به اندازه کافی برای داشتن یک فنجان جو و مدتی با رئیس خود قبل از بازگشت به خانه در حوالی ساعت 3:00 بعد از ظهر رایج کرد، اما این به آنچه آزمایشگاه جغد "روزهای بیلبورد" می نامد گسترش یافته است.

من پیشنهاد کردم که آن را به یک "panopticon" اضافه کنم، یک زندان مفهومی از عصر ویکتوریایی که توسط جرمی بنتام ساخته شد، که در آن اساسا همه در حال نظارت بر دیگران هستند و جایی برای فرار باقی نمی‌گذارند. اشاره کردم که این عنوان یک آلبوم خاص پراگرسیو متال از گروه متأسفانه Isis است (Pitchfork به آن 8.4 داده است). ویشااپت خندید و گفت که خودش یکی از طرفداران متالیکا است، قبل از اینکه قبول کند که آخرین گزارش کاری هیبریدی او بسیار «هوی متال» است، هیچ جا بیشتر از هفته کاری چهار روزه ناپدید شده نیست.

زندگی پس از مرگ شش روزه چهار روزه کاری هفته

برای سال ها، هفته کاری چهار روزه نقطه پایانی آرزوی هر مکالمه کاری ترکیبی بود. ویشااپت گفت: داده‌های آزمایشگاه جغد نشان می‌دهد که دیگر مرده است.

بر اساس این گزارش، در واقع، 74 درصد از کارمندان می گویند که نوعی کار را در یک یکشنبه معمولی انجام می دهند و 21 درصد آن را یک روز کاری کامل یا تقریبا کامل می دانند. به‌جای فشرده‌سازی ساعت‌ها به روزهای کمتر، کارگران هفته خود را به روز ششم کشیده‌اند و روز را به بلوک‌های غیرخطی در مورد والدین، سطوح انرژی یا وظایف شخصی تقسیم می‌کنند.

Weishaupt این را به عنوان انعطاف پذیری بر اساس شرایط خود کارمندان می داند. او گفت: «اگر بعدازظهر سه‌شنبه یا صبح پنج‌شنبه را می‌گیرید... ممکن است آن را پس بدهید، اما تا زمانی که آن یکشنبه به کل تصویر اضافه نشود و بتوانید آن را عملی کنید، من این را انعطاف‌پذیری می‌دانم.» این با روند دهه 2020 "تغییر جابجایی" یا تقسیم کار به تعداد زیادی سرعت کوچک در طول روز به جای یک روز کاری سنتی و هشت ساعته مطابقت دارد.

ویشااپت گفت که مطمئن نیست دقیقا چه زمانی تمام شد، اما پنجره چهار روز کاری هفته بسته شده است. فکر می‌کردم این جایی است که برای مدت کوتاهی قرار است برویم و فکر می‌کنم مدتی پیش خداحافظی کرد.»

اگر یکشنبه‌ها جایی است که کار اضافی انجام می‌شود، «روزهای بیلبورد» جایی است که کارمندان ظاهرا در وهله اول نیازی به نظارت اضافی ندارند. تقریبا نیمی از کارگران - 48٪ - می گویند که روزهای مشخصی را در دفتر کار انتخاب کرده اند تا توسط رهبران ارشد یا مشتریان دیده شوند یا قصد دارند شروع کنند. رؤسا، معمولا آنهایی که تماشا می‌کنند، به همان اندازه مستعد این هستند که برای دیده شدن به آن نگاه کنند: 40 درصد از شرکت‌کنندگان در روز بیلبورد، مدیران هستند.

زمانی که داده‌های بازگشت به دفتر خود آزمایشگاه Owl را دنبال کنید، منطق ساده است. در پاسخ به این سوال که چرا اصلا سیاست های RTO وجود دارد، 76 درصد از کارمندان می گویند که محرک واقعی نظارت رهبری است – نه 74 درصدی که بهره وری و همکاری را ذکر می کنند یا 71 درصدی که به خدمات و فرهنگ مشتری اشاره می کنند. به عبارت دیگر، کارمندان به این نتیجه رسیده‌اند که نمایش بیشتر برای تماشاگران یک مدیر، در یک روز، تئاتر است و تقویم‌های خود را بر این اساس تنظیم کرده‌اند.

در آغوش گرفتن شغل، مینیمالیسم شغلی، و ریاضیات استخراج

ویشااپت به اقتصاد نسلی اشاره کرد و خاطرنشان کرد که 53 درصد از کارمندان می گویند که «مینیمالیستی شغلی» را پذیرفته اند یا قصد دارند آن را اتخاذ کنند - به جای تعقیب ارتقاء، به طور عمدی جاه طلبی برای محافظت از سلامت و پایداری را کاهش داده اند. او این را «یکی از داده‌های نگران‌کننده‌تر» می‌خواند، و آن را به‌عنوان تعبیری برای تسلیم می‌خواند: «شاید کمی تسلیم شوید، درست است؟ مانند، «هی، من نمی‌توانم جایی بروم زیرا ترک کنسرتم خیلی خطرناک است، بنابراین تا زمانی که بتوانم در این شغل بمانم.»

این نیمی دیگر از آغوش گرفتن شغل است - 38 درصد از کارمندان نقش‌هایی را که از آن‌ها پیشی گرفته‌اند، حفظ می‌کنند، زیرا ترک کردن، خطرناک‌تر از ماندن است - و Weishaupt خط مستقیمی را از آن به رفتار بیلبورد در بالا می‌کشد. کارگرانی که احساس می‌کنند در جای خود گیر افتاده‌اند، با اطمینان از اینکه فردی که ممکن است از آنها حمایت کند یا از آنها محافظت کند، چهره آنها را در روز سه‌شنبه مناسب می‌بیند، جبران می‌کنند.

در زیر همه آن هوش مصنوعی قرار دارد که ویشااپت با صراحت فردی که می بیند داده های یک محل کار هنوز در نوسان است صحبت می کند. شصت و نه درصد از کارگران می گویند هوش مصنوعی آنها را بهره ورتر کرده است. 46 درصد می گویند که گاهی اوقات مانع آنها شده است. ویشااپت موافقت کرد که با پذیرش هوش مصنوعی در یک «دوره معاوضه» هستیم که باعث می‌شود ما بیشتر و کمتر بهره‌ور باشیم، بیشتر و کمتر به برق متصل شویم، بیشتر و کمتر در دفتر حضور داشته باشیم: «این بلوک‌های کاری خطی مانند گذشته نیست، که فکر می‌کنم مردم می‌خواستند اگر نگاهی تاریخی به داده‌هایی که ما ارائه می‌دهیم داشته باشید.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد