همه نمی خواهند در خانه سالمندان باشند. دهکده زوال عقل هلندی یک جایگزین است

کنجکاوی جامعه ایرلند این است که ما در مرگ عالی هستیم، اما در پیری بد هستیم. هفته گذشته، صدایی که از کنفرانس سالانه خانه های سالمندان ایرلند (NHI) نشأت می گرفت، صدای زنگ خطر بود. وزارت بهداشت تخمین می زند که جمعیت بالای 85 سال ایرلند تا سال 2045 تا 162 درصد رشد خواهد کرد. NHI این را "نقطه اوج جمعیتی" می نامد و می گوید تا سال 2040 هر سال به 1000 تخت اضافی در خانه سالمندان نیاز است. کشورهایی که به عنوان بهترین کشورها برای مراقبت از سالمندان ذکر شده اند، معمولا کشورهایی هستند که سرمایه گذاری زیادی در مراقبت های خانگی انجام می دهند.

در حالی که NHI مکالمه فعلی را هدایت می کند، دامنه باید فراتر از خانه های سالمندان گسترش یابد.

طبق داده های OECD، اکثر هزینه های مراقبت های طولانی مدت در ایرلند صرف خانه های سالمندان می شود.

تقریبا 64 درصد از هزینه های ایرلند برای مراقبت های طولانی مدت صرف خانه های سالمندان می شود. ارائه مراقبت در منزل تنها هشت درصد از هزینه های متناسب در ایرلند را تشکیل می دهد. در فرانسه، تقریبا یک چهارم هزینه های مراقبت طولانی مدت صرف ارائه دهندگان مراقبت در منزل می شود. کره یک سوم هزینه می کند، آلمان و غیره. به طور کلی، ایرلند هشتمین درصد بالاترین درصد هزینه‌های مربوط به خانه‌های سالمندان را در مورد مراقبت طولانی‌مدت از سالمندان در OECD دارد، اما نیمی از کشورهایی که درصد بیشتری برای خانه‌های سالمندان هزینه می‌کنند نیز نسبت به ایرلند هزینه‌های بیشتری برای مراقبت در خانه دارند.

این چند چیز را به ما می گوید. اول، عدم تعادل در رابطه با نسبت هزینه های خانه های سالمندان نسبت به سایر مراقبت ها وجود دارد. دوم اینکه گران است و سوم، ما به وضوح نیاز داریم که مراقبت های خانگی خود را برای سالمندان از نظر بودجه، منابع و خدمات افزایش دهیم. این نیاز به منابع، استخدام و مسکن دارد. به عنوان مثال، یک مراقب با دستمزد کم که وظیفه نظارت بر افراد مسن در یک جامعه روستایی را بر عهده دارد، چگونه قرار است در یک بحران مسکن روستایی، خانه ای مقرون به صرفه پیدا کند؟

درس هایی از جاهای دیگر وجود دارد. اولین دهکده زوال عقل در جهان، Hogeweyk، در سال 2009 در هلند افتتاح شد و به گونه ای طراحی شد که شبیه یک روستای معمولی هلندی باشد. انجمن CareBright در لیمریک از جنبه های این مدل پیروی کرد.

مسکن مشارکتی مدل دیگری است. فوریه گذشته، یک طرح توسعه مسکن و پشتیبانی جدید در اینچیکور در دوبلین با آپارتمان های مسکن اجتماعی و خدمات در محل افتتاح شد. گروه هم‌نشینی جوامع برای افراد بالای 50 سال، مدلی از محله‌ای با 30 تا 50 خانه را پیشنهاد می‌کند که در آن جامعه به طور جمعی مالکیت و اداره فضاها و امکانات مشترک، از جمله باغ‌ها را دارد.

در حالی که من فکر می‌کنم زمانی که مدل‌های زندگی مشترک توسط شرکت‌های انتفاعی جهانی اداره می‌شوند، منصفانه است که درمورد مدل‌های زندگی مشترک خودداری کنیم، اما راه وسطی وجود دارد که در آن افراد یک مدل تعاونی ایجاد می‌کنند، مالکیت مشترک دارند و در مورد نحوه سازماندهی کارها استقلال دارند. که البته نیاز به ابزار دارد.

