"همه چیز فقط یک سطح بالا می رود": جیمز مک نبنی با ایرلند با سرعت یاد می گیرد

تقریبا تمام تیم‌های ایرلند که در سال 2023 به فینال جام جهانی زیر 20 سال رسیدند، به راگبی استانی راه پیدا کردند، اما با غیبت پدی مک کارتی و گاس مک کارتی، سم پرندرگاست تنها ملی‌پوش کامل از آن گروه در تیم برای مسابقات قهرمانی ملت‌ها است.

اما پرندرگاست حداقل یک هم تیمی از آن فینال دارد، و گرند اسلم های پشت سر هم زیر 20 سال قبل از آن، در کنار او در تیم 36 نفره اندی فارل: جیمز مک نبنی، بازیکن عقب مانده اولستر بدون بازی.

بالا بردن این بازیکن 23 ساله احتمالا زودتر اتفاق می‌افتاد، اما به دلیل آسیب دیدگی رباط صلیبی قدامی (ACL) که او را پس از انتخاب به عنوان یک تیم تمرینی برای آزمون‌های تابستانی سال گذشته در گرجستان و پرتغال از دور خارج کرد، همانطور که در شش کشور آن سال حضور داشت.

اما با تبدیل شدن به گزینه اول اولستر، مصدومیت فصل گذشته جبران شد.

مک‌نابنی می‌گوید: «من فقط در حال تمرین بودم و کنار رفتم، به سختی با پا کاشتم، و فقط صدای پاپ را شنیدم و تمام شد.

او همچنین در مورد آسیب دیدگی می گوید: "خوبی در مورد آن وجود ندارد"، اما غلبه بر مشکلات باعث ایجاد انعطاف می شود.

"شما فکر می کنید به جایی می روید و دو قدم به جلو می روید، و سپس گاهی اوقات به سرعت گیر برخورد می کنید، و سپس دو تا عقب می روید. اما من از آن عبور کردم و برگشتم." مصدومیت کیلان دوریس و جک کانن راه را باز کرد، اما حضور مک‌نابنی - علیرغم اینکه تنها یکی از چهار بازی خود را برای اولستر در این فصل شروع کرده است - دلیل خوبی دارد. راگبی ایرلندی تمایلی به تولید ورزشکارانی از نوع خود ندارد: 6 فوت 5 اینچی، 19 سنگ به جلو.

با این حساب، نام مستعار او - "اسب" - منصفانه به نظر می رسد.

مک‌نابنی می‌گوید: "زمانی که دن مک‌فارلند سرمربی اولستر بود، او در بازی مقابل گلاسکو به من فرصت داد. توپی بالای خط خطی بود، و من آن را گرفتم و در حال دویدن به سمت زمین بودم و معمولا همانطور که می‌دویدم، با زانوهای بلند می‌دویدم."

و او گفت که وقتی در زمین می دویدم شبیه یک اسب پیر بزرگ به نظر می رسیدم و از آن زمان تا به حال گیر کرده است. و اینگونه به من گفته می شود اسب.

"چند نمونه از یک مرد": چرا اندی فارل به جیمز مک نبنی بدون کلاه ایمان دارد

این نام مستعار به دلایل دیگری نیز مناسب است. زمانی که در مدرسه گرامر کمبریج هاوس در Ballymena، Co Antrim مشغول به کار بود، در بازی‌های سوار شده، که آن‌ها را «مثل چابکی روی اسب‌بازی» توصیف می‌کند، عالی بود.

او می‌گوید: "من به اندازه الان نبودم. در بازی‌های سواری، آنها می‌توانند تا 14.3، 14.2 دستی، در آستانه تبدیل شدن به اسب باشند."

من این کار را برای ایرلند شمالی انجام دادم و در آن نیز نماینده بریتانیای کبیر بودم. زمانی که شاید 14/15 بودم به رویال ویندزور هورسشو رفتم و آن ایرلند شمالی بود، و سپس در 16/15 سالگی برای تبادل بازی های سوار شده بین المللی به آمریکا رفتم.

