همه باید آرام باشند - کمدین لورا راموسو می گوید که می تواند در این زمینه کمک کند

چه او را دنبال کنید یا نه، تصویر لورا راموسو احتمالا برای یکی از فیدهای شما آشنا است. این کمدین 31 ساله برای کاراکترهای خود به یکی از اعضای ثابت TikTok و طومارهای اینستاگرام تبدیل شد - به ویژه برداشت هایی که از پدر ایتالیایی و مادر آلمانی اش داشت، مادری که همیشه یقه یقه اسکی مشکی پوشیده بود، موهایش را عقب کشیده بود، عینک هایی که به طور غیرقابل توضیحی بالای سرش بود.

خنده دار است جذاب است اما این ضربه های سریع ممکن است بدنه کاری را که این مرد 31 ساله در حال ساخت است، تضعیف کند. پنجمین نمایش او، آرام باش، فقط اشاره ای به عبارت جذاب یکی از شخصیت هایش یا چیزی نیست که بیشتر در این چرخه خبری تنبیه کننده که به نظر می رسد هیچ راه فراری از آن وجود ندارد، آرزو می کند. این نقطه اوج هنری است که طراحی، استندآپ، کار جمعی و، بله، دلقک را با هم ترکیب می کند. و پس از پرورش تماشاگران زنده و متعهد در اروپا، کانادا و استرالیا، او در آستانه اجرای برنامه Calm Down در لس آنجلس، در 17 اکتبر، در انتهای بزرگترین تور ایالات متحده تا به امروز است.

اخبار مرتبط اخبار پاتون اسوالت و میشل وولف با سباستین مانیسکالکو برای معکوس کردن کانال SiriusXM تلویزیون 'Trailer Park Boys' بازیگر مایکل اسمیت اتهام تجاوز جنسی رد شد

او می گوید: «امیدوارم بعد از نمایش آرام شوید. "اما عنوان و سریال تا حدودی به جایی که من در حال حاضر هستم است. من باید آرام باشم. همه ما باید آرام باشیم. این شعاری است که من امسال اتخاذ کردم. کار نمی کند، اما خوب است که آن را به نمایش بگذارم."

راموسو از روی زوم، با کمی سردی، از چیزی که به نظر می‌رسد یک Airbnb خالی از سکنه در شهر گلد راش است، صحبت می‌کند که من هرگز نامش را نشنیده‌ام. او اصرار دارد که این تجربه خوشایند است، و رزومه او نشان می دهد که او یک مسافر بازی است. قبل از اینکه برای کار در جهان بگردد، او به عنوان همتای نوع دوست یک دلقک ارتشی بزرگ شد. راموسو ایتالیایی الاصل که اکنون در کانادا زندگی می کند، دوران کودکی خود را در کامرون، چین و ویتنام گذرانده است و از کار مادرش با سازمان بهداشت جهانی مراقبت می کند. راموسو هرگز در خطر نزدیکی به ابولا نبود، اما او چیزهای واقعی را دید.

در باکو، آذربایجان، رفت‌وآمد او در مدرسه مصادف بود با سر بریدن گاو توسط یک قصاب وقت‌شناس (و بسیار عمومی) در ساعت ۷:۴۰ صبح. او می‌گوید: «فکر می‌کنم درسی به من می‌دادند. "زندگی بی ثبات است. ممکن است سرتان در ساعت 7:40 صبح قطع شود."

او می‌گوید که اشتراک‌گذاری قطعاتی مانند این‌ها باعث ناراحتی او می‌شد، اما در طول مکالمه ما خاطرنشان می‌کند که آرام کردن، شخصی‌ترین کار او بوده است. اما او احساسات عجیب و غریب را تحت تاثیر قرار می دهد، زیرا به نظر می رسد که محور اصلی فروخته شده او کار می کند. او می‌گوید: «این خط مستقیم بین من و مخاطب، در مقابل شخصیت‌ها یا طرح‌های من، واضح‌تر از همیشه بوده است. من واقعا از آن لذت می‌برم، اما این اتفاق امسال رخ داد. من قبلا می‌ترسیدم.»

