همنشین جان مک‌گهرن: پناهگاه و منبع

در جهانی که توسط حماقت گسترده اداره می شود، لذتی نادر از کاوش در افکار جمعی محققان در مورد نویسندگان و کتاب هایی که دوست دارند وجود دارد.

نوشتن آکادمیک می تواند کوتاه نویسی برای مرگ زبان باشد. اما حتی فنی‌ترین استدلال‌ها نیز چیزی از ذوق و استعداد فرد در زیر درختان در هم پیچیده است. در نهایت همدلی تخیلی ما را به ادبیات پیوند می‌دهد، حتی اگر منتقد گاهی نقش مهمان ناخوانده کتاب را بازی کند. یعنی یک مجموعه خوب از مقالات انتقادی اکنون بیش از هر زمان دیگری پناهگاه و منبعی است. همنشین جان مک گهرن یکی از این موارد است.

این کتاب که توسط چهار محقق برجسته مک‌گهرن ویرایش شده است، طیف گسترده‌ای از موضوعات، مناظر، تأثیرات و علایق مک‌گهرن را از دیدگاه‌های گوناگون بررسی می‌کند. جا برای نسل‌های در حال رشد نیز وجود دارد، و مطالعه ین چی وو درباره زندگی پس از مرگ ادبی مک‌گهرن پر از شگفتی است.

مک گهرن امروزه بیشتر به دو چیز معروف است. اولین مورد درگیری او با تشکیلات مذهبی و اجتماعی پس از انتشار کتاب تاریکی است، همراه با القای سوء استفاده از آن. همانطور که مقاله عالی ریچل کلی توضیح می دهد، مک گهرن در آن زمان معلم بود. مدیر مدرسه‌اش، روحانی که کتاب را نخوانده بود، گفت که از کمی ابتذال بدش نمی‌آید، اما مطمئنا مک‌گهرن می‌دانست که نمی‌تواند در این مورد بنویسد.

دومی به عنوان یک سبک نثر، یا به عنوان وصف ناپذیرترین چیزها، نویسنده یک نویسنده است. این کیفیت عموما غیرشفاف است، فراتر از نیاز به فروش چند کتاب با یک چاپ با کیفیت. مک‌گهرن مطمئنا برای این کار واجد شرایط بود تا اینکه آثار بعدی‌اش به مخاطبان وسیع‌تری رسید، تا حدی به لطف اقتباس‌های فیلمی که همراه به وضوح و خوب بررسی می‌کند.

با این حال، این تقسیم مک‌گهرن بین شورشی و استایلیست کاملا فردیت مک‌گهرن یا زیبایی‌شناسی او را به تصویر نمی‌کشد، همانطور که همراه نشان می‌دهد. زمینه مشترک او با کولم تویبین، و همچنین آگاهی اغلب دردناک او از تحمیل مردانگی آشکار است. مک گهرن همچنین یک کشاورز کوچک متعهد بود، و مطالعه ایمون وال در مورد محیط زیست گرایی تصادفی او نشانگر روشی نوظهور برای اندیشیدن به ادبیات پس از این تابستان آشفتگی آب و هوایی است.

تمام همراه پر از چنین نکات جالبی است که با عکس های پل باتلر نشان داده شده است، که نور جادویی یک ایرلند میانه را به تصویر می کشد که خود را آشکار می کند، اما همانطور که مک گهرن می دانست، به آرامی از تاریکی روشن می شود. نیکلاس آلن نویسنده و دانشگاهی است