همانطور که Traitors Ireland به ما نشان می دهد، شما نباید از گریه خجالت بکشید

چرا انسان ها گریه می کنند؟ این سوال هیچ ذهنی بزرگتر از ذهن چارلز داروین را آشفته نکرد.

این زیست شناس تکاملی معتقد بود که "ترشح اشک به عنوان تسکین درد است" اما به روشی سطحی که موثرتر از "صدای فریادهای نافذ" نیست. داروین در سال 1872 نوشت: گریه کردن "اتفاقی" و "بی هدف" بود. او با بیان این که اشک ریختن از نظر فرهنگی به جای ذاتی است، گفت: "انگلیسی ها به ندرت گریه می کنند، مگر تحت فشار شدیدترین اندوه."

اگر داروین امروز در آنجا حضور داشت، یک شرکت کننده ضعیف برای The Celebrity Traitors، که این هفته از بی بی سی شروع می شود، می شد.

پیروان فرنچایز Traitors می دانند که گریه کردن به دور از "بی هدف" است. بسیاری از شرکت‌کنندگان را از اخراج شدن از نمایش نجات داده است - جلب همدردی رقبا برای صرفه‌جویی در بازی - در حالی که شرکت‌کنندگانی که هرگز گریه نمی‌کنند می‌توانند به دلیل عدم نشان دادن احساسات به آنها شک کنند.

کارمند دولتی ایان کلی از سریال اخیر RTÉ The Traitors Ireland دقیقا این تعصب را تجربه کرد. امتناع او از ریختن اشک در هنگام قتل عام وفاداران به عنوان یک کیفرخواست اهانت آمیز برای شخصیت او تلقی می شد که باعث خروج او شد.

خائنان ایرلند: چه چیزی این نمایش مست کننده را اینقدر جذاب کرده است؟

مطالعات روانشناسی به توضیح علت کمک می کند. اشک پریشانی و آسیب پذیری را به شیوه ای بسیار صمیمی بیان می کند. از آنجایی که ساختگی گریه کردن سخت است، نمایش احساسات می تواند اعتماد درک شده را افزایش دهد. یک پروژه تحقیقاتی به رهبری دانشگاه لودز در لهستان، سال گذشته نشان داد که گریه کردن توسط مردان واقعی تر دیده می شود - به این دلیل که آنها کمتر "خوشحال" می شوند. این مطالعه که «اشک تمساح» را نیز مورد بررسی قرار داد، نشان می‌دهد که گریه‌های دستکاری تنها در صورتی مؤثر است که به‌درستی انجام شود – اگر اصلا مؤثر باشد.

با این حال، اهمیت گریه بسیار عمیق تر است. در ادیان جهانی، گریه به عنوان ابراز همدلی و امتناع از ریختن اشک با خونسردی همراه است.

در کتاب مقدس، پسر خدا در موارد متعددی گریه می کند، به ویژه در مقبره دوستش لازاروس. اثبات انسانیت او در عبارت «عیسی گریست» به چشم می خورد. این واقعیت که او می تواند گریه کند نشان می دهد که "او" - با حرف H بزرگ - یکی از ماست. در میان پیروان عیسی سنت طولانی گریه همدلانه و همدلانه وجود دارد. قدیس آگوستین در اعترافات خود توضیح می دهد که چگونه "سیل عظیم اشک" قبل از گرویدن ناگهانی به مسیحیت او را فرا گرفت. سنت ایگناتیوس لویولا، بنیانگذار یسوعیان، یکی بهتر است.

افسانه ها حاکی از آن است که پزشکان او به او هشدار داده بودند که اگر در طول مراسم عشای ربانی به هق هق گریه های شدید ادامه دهد، ممکن است بینایی خود را از دست بدهد.