"زمانی که بازیکنان زیر 18 سال اینترپروس بودند، در تابستان دو هفته از تمرین خارج شدم تا برای آن به آمریکا بروم، و جانی گراهام [مربی مسیر] در اولستر از این که ناپدید شده‌ام برای انجام این کار عصبانی بودم. اما هنوز موفق شدم در اینترپروس بازی کنم."

اما به زودی زمان انتخاب مسیر فرا رسید. مک‌نابنی می‌گوید: «باید تصمیم می‌گرفتم وزن اضافه کنم و اسب‌ها را کنار بگذارم. این تصمیم به اندازه کافی آسان بود. در کودکی، اگر مک‌نابنی در مدرسه یا راگبی بازی نمی‌کرد، معمولا اسب سواری می‌کرد یا در مزرعه‌ی لبنیات و گوسفند خانواده‌اش، درست در شمال بالیمنا کار می‌کرد.

او به دنبال پدرش هاوارد و پدربزرگ جیمز می‌گوید: "امیدوارم روزی من آن را به دست بگیرم. من نسل سوم خواهم بود."

"کشاورزی مانند بازی گلف من است وقتی روزم کم می شود. من دوست دارم کشاورزی کنم. وقتی بزرگ می شدم، یا اسب بود یا کشاورزی. ورزش در همه جنبه ها وجود داشت.

«اما زمان عجیبی در تابستان که مجبور بودیم گوسفندان را بتراشیم، و اگر کسی تا به حال گوسفند را چیده باشد، دقیقا می‌داند که چه چیزی مستلزم چیدن گوسفندان است. این آسان نیست. اما هر روز نیست که در یک مزرعه کار می کنید. بعضی روزها در حال رانندگی هستید، بعضی روزها در حال بلند کردن وسایل هستید. کارهای متنوعی وجود دارد که در مورد آن خوب است.»

مک‌نابنی تا 11 سالگی در خانه کمبریج، جایی که عمویش کاپیتان تیم اول بود، به توپ راگبی دست نزد.

"من احتمالا کمی بزرگتر، قد بلندتر از برخی از بچه های دیگر بودم، و پرخاشگری، اراده، چیزهایی که از اسب ها منتقل می شد داشتم. من واقعا مانند اردک به آب آن را نمی گرفتم، اما بلافاصله از آن لذت بردم."

علیرغم حضور مجازی در مسابقات متوالی گرند اسلم زیر 20 سال ایرلند، صعود مک نبنی به رده بزرگسالان نسبتا زود پس از آسیب دیدگی ACL انجام شد و او اذعان کرد که "سرعت تمرین" او را به عقب برده است. "همه بازیکنان با کیفیت از تمام استان‌ها با هم، همه چیز فقط یک سطح بالا می‌رود. واضح است که راگبی بین‌المللی است. من در سطح بین‌المللی [در سطح بزرگسالان] بازی نکرده‌ام، اما قطعا می‌توانید سرعت تمرین، توجه به جزئیات را ببینید. من قبلا همه از این موضوع آگاه بودم، اما فقط گاهی اوقات کمی شوک به سیستم وارد می‌کند."

در حالی که او در مورد امیدهایش برای بازی تست راگبی برای ایرلند صادق است، او کاملا آگاه است که هیچ تضمینی وجود ندارد، حداقل در این پنجره بین المللی.

"من باید سخت کار کنم تا بتوانم یک فرصت را بدست بیاورم، و اگر این فرصت پیش بیاید، کاملا عالی خواهد بود، این یک رویا خواهد بود. هر بار در خانه، بازی ایرلند را تماشا می‌کردی و فقط فکر می‌کردی، "آیا می‌توانی به آن مرحله برسی؟".

"سپس، قبل از لیگ قهرمانان آسیا، شما را برای اردو انتخاب می کنند. "این شاید در رادار من باشد، من می توانم برای ایرلند بازی کنم." اکنون من واقعا در تیم انتخاب شده ام، بنابراین امیدوارم. زمان مشخص خواهد کرد و خواهیم دید که چگونه پیش می رویم، اما من خیلی زود چیزی نمی گویم."