همه ما واقعا خرس چاق هستیم

آیا واقعا می‌توانید تعجب کنید که فرهنگی به این وسواس زیاده‌روی، یک هفته تمام را به رتبه‌بندی خرس‌های چاق اختصاص داده است؟

رقابت سالانه در پارک ملی کاتمای آلاسکا، سه‌شنبه پایان می‌یابد، پس از یک هفته که در آن عموم مردم می‌توانند عکس‌های خرس‌های قهوه‌ای بسیار تغذیه‌شده را مطالعه کنند و به خرس‌هایی که تاثیرگذارترین کار چاق شدن قبل از زمستان را انجام داده، رای دهند. آن را به عنوان فوتبال فانتزی، بیایید بگوییم، برای آمریکایی‌هایی که به طور غیرقابل معذرت‌خواهی چاق وسواس دارند، در نظر بگیرید.

این مسابقه در سال 2014 به عنوان یک رویداد یک روزه آغاز شد و سال گذشته بیش از 1.7 میلیون رای داده شد، که به این معنی است که میلیون‌ها نفر با کلیک بر روی خرس‌هایی که به طور فزاینده‌ای گرد شده بودند، کلیک کردند تا اینکه یکی از آنها قهرمان شد. آمریکا در بهترین حالت خود، خانم ها و آقایان.

اما چرا ما اینقدر به همه چیزهای بزرگ وسواس داریم؟

شاید آمریکایی ها به سادگی چاق بودن را به معنای واقعی و فلسفی درک کنند. این کشور بزرگ است - 3.8 میلیون مایل مربع وسعت، که آن را در بین پنج کشور بزرگ روی زمین قرار می دهد. همه چیز اینجا بزرگ است و به معنای واقعی کلمه، برخی از رایج ترین، ناسالم ترین و ارزان ترین غذاهای ما طوری مهندسی شده اند که ما را بیشتر و بیشتر و بیشتر غذا بخوریم.

ما از چربی می ترسیم، اما چربی را می فروشیم. سپس ما چربی را طبی می کنیم و آن را اخلاقی می کنیم و مقدار زیادی پول خرج می کنیم تا هم چربی را به دست آوریم - به معنای غیر تحت اللفظی - و هم به معنای واقعی کلمه از شر آن خلاص شویم.

ما شام و صبحانه میکرو دوز را بزرگ می کنیم. ما اقتصادی را اختراع کردیم که در آن شما می توانید 1200 کالری را بدون پوشیدن کفش درب منزل تحویل دهید و سپس، شاید در آمریکایی ترین حالت، یک تزریق هفتگی برای کمک به رفع برخی از عواقب آن تزریق کنید.

و چاقی به معنای واقعی کلمه همه را فرا گرفته است. طبق آخرین داده‌های سطح ایالت CDC، هر حوزه قضایی با ارقام قابل استفاده در سال 2025 به جز واشنگتن دی سی، دارای نرخ چاقی بزرگسالان حداقل 25 درصد است.

اما نوع دیگری از چاقی در اینجا نیز وجود دارد.

به اطراف نگاه کنید: اتومبیل های آمریکایی بسیار زیاد هستند (خانواده بدون اتومبیل های سه ردیفه ممکن است در اطراف دوچرخه سواری کنند) و همینطور خانه ها. تلویزیون های ما از مبلمان به چیزهایی تبدیل شده اند که اساسا دیوار هستند. فروشگاه‌های ما انبار هستند، اما فروشگاه‌های انبار ما انبارهای واقعی متصل به خود دارند. حتی فنجان های ما دیگر فنجان نیستند و تبدیل به ظروف 40 اونسی می شوند که باید دارای خلاء آب بندی شده باشند که برای انتقال آب کافی در سراسر آشپزخانه برای زنده ماندن ... یک آخرالزمان طراحی شده اند؟

فقط این نیست که ما دوست داریم زیاد مصرف کنیم، بلکه دوست داریم چیزهایمان زیاد باشد.

چیزی که باید بگوییم: هفته خرس چاق با داستان عجیب و غریب آلاسکا که ممکن بود زمانی فکر می‌کردیم فاصله زیادی دارد. این یک آینه کوچک و خزدار است که در برابر کشوری قرار دارد که نسل‌ها را صرف تبدیل بزرگ‌تر به بهتر (ما فکر می‌کنیم)، بیشتر به عادی و زیاده‌روی به زیبایی‌شناسی ارزشمند کرده است. خرس ها حداقل بهانه ای دارند: برای زنده ماندن در زمستان باید بزرگ شوند. فقط به نظر می رسد ما آن را دوست داریم.