شما در طول نمایش های خود مشارکت مخاطب دارید. به‌عنوان یک هنرمند و مصرف‌کننده هنر، آیا فکر می‌کنید وقتی این موضوع روی میز است، باید سلب مسئولیتی وجود داشته باشد؟

نه. من فکر می‌کنم مشارکت تماشاگران از تاریخچه نمونه‌های واقعا وحشتناک، رپ بدی دریافت می‌کند. من سعی می‌کنم محیطی را ایجاد کنم که اگر نمی‌خواهید بتوانید «نه» بگویید و مردم انجام دهند. و من فقط ادامه می دهم. اما چیزی که من دریافتم این است که 99 درصد از مواقع مردم نسبت به آنچه که می تواند باشد باز هستند. هیجان‌انگیز می‌شود، زیرا پس از آن جمعیت می‌گویند: «اوه، باشه، ما همه با هم اینجا هستیم.» چیز مورد علاقه من در مورد آن این است که نمی توان آن را بازسازی کرد. این فقط برای آن مخاطب خاص است. و بعد مثل این بود: «اوه خدای من، من با جیک، مردی که پیراهن صورتی پوشیده بود، در نمایشگاه بودم.

اوه خدای من.» و جوک های زیادی در مورد جیک وجود داشت و این چیزی است که آن را برای من خاص می کند.

وقتی افرادی که بازی می کردند و شاید هم نبودند چه می کنید؟

مبارزات ناشی از افرادی است که بیش از حد اهل بازی هستند. آن وقت است که باید در پشت سرم ریاضی انجام دهم تا بگویم: "باشه، باید بیشتر مراقب این شخص باشم، زیرا او روایت اتفاقات را تغییر می دهد." بنابراین من در انتخاب شرکت‌کنندگان مناسب با نحوه نشستن آنها، درست نحوه تعامل آنها با نمایش، موفق شده‌ام.

من فرض می‌کنم که اکثریت قریب به اتفاق افرادی که برای دیدن شما پول می‌دهند، می‌دانند که شخصیت‌هایی که شما آنلاین می‌شناسید، تنها بخشی از زرادخانه شما هستند، اما ممکن است یک نفر در هر نمایش وجود داشته باشد که دقیقا مانند "مامانت را انجام بده!" در نگارش این نمایش چقدر به فشار ناشی از بازی ضربات فکر کردید؟

اوه، خیلی دو و نیم نمایش آخر، زمانی بود که مردم از صفحات رسانه های اجتماعی من شروع به آمدن کردند. من همیشه می‌دانستم که از احترام به شخصیت‌ها مطمئن شوم و همچنین می‌خواهم آنها را انجام دهم. در واقع، من دوست دارم گاهی اوقات آنها را تمام وقت انجام دهم. اما می دانستم که این به چالش تبدیل شده است. چگونه می‌توانیم این شخصیت‌ها را که مردم از این زمینه می‌شناسند در این زمینه متفاوت بگنجانیم؟ و ظاهر شدن به عنوان شخصیت ها فقط سرگرم کننده است. شما هیجان را در اتاق احساس می کنید. بنابراین هیچ راهی وجود ندارد که من به عدم گنجاندن شخصیت ها در نمایش فکر کنم.

آیا می توانید تفاوت بین فردی که از طریق اینستاگرام به کمدی شما آمده و تیک تاک را تشخیص دهید؟

بیشتر بلیط هایی که می فروشم از طریق اینستاگرام و فیسبوک است. و اکثریت قریب به اتفاق مخاطبان من از طریق آن پلتفرم‌ها انحراف دارند، مثلا 28 به 40. تفاوت‌هایی که من در بینندگانم احساس می‌کنم عمدتا جغرافیایی است. اما، در مخاطبان من، عمدتا مادران و دختران را خواهید دید که اوقات بسیار خوبی را با هم دارند. و دوست پسرها و شوهرهایی که نمی دانند من کی هستم.