در فنلاند در حال حاضر حدود 300 خانه مراقبت از خانواده وجود دارد. اینها خانه های خصوصی با پرستاران ساکن هستند، که در آن تعداد کمی از افراد مسن زیر یک سقف با هم زندگی می کنند. این بدان معنی است که افراد مسن که ممکن است نتوانند به طور مستقل زندگی کنند، می توانند محیط خانه را حفظ کنند که برای افراد در یک گروه کوچک بسیار شخصی سازی شده است.

خانه‌های سالمندان هشدار می‌دهند که کشوری که در خواب به بزرگترین چالش اجتماعی و بهداشتی می‌رود

در ایرلند رسیدن به پروژه های مسکن اشتراکی و مشارکتی بسیار دشوار است، و با این حال برای بسیاری از مردم آنها احساس می کنند که گزینه ای مطلوب در آینده هستند. همه برای اجتماع، حمایت، همسایگی و زندگی اجتماعی پر جنب و جوش ارزش قائل هستند. این باید در زمینه مسکن - از تامین مالی خصوصی گرفته تا بودجه دولتی گرفته تا برنامه ریزی و ساخت و ساز - تسهیل شود تا مردم بتوانند تا سنین بالاتر با شادی زندگی کنند.

نیازهای هر کس متفاوت است، اما نیاز به مراقبت، در همه انواع آن، جهانی است. بنابراین، اگر هرکسی نیاز به مراقبت دارد، باید بیشتر در مورد آن به عنوان یک ارزش صحبت کنیم. این به معنای عزت و خودمختاری است، اما به معنای همبستگی و پیوند است که می تواند به اشکال مختلف باشد. این می تواند به معنای ارتقاء فرهنگ داوطلبی در جامعه باشد، جایی که تعامل بین نسلی بیشتری وجود دارد و سیستم هایی که از آن حمایت می کنند. اما این در مورد چیزهای عملی نیز است که اغلب در خارج از تفکر سنتی وجود دارد که در مورد مراقبت از افراد مسن صحبت می شود. این به معنای حمل و نقل روستایی بسیار بهتر است.

این به معنای مراکز اجتماعی بیشتر است. این به معنای رویدادهای اجتماعی بیشتری است که چندان از نظر سنی جدا نیستند.

کشوری برای افراد مسن نیست؟ کاهش جمعیت جوان ایرلند نشان می دهد که ممکن است چنین باشد

همچنین به معنای حضور بیشتر افراد مسن در رسانه ها و زندگی عمومی است. من اغلب در پوشش رسانه ای و گفتگوهای سیاسی در مورد مراقبت از افراد مسن از این که چقدر صدای افراد مسن واقعا به نمایش در می آید شگفت زده می شوم. بله، مدافعان مهم هستند، همانطور که گروه های نماینده ای که به نمایندگی از افراد مسن صحبت می کنند، مهم هستند. اما گروه‌های اقلیت اغلب این مانترا را تکرار می‌کنند که «بدون ما چیزی درباره ما نیست». این برای مکالمات در مورد افراد مسن نیز صدق می کند.

بدون آن، می‌توان احساس کرد که ما در حال ساختن سیستم‌هایی به شیوه‌ای پدرانه هستیم، بدون اینکه دیدگاه‌ها و خواسته‌ها - نه فقط نیازهای - کسانی را که در آن سیستم‌ها هدایت می‌کنند، لحاظ کنیم.

افزایش سن چیزی است که باید در تمام مراحل زندگی درباره آن صحبت کنیم. بسیاری از افراد میانسال از صحبت در مورد پیری در اواخر زندگی بیزارند. و وقتی نوبت به سختی و مراقبت می‌شود، برنامه‌ها وجود ندارند، و تقلا برای پیش‌فرض یک محیط سازمانی وجود دارد. اما اگر در مورد اینکه چگونه می خواهیم در سنین بالا زندگی کنیم صحبت نکنیم، ایده هایی که مردم در مورد اینکه چگونه دوست دارند بزرگ شوند مطرح نمی شود. این یک مکالمه مهم است. این می تواند شامل خانه های سالمندان باشد، اما همچنین باید فراتر از آنها حرکت کند.