«همه می‌خواهند این پایان یابد»: گروه پروتستان دولت بریتانیا را تحت فشار قرار می‌دهد تا به بن‌بست درامکری پایان دهد

هنگامی که کلر میچل صبح یکشنبه گذشته با چهار دوست خود برای صرف صبحانه در بلفاست ملاقات کرد، آنها غذای خود را رها کردند و به سمت جاده گارواگی پورتادون رفتند. همه آنها زنان پروتستان بودند.

میچل، نویسنده‌ای می‌گوید: «ما فقط چمدان‌هایمان را بسته‌ایم، مستقیم سوار ماشین شدیم و پایین رفتیم.

هدف آنها صحبت با ساکنان بود.

هزاران معترض در جاده‌ای بودند که راهپیمایی جنجالی Orange Order از کلیسای Drumcree را تا رسیدن آنها مسدود کردند.

میچل، که مادربزرگش یک «نارنجی زن مغرور» بود، طول جاده ملی گرای گارواگی را تا یک مرکز اجتماعی طی کرد.

کشیش کارن ستورامان، وزیر باپتیست، او را همراهی کرد.

میچل می‌گوید: «سیاست‌های زیادی در جریان بود، اما ما فقط در تمام روز با مردم محلی صحبت می‌کردیم. دل‌خراش بود. ضربه روحی، PTSD...»

این دیدار برای اطلاع رسانی نامه سرگشاده ای که چهار روز بعد توسط میچل از طرف گروهی از "افراد نگران با پیشینه پروتستان" نوشته شده بود، مرکزی بود. آنها از دستور نارنجی خواستند که "به تصویر بزرگتر نگاه کند" و به بن بست رژه پایان دهد "به نفع کل جامعه ما".

امضاکنندگان عبارتند از والاس تامپسون، عضو موسس حزب اتحادگرای دموکراتیک (DUP)، لیندا اروین فعال زبان ایرلندی، کارمند کمک‌های بشردوستانه بازنشسته Goal و دیوید آدامز وفادار سابق و کشیش دیوید لاتیمر، وزیر پروتستان.

این نامه که اواخر پنجشنبه شب منتشر شد، زمانی که مذاکرات با هدف حل مناقشه به شکست انجامید، به هلن مک‌انتی وزیر امور خارجه و کریس برایانت وزیر امور خارجه ارسال شد.

بیش از 1000 نفر تا بعد از ظهر جمعه آن را امضا کرده بودند.

میچل به ایرش تایمز می‌گوید: «ما احساس می‌کردیم که پروتستان‌های معمولی در همه این‌ها صدایی ندارند.

"برای تک تک پروتستان ها صحبت کردن، برای بسیاری از مردم بسیار ناامن بود. ما فکر می کردیم اگر بتوانیم بسیاری از صداهایمان را با هم ترکیب کنیم، کمی پوشش به مردم می داد."

Drumcree ثابت می کند که اتحاد ایرلند بهترین گزینه برای شمال است

پزشکان، پرستاران، مددکاران اجتماعی، کشاورزان، مسیحیان انجیلی، معلمان، دستیاران کلاس درس و وکلا از جمله کسانی بودند که نام خود را در طول روز جمعه اضافه کردند.

میچل گفت که برخی از آنها "اتحادیه" یا "مادر" را امضا کرده اند.

نامه به رسمیت می‌شناسد که Orangemen Portadown Drumcree را «کار ناتمام» می‌داند.

این می افزاید: «بسیاری از ما خانواده و دوستانی داریم که رژه برای آنها یک سنت ارزشمند است و برخی از ما مستقیما خودمان درگیر آن بوده ایم.

با این حال، این ناراحتی در میان جامعه پروتستان به دلیل "ترومای وارد شده به ساکنان جاده گارواقی پس از 28 سال آرامش" را برجسته می کند.

ساعاتی قبل از انتشار، ماکسین کیوزاک (64 ساله) ساکن جاده گارواگی گفت که دو دوست پروتستان در روزهای اخیر با او تماس گرفته اند.

از دعوای محلی تا آشفتگی در روند صلح: بن‌بست درامکری چگونه توسعه یافت

کیوزاک می‌گوید: «زنی که سال‌هاست او را می‌شناسم، به من پیام داد که آیا ما هنوز با هم دوست هستیم یا نه.

"همه می خواهند این پایان یابد."

این بن‌بست در روز جمعه وارد ششمین روز خود شد، زیرا ساکنان آماده می‌شوند تا روز دوشنبه یک اعتراض حقوقی جدید به دادگاه تجدیدنظر ارائه کنند.

برخلاف مناقشه درامکری در دهه 1990، هیچ خشونتی وجود نداشته است، اما نگرانی های فزاینده ای در مورد تأثیر آن بر روند صلح وجود دارد.

میچل می‌گوید: «همه ما تلاش کرده‌ایم این را برای فرزندانمان توضیح دهیم که این را نمی‌دانند و نمی‌دانند زندگی سابق در ایرلند شمالی چگونه بوده است.

ما اخیرا تحت تأثیر واکنش جامعه پروتستان هستیم که مردم به ما می‌گویند صلح می‌خواهند.»

Drumcree: «من می‌خواهم جلوی همه اینها را بگیرم. من پنج نوه دارم؛ قلبم را می شکند

در این نامه از وزرای دولت دوبلین و لندن خواسته شده است که برای بازگرداندن ثبات «بدون تأخیر با هم عمل کنند».

او می افزاید: «ما باید از ورطه ای که در حال حاضر به آن خیره شده ایم، اجتناب کنیم.

برای میچل، حفاظت از پیشرفت های انجام شده در 30 سال گذشته "حیاتی" است.

او می گوید: "در سال 2026، همه دوستی های ما بسیار متنوع شده است. من اکنون دوستان جمهوری خواه و همچنین وفادارانی دارم."

زمانی که Drumcree در حال باز شدن بود، آن‌ها در پیام‌های ما بودند. وقتی شما آن را از دوستان خود می‌شنیدید نه از افراد در رسانه‌های اجتماعی یا اخبار، فقط به دل شما می‌خورد.

"من فکر می کنم همه ما احساس کردیم که باید برویم و در کنار دوستانمان بایستیم."