اما در مسیحیت تغییراتی وجود دارد. پروفسور توماس دیکسون، کارشناس تاریخ احساسات مستقر در لندن و نویسنده کتاب Weeping Brittania، می‌گوید که اصلاحات پروتستانی شاهد عقب‌نشینی در برابر نمایش عمومی احساسات بود. برای اصلاح‌طلبان پروتستان سخت‌گیرتر، اشک به‌عنوان یک تاکتیک حقیر در نظر گرفته می‌شد که هدف آن تأثیرگذاری بر قدرت قادر مطلق خدا بود.

به گفته دیکسون، این بیزاری از گریه در دوران ویکتوریا وجود داشت، اما با هر نسل ضعیف شد. مطمئنا زمانی که پل «گازا» گاسکوئین با پایان یافتن سفر جام جهانی 1990 به زمینی در تورین نگاه کرد، هر انگی که به گریه انگلیسی‌ها نسبت داده می‌شد به خوبی و واقعا از بین رفته بود. قدرت اشک موضوع ادیان دیگر نیز هست. در اسلام به ما گفته شده است که حضرت محمد برای همدردی با انسان ها و حیوانات غیرانسان مکررا گریه می کرد.

در یهودیت، اشک به طور مشابه با شفقت همراه است - تورات به ما می گوید که هاجر در بیابان گریه می کرد در حالی که او و پسرش اسماعیل با مرگ روبرو می شدند. خداوند گریه های او را شنید و به آنها رحم کرد.

آیا اشک ریختن نشانه ضعف اخلاقی است؟ دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده به قول معروف گفت که او "فریاد بزرگی نیست"، اگرچه او تاکید کرد که هیچ مخالفتی با افرادی که آب‌رسانی را روشن می‌کنند، ندارد. قبل از قضاوت ترامپ به خاطر بی علاقگی آشکارش، از خود بپرسید آخرین باری که فریاد «خوب» زدید کی بوده است - «خوب» به معنای اشک ریختن دلسوزانه یا سازنده.

گریه به خودی خود چیزی را حل نمی کند، اما گواه احساس است. و اگر جناس را ببخشید، نباید از آن استشمام کرد.

گریه کردن هم چیزی برای خجالت نیست. با توجه به تلفات روزانه ای که در سراسر زمین از طریق تلفن های هوشمند خود شاهد آن هستیم، سؤال فوری تر این نیست که "چرا انسان ها گریه می کنند؟" بلکه "چرا بیشتر گریه نمی کنیم؟"

شان مونکریف: ما ممکن است در خشمگین ترین دوره تاریخ بشریت زندگی کنیم

شاید داروین درست می‌گفت و گریه کردن «بی هدف» است. اما دنیایی که در آن هیچ کس اشک نریزد جای سرد و تنهایی خواهد بود.

فرانسیس فوکویاما و پرونده "به طرز مفیدی اشتباه"

* پاورقی برای طرفداران فلسفه: سی امین برپایی جشنواره بین المللی هنر بابورو برای کودکان از جمعه، 9 اکتبر در گالوی برگزار می شود - و یک بعد فلسفی برای بزرگسالان و کودکان کنجکاو وجود دارد.

فیلسوفان دانشگاه گالوی، میشلا دیانتی و لوسی الویس، میزبان یک سخنرانی عمومی در مورد انجام فلسفه با کودکان هستند - و اینکه چگونه کودکان را می توان "به عنوان نوع خاصی از متخصصان" دید. در ساعت 3 بعدازظهر 9 اکتبر در ساختمان هاردیمن دانشگاه برگزار می شود.

این دو همچنین یک آزمایشگاه فلسفی به نام The Thinking Studio را اداره می کنند که در آن افراد در هر سنی می توانند به طور انتقادی با سؤالات بزرگی مانند "آیا بزرگسالان فقط کودکان رام شده اند؟" و «چه چیزی کسی را قابل اعتماد می‌کند؟»، معمایی که فقط مربوط به خائنان نیست. از 10 تا 18 اکتبر در آزمایشگاه Urban، جزیره نون اجرا می شود. نگاه کنید به: baboro.ie