نمایش شما فرانسیس از نمایش های فروخته شده در جشنواره فرنج ادینبورگ به تئاتر سوهو در لندن تبدیل شد. تلویزیون معاصر بسیار قابل توجهی از یکی یا هر دوی این پلتفرم‌ها سرچشمه می‌گیرد، فلی‌باگ فیبی والر بریج، بچه گوزن شمالی ریچارد گاد، آدامس جویدنی میکالا کول. آیا تمایل دارید کمدی خود را به سریالی تبدیل کنید؟

آره حتما این چیزی است که من در حال حاضر روی آن کار می کنم. این سرگرم کننده است، اما همچنین به تنوع بخشیدن به خروجی من کمک می کند. هر فرصتی که بتوانم به نوشتن ادامه دهم، استفاده خواهم کرد. من می دانم که چشم انداز رسانه های اجتماعی به ناچار تغییر خواهد کرد. بنابراین من دست هایم را در بیش از یک سطل می گذارم.

تو دلقک خوندی آیا متوجه شده اید که دلقک سازی لحظه ای را سپری می کند؟

دلقک لحظات بسیار خوبی را سپری می کند، به خصوص در لس آنجلس. من عمدتا روی Commedia dell’arte متمرکز بودم که دلقک ایتالیایی است. من افراد زیادی را می شناسم که برای تحصیل نزد فیلیپ گولیه یا لکوک به فرانسه رفتند. مدرسه لا کوک خیلی جدی واقعا آنقدر سخت نگرفتم. اما فکر می‌کنم نمایش‌های دلقک، برخی از آنها سرگرم‌کننده‌ترین تجربه‌ای بوده‌اند که من از اجرا داشته‌ام.

شما برای تینا فی و امی پولر در تور «پاهای بی‌قرار» باز شده‌اید، که یک انعطاف واقعی است. از تماشای کار آنها چه آموختید؟ همیشه به شما گفته می شود که بزرگان، حتی بزرگترین بت های شما که در صدر صنعت شما هستند، هنوز کار را احساس می کنند. شما هرگز واقعا این را باور نمی کنید، اما من باید آن را ببینم. تماشای آن‌ها که بیرون می‌روند، آن را می‌کشند، و سپس روی مطالبشان برای نمایش بعدی کار می‌کنند و لحظاتی را که می‌خواهند بهتر باشند، جدا می‌کنند، واقعا چشم‌نواز بود.

این به من یاد داد که هرگز از بین نمی رود، این احساس مثل "خدایا، من فقط باید این لحظه را درست کنم." شما می توانید از نظر عینی بهترین بهترین ها باشید و همچنان آن را داشته باشید. من حدس می‌زنم این چیزی است که آنها را بسیار عالی می‌کند، این تلاش بی‌پایان برای انجام درست آن در چشمانشان. و سپس از تینا پرسیدم که آیا او هنوز عصبی است، زیرا من دارم. او گفت: "گاهی اوقات، اما من تنها نیستم. من امی را دارم."

من این احساس را فقط زمانی که در حال ساخت یک نمایش هستم، دارم، به خصوص زمانی که در حال آزمایش برنامه های در حال انجام هستم و در حال آزمایش مواد جدید هستم. گاهی اوقات خوب است که آن بمب را با شخص دیگری به اشتراک بگذارید یا برنده شوید. اما من یک مدیر صحنه و یک کارگردان فوق العاده دارم. آنها فقط با من نیستند. من بار را با آنها تقسیم می کنم و بردها را با آنها تقسیم می کنم. همچنین، به دلیل ساختار نمایش من - و این بسیار بدخواهانه خواهد بود - احساس می کنم گاهی اوقات تماشاگران شریک صحنه من هستند. چون من این مشارکت را دارم و احساس می‌کنم که گفتگو همیشه وجود دارد.

وقتی روی صحنه هستید، دوست دارید چهره ها را ببینید یا نورها را دوست دارید؟ من از دیدن چهره ها خوشم نمیاد (می خندد.) من دوست دارم تاریکی را ببینم. نمی‌خواهم کسی را ببینم که بلند می‌شود، به دستشویی می‌رود یا در حال حرکت کردن است. فقط تاریکی لطفا